Γιάννης Μακρυνόρης: «Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του αθάνατου,παλιού ελληνικού κινηματογράφου»

Γιάννης Μακρυνόρης: «Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του αθάνατου,παλιού ελληνικού κινηματογράφου»

Συνέντευξη στην Κατερίνα Φραγκουλάκη

 

Το σκηνοθέτη Γιάννη Μακρυνόρη το γνωρίζω αρκετά χρόνια. Είχα τη τιμή και τη χαρά το 2017 να μου παραχωρήσει την πρώτη του συνέντευξη. Ένας άνθρωπος καλοσυνάτος, χαμογελαστός και χαμηλών τόνων. Ένας δημιουργός με τεράστιο ταλέντο. Συνεργάτης του επίσης ταλαντούχου σκηνοθέτη και ηθοποιού Γιώργου Βούλγαρη, προσφέρουν με το μεράκι και τη μαεστρία τους στο κοινό έργα στις θεατρικές σκηνές των Αθηνών μοναδικής ποιότητας που συγκινούν. Και δικαιολογημένα κερδίζουν το θερμό χειροκρότημα του κοινού.

Αυτή την περίοδο τους «συναντώ», στην προετοιμασία της νέας τους θεατρικής παράστασης, την κλασική κωμωδία του Σωτήρη Πατατζή «Δον Καμίλο», σε διασκευή και σκηνοθεσία Μακρυνόρη- Βούλγαρη και μουσική του μέγιστου Μίμη Πλέσσα. Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα, ο Γιάννης Μακρυνόρης απαντάει σε όλες μου τις ερωτήσεις και η ειλικρίνειά του με εντυπωσιάζει για ακόμα μια φορά.

Mου παραχωρεί μια συνέντευξη από καρδιάς και τον ευχαριστώ.

Αυτή την περίοδο σας βρίσκω στις προετοιμασίες της νέας σας θεατρικής παράστασης– Πείτε μας δυο λόγια. Τι ετοιμάζετε;

Μαζί με τον συνεργάτη μου, τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Γιώργο Βούλγαρη, ετοιμάζουμε για λογαριασμό του «Προφήτη Ηλία» (ενός από τους θρυλικούς και σπουδαιότερους πολιτιστικούς συλλόγους της Γλυφάδας) την κλασική κωμωδία του Σωτήρη Πατατζή «Δον Καμίλο», σε διασκευή και σκηνοθεσία δική μας και μουσική του μέγιστου Μίμη Πλέσσα. Έχουμε «πειράξει» το κείμενο με εκπλήξεις και προσεγγίσεις που κανείς άλλος στο παρελθόν δεν έχει τολμήσει.Εδώ να ευχαριστήσω τον σύλλογο «Προφήτης Ηλίας» και ιδιαίτερα τον πρόεδρο του, Τάσο Σκουτέρη, για την αμέριστη βοήθεια σε ό,τι χρειαζόμαστε. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στο ανακαινισμένο θέατρο-κόσμημα Μελίνα Μερκούρη στις 27 Ιουνίου για λίγες παραστάσεις και τα έσοδα θα καλύψουν ανάγκες ιδρυμάτων.

Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο κύριε Μακρυνόρη;

Πρόκειται για ένα έργο τόσο σημερινό όσο λίγα. Παρ’ ότι γράφτηκε στη δεκαετία του ’50, μας δείχνει έμπρακτα οτι μερικά πράγματα σε ό,τι αφορά την πολιτική φαιδρότητα της εποχής παραμένουν ίδια (και χειρότερα) στην Ελλάδα του 2019.  Είναι για εμένα και τον Γιώργο ένα στοίχημα λίγο μεγαλύτερο από τις προηγούμενες δουλειές μας και είμαστε όπως πάντα αφοσιωμένοι 100% στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που θέλουμε να δώσουμε.

