Γκέλυ Γαβριήλ: «Τελικά, επιστρέφω στο θέατρο»

Γκέλυ Γαβριήλ: «Τελικά, επιστρέφω στο θέατρο»

Συνέντευξη στην Κατερίνα Φραγκουλάκη

Τη συναντώ σε μια περιοχή στο κέντρο της Αθήνας. Απόγευμα. Ο καιρός ζεστός. Με περιμένει στο αυτοκίνητό της. Φοράει ένα υπέροχο φόρεμα. Με κοιτά από τον καθρέφτη την ώρα που πλησιάζω, την κοιτώ κι εγώ. Μου ανοίγει την πόρτα. Μου χαμογελάει.
Η γυναίκα που έγραψε τη δική της ιστορία τόσο στη μικρή όσο και στη μεγάλη οθόνη αλλά και στις θεατρικές σκηνές με το κάλλος του ταλέντο της βρίσκεται δίπλα μου.
Η Γκέλυ Γαβριήλ, η μούσα της ομορφιάς, μου παραχωρεί μια συνέντευξη από εκείνες που μου δίνουν το δικαίωμα να χαίρομαι που επέλεξα να ασχοληθώ με το χώρο της δημοσιογραφίας.
Αληθινή, ειλικρινής, ειλικρινέστατη θα έλεγα, ευγενική, καλοσυνάτη, χαμογελαστή νιώθω πως απαντάει σε όλες μου τις ερωτήσεις έχοντας το χέρι στην καρδιά. ‘Ένας άνθρωπος ζεστός, απλός. Μια καλλιτέχνης ολοκληρωμένη. Που σε συγκινεί στον ίδιο βαθμό τόσο η προσωπικότητα και το έργο της, όσο και η καλλιτεχνική της πορεία.
Μου μιλάει για την απόφασή της να επιστρέψει στη θεατρική σκηνή, για το σκηνοθετικό δίδυμο Βούλγαρη- Μακρυνόρη και τη συνεργασία τους, για τη ξαφνική αποχώρησή της το 1998, για τη μητρότητα αλλά και για την επικοινωνία της με το κοινό της, στα social- media. Για εκείνους που στάθηκαν στο πλευρό της όλα αυτά τα χρόνια. Για τους αγγέλους της.
Η Γκέλυ Γαβριήλ επιστρέφει…Και αν εκείνη πιστεύει πως οι σταρ ταξίδεψαν στους ουρανούς με τους αγγέλους εγώ νιώθω τυχερή που στη ζωή μου και κατά τη διάρκεια της δημοσιογραφικής μου πορείας, συνομιλώ με μια αληθινή σταρ.
Ο διάλογος μου με τη Γκέλυ Γαβριήλ ξεκινάει.

Υπήρξατε και είστε μια από τις πιο ωραίες γυναίκες και κατ’επέκταση Ελληνίδες ηθοποιούς. Μιλήστε μου για εκείνη την περίοδο που το όνομά σας πρωταγωνίστησε στη μικρή οθόνη, στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο

Στο χώρο την περίοδο εκείνη υπήρχαν τεράστια ονόματα. Άνθρωποι που εγώ θαύμαζα από τη μικρή μου ηλικία, πριν ξεκινήσω καν εγώ να ασχολούμαι. Και όταν με αυτούς τους ανθρώπους βρέθηκα είτε στο θεατρικό σανίδι, είτε τηλεοπτικά, είτε σε ταινία στον κινηματογράφο ο θαυμασμός μου, όπως καταλαβαίνετε στο πρόσωπό τους, στην ύπαρξή τους ήταν τεράστιος. Φυσικά δεν μπορώ να σας κρύψω πως στο αντάμωμα μας το τρακ μου ήταν τεράστιο. Τα ερωτήματα πολλά που είχαν δημιουργηθεί μέσα μου. Γιατί… Δεν ήξερα αν θα τους αρέσω, αν θα μπορέσω δίπλα σε αυτά τα μεγαθήρια να βάλω κι εγώ το δικό μου πετραδάκι. Ξεκινώντας τη δική μου πορεία στο χώρο της υποκριτικής τέχνης, δημιουργώντας τη δική μου καριέρα.
Βρέθηκα λοιπόν δίπλα τους. Κάποιος υποδύθηκε τον πατέρα μου, κάποιος άλλος το θείο μου και κάποιος άλλος τον εραστή μου. Οι άνθρωποι αυτοί, μου έδωσαν δύναμη. Μου απέδειξαν εμπράκτως πως είχα το ταλέντο που χρειαζόταν για να μείνω σε αυτόν το χώρο, να επιζήσω, αφού οι ίδιοι μου έδωσαν προβάδισμα λέγοντας μου πως «κάνω για ηθοποιός».


Θέλετε να μου αναφέρετε χαρακτηριστικά μερικά ονόματα;

Φυσικά. Φωτόπουλος, Ο Φωτόπουλος έκανε το μπαμπά μου στην πρώτη ταινία που έλαβα μέρος στον κινηματογράφο και μάλιστα ήμουν πρωταγωνίστρια. Τι να πρωτοθυμηθώ; Αυτό που σίγουρα δεν μπορώ να ξεχάσω είναι την αγάπη του και τον τρόπο που με «αγκάλιασε». Το καλωσόρισμα του στο δικό μου ξεκίνημα. Η αγκαλιά του είχε τη «μυρωδιά» της αγκαλιάς του δικού μου πατέρα.
Ο καταπληκτικός και εξαιρετικός συνεργάτης, ο ωραίος άνθρωπος, Σωτήρης Μουστάκας. Η αδυναμία μου είναι μεγάλη στους Κύπριους και στις Κύπριες. Έχω αρκετούς φίλους από την Κύπρο που η επαφή μας μέχρι σήμερα είναι καθημερινή.
Θανάσης Βέγγος. Αξιόλογος άνθρωπος.
Νίκος Ρίζος, ο κοντός, ο θησαυρός. Δεν μπορώ να ξεχάσω το γέλιο του αλλά και την αγάπη που έδινε απλόχερα σε πρωτάκια- γιατί ήμουν κι εγώ πρωτάκι-.
Ο Βασίλης ο Τσιβιλίκας. Ο Αλέκος Τσανετάκος. Ερρίκος Μπριόλας. Νίκος Τσούκας. Νιώθω πως θα αδικήσω κάποιους και φοβάμαι. Αγαπώ Αλεξάνδρα Λαδικού, η καλύτερη μανούλα που είχα ποτέ σε γύρισμα. Είχαμε κάνει μαζί την «Αλτάνα της Πάργας», ένα καταπληκτικό σήριαλ του Κώστα του Ασιμακόπουλου.
Σπεράντζα Βρανά. Κάποια στιγμή μάλιστα η κα. Βρανά είχε γράψει την ιστορία της ζωής της και ήθελε να υποδυθώ εγώ εκείνη στο έργο. Έφυγε όμως από τη ζωή και δεν προλάβαμε. Θυμάμαι πως με κάλεσε στο σπίτι της και αυτή είναι η αλήθεια, πήγα, μιλήσαμε και μου εξέφρασε την επιθυμία πως θα ήθελε να είμαι εγώ αυτή η γυναίκα, η ηθοποιός που θα ενσάρκωνε αυτόν τον ρόλο, δυστυχώς όμως δεν τα καταφέραμε. Κατερίνα, ο κατάλογος είναι μεγάλος. Αυτοί οι άνθρωποι με πήραν στα χέρια τους «μικράκι». Σίσκος, Ανδριανός, Πάρλας, με αγκάλιασαν οι άνθρωποι αυτοί και ίσως για αυτό το λόγο πάτησα γερά τα πόδια μου στη γη από μικρή ηλικία.
Βέβαια βίωσα και άσχημες εμπειρίες.
Θυμάμαι πως τον πρώτο ενάμιση χρόνο είχα προβλήματα με το στομάχι μου. Υπήρχαν άνθρωποι που με πολέμησαν. Δεν μπόρεσα τότε να καταλάβω το λόγο. Να σας πως πως εγώ μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να πω άσχημη κουβέντα, να χαρακτηρίσω αρνητικά κανέναν άνθρωπο. Να σκεφτώ κάτι κακό. Είμαι ένας θετικός άνθρωπος και για να σε αντιπαθήσω θα πρέπει να το προσπαθήσεις πάρα πολύ. Στο δρόμο μου βρέθηκαν δυο τέτοιοι άνθρωποι που τους αντιπάθησα και απλά δεν συνεργάστηκα ξανά μαζί τους. Αλλά σε γενικές γραμμές αγαπάω τους συναδέλφους μου. Θεωρώ πως εμείς πρώτα πρέπει να συμπαραστεκόμαστε στον συνάδελφο και μετά ο θεατής. Εμείς γνωρίζουμε καλά την προσπάθεια που καταβάλει, την κατάθεση ψυχής που δίνει εκείνη τη στιγμή. Πρέπει να αγκαλιάζουμε τις δουλειές των συναδέλφων μας και να είμαστε δίπλα τους όποτε και αν μας χρειαστούν.