 

Εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα συνεργάζεστε με τον ηθοποιό και επίσης σκηνοθέτη Γιώργο Βούλγαρη. Μιλήστε μας για αυτή σας τη συνεργασία. Πώς προέκυψε και τι στάθηκε η αφορμή;

Ο Γιώργος είδε κάποτε μια μικρού μήκους ταινία μου (το “PostIt”) και του άρεσε η τεχνική μου. Όντας άνθρωπος ακομπλεξάριστος που πιστεύει στο όραμα νέων δημιουργών, ήρθε σε επαφή μαζί μου και συζητήσαμε το ενδεχόμενο επαγγελματικής συνεργασίας, πράγμα για το οποίο του είμαι ευγνώμων. Μέσα από την πρώτη μας κοινή σκηνοθετική δουλειά, «Άκουσέ με… Αντέχεις;», προέκυψε ένας ιδιαίτερος συνδυασμός θεατρικής και κινηματογραφικής οπτικής που είχε μεγάλη επιτυχία, την οποία επαναλάβαμε ξανά και ξανά.Ο Γιώργος είναι επαγγελματίας με ήθος και τιμιότητα που δύσκολα βρίσκονται σε αυτόν τον χώρο και τον εκτιμώ απεριόριστα. Πλέον, παράλληλα με τα προσωπικά μας projects, είμαστε κι ένα σταθερό σκηνοθετικό δίδυμο που σίγουρα έχει βρει μια χρυσή τομή στη συνεργασία.

 

Αλήθεια κύριε Μακρυνόρη, από άποψη καθαρά σκηνοθετική, πως βλέπετε τα προγράμματα της Ελληνικής τηλεόρασης;

Η τηλεόραση σήμερα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, με εξαιρέσεις που μετριούνται στα δάχτυλα.

Είναι λες και στέρεψε ξαφνικά το ταλέντο, κάτι που δεν μπορώ να δεχτώ καθώς βλέπω οτι υπάρχουν πολλοί υποσχόμενοι νέοι σεναριογράφοι, σκηνοθέτες αλλά και ηθοποιοί που απλά δεν τους δίνονται εύκολα ευκαιρίες. Σήμερα, το πρόγραμμα της ελληνικής τηλεόρασης αποτελείται από πρωινάδικα, μερικά τηλεπαιχνίδια, βαρετές σειρές και εκπομπές reality. Πολύς κόσμος συμβιβάζεται με αυτό. Εγώ δεν μπορώ.

 

Μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων υποστηρίζει πως δεν παρακολουθεί τηλεόραση. Εσείς ως δημιουργός, τί νομίζετε πως φταίει και έχασε την αίγλη της;

Για να είμαι ειλικρινής, ανήκω κι εγώ σε αυτήν τη μερίδα. Σίγουρα η οικονομική κρίση έχει παίξει τον ρόλο της στην υλοποίηση παραγωγών, αλλά εκτός αυτού δεν γράφονται πλέον και αξιόλογα σενάρια. Στο τέλος, πολλές σειρές που τελικά παίρνουν το πράσινο φως, προβάλλουν είτε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα να επαναλαμβάνουν τις ίδιες υποκριτικές “μανιέρες” τους με αποτέλεσμα ο κόσμος να βαριέται, είτε σενάρια και ηθοποιούς που στην καλύτερη περίπτωση είναι κάτω του μετρίου. Στο παιχνίδι έχει μπει και η φτηνή για τα κανάλια λύση των τούρκικων σήριαλ που ειδικά την τελευταία δεκαετία έχουν κατακλύσει την τηλεόραση, συν τα αποχαυνωτικά realityshowsπου δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Μοιραία, ειδικά οι νεότεροι άνθρωποι που είναι περισσότερο γνώστες της τεχνολογίας, χρησιμοποιούν την τηλεόραση κυρίως ως μέσο για να βλέπουν διαδικτυακά ξένες ταινίες και σειρές.