Πλούσια πορεία τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση και πολλές συνεργασίες με σημαντικά ονόματα του χώρου. Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε εσάς; Που σας είπε: Tο έχεις, πάμε, προχώρα»…

Ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε εμένα λέγεται Γιώργος Σπέντζος- ΣΠΕΝΤΖΟΣ ΦΙΛΜ-. Ο δεύτερος που με πίστεψε ονομάζεται Νίκος Καμπάνης και στην πορεία πίστεψαν αρκετοί.

Το 1998, αποχωρείτε από τα φώτα της δημοσιότητας ξαφνικά- Τι συνέβη;

Το 1993 κάνοντας ένα σήριαλ το «Γαλάζιο Διαμάντι», με πρωταγωνιστές τους: Μπάρκουλη, Ναθαναήλ, Χρήστο Νομικό, Γκέλυ Γαβριήλ, Μαρία Ιωαννίδου, Σπύρο Μισθό, Ηρώ Μουκίου, Μιχάλη Μανιάτη -φοβάμαι μην αδικήσω κάποιον- ένα εξαιρετικά επιτυχημένο σίριαλ στον ANT1, αρρώστησε σοβαρά ο μπαμπάς μου, βίωσα μια δύσκολη περίοδο.

Ο πατέρας μου ήταν τα πάντα για εμένα! Και την περίοδο εκείνη που κάναμε αυτό το σήριαλ, τον έχασα.

Ο Ανδρέας ο Μπάρκουλης και ο Χρήστος ο Νομικός αλλά και ολόκληρο το συνεργείο με τους υπόλοιπους ηθοποιούς – κυρίως όμως αυτοί οι δυο άνθρωποι, ο Ανδρέας και ο Χρήστος- στην δύσκολη εκείνη φάση της ζωής μου με βοήθησαν πάρα πολύ.
Αν και καθημερινό το σήριαλ μου έδωσαν μια εβδομάδα άδεια για να μπορέσω να σταθώ ξανά στα πόδια μου. Εκείνη την περίοδο, πήρα τη μητέρα μου κοντά μου, να ζήσουμε μαζί. Αντιμετώπιζε κι εκείνη κάποια προβλήματα με την υγεία της. Το 1998 αρρώστησε. Θεώρησα ανάγκη μου αλλά και υποχρέωσή μου να είμαι δίπλα της. Ήθελα να ζήσω το κάθε λεπτό στο πλευρό της. Κάτι που δεν είχα κάνει στον πατέρα μου. Πίστεψα, ένιωσα, αισθάνθηκα πως αν έμενα δίπλα της δεν θα την έχανα. Και ήταν και ο λόγος που σταμάτησα να δουλεύω, Όταν το 2001 του Αγίου Πνεύματος ημέρα Δευτέρα την έχασα, λίγο πριν φύγει από τη ζωή και ενώ της ζήτησα να μην με αφήσει μόνη μου, -ήταν νέα άλλωστε ηλικιακά-, μου είπε, πως μόνη δεν θα μείνω.
Εκείνη την περίοδο είχα σχέση με τον άνδρα μου, το Γιάννη. Και όταν την ρώτησα: «Μα γιατί μου λες πως δεν θα μείνω μόνη;Λόγω του Γιάννη»; μου απαντάει: «Όχι, θα δεις»! Την Τετάρτη λοιπόν έκανα ένα τεστ εγκυμοσύνης και βγήκε θετικό. Η μητέρα μου γνώριζε εκείνο που εγώ δεν γνώριζα ως εκείνη τη στιγμή.
Και όταν στον κόσμο ήρθε το παιδί μου ήθελα να το μεγαλώσω εγώ. Να είμαι διπλά στον Ιουλιανό- Σωκράτη.

Έχω μια πληροφορία πως η Γκέλυ Γαβριηλ επιστρέφει και πάλι στο θέατρο

Ναι. Τελικά επιστρέφω, έχοντας στο πλευρό μου το σκηνοθετικό δίδυμο Βούλγαρης- Μακρυνόρης.

 

Πείτε μου δυο λόγια.
Δεν θα μπούμε ακόμα σε λεπτομέρειες. Σας επιβεβαιώνω φυσικά την πληροφορία σας. Και δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες για το τι θα κάνω ακριβώς με αυτά τα φοβερά και «αγαπησιάρικα μου»πλάσματα, γιατί έχουμε στο πλάνο μας τρία διαφορετικά πράγματα. Δεν έχουμε κατασταλάξει με ποιο ακριβώς από τα τρία θα ξεκινήσουμε αυτή την επιστροφή μου.

Η ουσία είναι και αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα, πως η Γκέλυ Γαβριήλ επιστρέφει.
Μου έλειψε η δουλειά μου. Φυσικά για αυτή την επιστροφή μου μίλησα πρώτα με το γιο μου. Μου είπε πως αν πράγματι το επιθυμώ, είμαι ελεύθερη να κάνω την ανάγκη μου πράξη,πραγματικότητα. Έπειτα μίλησα και με τον άνδρα μου.

Το χρονικό αυτό διάστημα πηγαίνω συνέχεια στο θέατρο. Παρακολουθώ παραστάσεις, βλέπω συναδέλφους και τους χαίρομαι γιατί αγαπημένα μου πρόσωπα έχουν ανεβάσει υπέροχα έργα. Αρχίζω να βιώνω την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα ξανά. Παίρνω τις μυρωδιές του θεάτρου, το άγχος, τον ιδρώτα, όλο αυτό τον αγώνα που δίνουν καθημερινά οι ηθοποιοί. Την κατάθεση της ψυχής τους. Γιατί αυτό κάνουμε. Καταθέτουμε την ψυχή μας.

Αλήθεια κα. Γαβριήλ, η εξωτερική εμφάνιση επηρεάζει την πορεία και την επαγγελματική εξέλιξη μιας ηθοποιού;

Εγώ δεν βασίστηκα ποτέ στην εξωτερική εμφάνιση, ίσα- ίσα έψαχνα δουλειές για να «τσαλακωθώ». Δεν μου άρεσε άλλωστε ποτέ ο ρόλος της κούκλας, της περιποιημένης.
Και την ευκαιρία αυτή του να τσαλακωθώ, μου την έδωσε ο Αλμπέρτο ο Εσκενάζυ- αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος, ο καταπληκτικός οικογενειάρχης- σε δυο δουλειές του. Που ναι μεν έκανα το μοντέλο, αλλά ένα μοντέλο που στη συνέχεια πέφτει στα ναρκωτικά και βιώνει δύσκολες καταστάσεις. Ένας ρόλος που αγάπησα πολύ.

Νιώσατε κάποια στιγμή, η δόξα να αλλάζει τη Γκέλυ- Σας επηρέασε;
Θα σας απαντήσω με μια λέξη: OXI! Kαι ποιος ο λόγος να με αλλάξει; Γιατί; Έπαψα να είμαι η Γκέλυ; Και γιατί η δόξα να αλλάζει τους ανθρώπους. Μέγιστο λάθος. Και θα πω και κάτι δίνοντας μια συμβουλή στους νέους συναδέλφους. -Γιατί οι παλιοί ήταν απλοί άνθρωποι. Και όταν τους μιλούσες, ένιωθες σαν να μιλάς στο γείτονά σου-.
Τα νέα τα παιδιά πρέπει να καταλάβουν πως κάνουν μια δουλειά. Και αν έχουν τη τύχη να βιώσουν ακόμα και τη δόξα πρέπει να ξέρουν πως δεν συμβαίνει και κάτι, ούτε σημαίνει και κάτι αυτή η δόξα που εισέβαλε ξαφνικά στη ζωή τους.

Θέλω λοιπόν να τους πω, πως δεν πρέπει να χάνουν τις ισορροπίες τους. Δεν πρέπει να χάνουν τον εαυτό τους. Και αν για κάποιο χρονικό διάστημα το τηλέφωνο δεν χτυπήσει, να μην μελαγχολήσουν. Να αγαπούν τον εαυτό τους και να στέκονται στα πόδια τους. Και να είναι έτοιμοι και για τα δύσκολα. Δεν είναι πάντα ο δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι μια δουλειά. Έτυχε κάποιοι να είμαστε αναγνωρίσιμοι. Οκ. Ο καθένας που κάνει μια δουλειά, είναι αναγνωρίσιμος στο χώρο του. Αυτό να το θυμούνται πάντα!

Μητρότητα. Κατά πόσο άλλαξε τη ζωή σας

Η γέννηση του γιου μου έφερε την ισορροπία στη ζωή μου μετά τους δυο χαμούς που βίωσα. Ήρθε σαν ένα φάρμακο που με βοήθησε να πατήσω στα πόδια μου και να ορθοποδήσω.