 

Υπάρχει κάποιο είδος ταινίας (ταινίες θρίλερ, επιστημονικής φαντασίας, μουσικές ταινίες, ταινίες θεωρητικής μυθοπλασίες ή άλλες…), που εσείς προτιμάτε;

Η αγαπημένη μου κατηγορία είναι τα θρίλερ μυστηρίου/τρόμου και ακολουθούν τα φανταστικής μυθοπλασίας, επιστημονικής φαντασίας και τα παλιά βρετανικά filmnoir. Από εγχώριες, μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του αθάνατου,παλιού ελληνικού κινηματογράφου και κυρίως οι ασπρόμαυρες.

 

Αν σας ζητούσε κάποιος να σκηνοθετήσετε το αγαπημένο σας θεατρικό έργο, ποιο θα ήταν αυτό;

Δεν μπορώ να καταλήξω σε κάποιο συγκεκριμένο έργο καθώς είναι αρκετά που μου αρέσουν πολύ, αλλά μάλλον θα επέλεγα να μεταφέρω θεατρικά είτε κάποιο από τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι (ενδεχομένως το “Έγκλημα στο Νείλο” που είναι από τα αγαπημένα μου), είτε κάποια από τις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

 

«Ευτυχία»… Τη συνέχεια την αφήνω σε εσάς.

Το 2004,έγραψα ένα σενάριο που λίγο αργότερα γύρισα και σε ταινία μικρού μήκους με τίτλο “PostIt”. Ήταν ένα θρίλερ μυστηρίου και επρόκειτο για την ιστορία μιας νεαρής κοπέλαςη οποία κάθε μέρα που γύριζε στο σπίτι ανακάλυπτε στην πόρτα της ένα αριθμημένο χαρτάκι PostItπου υποδήλωνε μια μυστηριώδη αντίστροφη μέτρηση.
Λίγα χρόνια αργότερα, με προσέγγισε ο σκηνοθέτης Χρήστος Πυθαράς και μου ζήτησε το σενάριό μου στο οποίο και βάσισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, “Ευτυχία”, που προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 2017 με τη σπουδαία Θέμις Μπαζάκα,τον Δημήτρη Αλεξανδρή και τον Χρήστο Στέργιογλου. Μπορώ λοιπόν να πω οτι για μένα η συγκυρία αυτή ήταν ευτυχία κυριολεκτικά και μεταφορικά.

 

Ποιους σκηνοθέτες θαυμάζετε;

Είναι αρκετοί που θαυμάζω από διάφορες κατηγορίες ταινιών αλλά θα αναφέρω ενδεικτικά τους πιο αγαπημένους μου: Άλφρεντ Χίτσκοκ, Τζον Κάρπεντερ, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζέιμς Κάμερον. Αυτοί οι δημιουργοί έχουν προσφέρει μερικά από τα μεγαλύτερα και πιο διαχρονικά κινηματογραφικά διαμάντια κι έχουν γράψει ιστορία, ο καθένας με τη δική του ξεχωριστή σκηνοθετική ματιά.

 

Πώς βλέπετε την προβολή τόσων reality στην Ελληνική TV;

Είναι ένας ακόμα λόγος για να αποφεύγει κανείς το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Τι να δεις; Την κάθε ξενόφερτη μόδα που θυσιάζει τα πάντα για την τηλεθέαση κι όλο αυτόν τον κόσμο που μπαίνει οικειοθελώς στις διάφορες reality εκπομπές για να ξεφτιλιστεί για τα λεφτά;

Το πράγμα έχει ισοπεδωθεί τελείως κι η αξιοπρέπεια έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Κι επειδή ο περισσότερος κόσμος προτιμά να ξεχνιέται χαζεύοντας την καμπούρα των άλλων από το να ασχοληθεί με τα δικά του προβλήματα, επιλέγει να αποχαυνώνεται από ρηχά realities. Πιστεύω όμως οτι κι αυτή η μόδα θα περάσει κάποια στιγμή, μέχρι βέβαια να έρθει η επόμενη…

*Η φωτογράφιση έγινε στην παραδοσιακή ταβέρνα ‘α+β’ στο Πήλιο.

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.