Βέβαια η επαφή μου με τα παιδιά είχε ξεκινήσει πιο νωρίς, για το λόγο οτι έχω ανίψια και τα Καλοκαίρια ερχόντουσαν στο σπίτι, επειδή έμενα με τη γιαγιά τους. Τα είχα κοντά μου, ήξερα πως έπρεπε να φερθώ σ’ ένα παιδί. Βέβαια η χαρά είναι τεράστια όταν αποκτάς πια το δικό σου παιδί. Εις διπλούν η αγάπη, η ευαισθησία. Όλα εις διπλούν.

Λάμπετε όταν μιλάτε για το γιο σας

Είναι αλήθεια, λάμπω! Είναι ο γιος μου, τι να κάνουμε τώρα!

Συχνά- πυκνά δημοσιεύετε φωτογραφίες σας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Τα σχόλια των followers πολλά. Ποια είναι τα στοιχεία που κάνουν έναν καλλιτέχνη αγαπητό στο ευρύ κοινό κατά τη διάρκεια των χρόνων

Θα σας μιλήσω σε προσωπικό επίπεδο. Εγώ δεν μπορώ να προσποιηθώ. Φυσικά και έχω κι εγώ τα προβλήματά μου σαν άνθρωπος.

Μπορώ να προσποιηθώ πάνω στη σκηνή, μπορώ να προσποιηθώ στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο. Στην ζωή μου όμως δεν μπορώ να προσποιηθώ. Είμαι αυτή, τέλος!

Και όταν άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν σε προσωπικό επίπεδο μου στέλνουν καρδούλες, λουλουδάκια, αυτομάτως βγαίνει και από τη δική μου μεριά μια τρυφερότητα. Και από τις απαντήσεις μου ο κόσμος νιώθει πως δεν είμαι απλησίαστη. Είμαι ένας άνθρωπος δικός τους.
Υπάρχουν κοπέλες στο προφίλ μου που μιλάμε μέσω μηνυμάτων για τα προβλήματά τους, για τα όνειρά τους, για τους στόχους τους. Θα καθίσω και θα τις ακούσω και αν μπορώ να βοηθήσω θα το κάνω. Κάποια κοπέλα μπορεί να έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες, Όπως να γράφει τραγούδια, να θέλει να γίνει ηθοποιός, Θα μιλήσουμε και θα εκφράσω τη γνώμη μου αν μου ζητηθεί.
Από την άλλη, δεν μου αρέσουν τα προσωπικά μηνύματα από τους άνδρες. Τις περισσότερες φορές τα διαγράφω κατευθείαν ή απλά θα πω μια καλήμερα και μέχρι εκεί, εφόσον το μήνυμα είναι ευγενικό.
Δεν παύει λοιπόν να είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους κοιτώ να είμαι φιλική έχοντας ως γνώμονα την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Μισώ την προσποίηση. Και αυτή η συμπεριφορά μου, νιώθω πως τους κάνει να με αγαπούν, να με συμπαθούν. Πρέπει να σεβόμαστε το συνάνθρωπο. Αν εγώ είμαι ευγενική πρέπει κι εσύ να είσαι ευγενική,ός μαζί μου!

Τι κάνει έναν άνθρωπο σταρ- Ποιος είναι ο σταρ

Γκέλυ Γαβριήλ: «Τελικά, επιστρέφω στο θέατρο»

Με στενοχωρεί το γεγονός πλέον πως το θέατρο έχει χάσει την αίγλη του. Θέλω να βλέπω ανθρώπους όμορφους και όχι με την έννοια της όμορφης όψης, γιατί για εμένα δεν υπάρχουν όμορφοι και άσχημοι άνθρωποι. Υπάρχουν όμορφες ψυχές και άσχημες ψυχές.

Απλά η εξωτερική μας εμφάνιση είναι ο μεταφορέας μας και αυτό όσο ζούμε θα υπάρχει. Και αν το περιποιηθούμε θα είναι και νόστιμο. Εγώ όμως εμμένω σε ότι βγαίνει από μέσα μας, από τη ψυχή και αντανακλά στο μούτρο μας. Αυτή τη λάμψη που κάποια μουτράκια βγάζουν. Οι σταρ λοιπόν, για να επανέλθω στο ερώτημα, δεν υπάρχουν.

Θεωρώ πως δεν έχουμε σταρ πλέον. Οι σταρ μας κοιμήθηκαν. Ταξίδεψαν στον ουρανό με τους αγγέλους. Και δυστυχώς έχουν φύγει άνθρωποι που έδωσαν ακριβώς αυτό που ήθελε το θέατρο.

Όπως;

Όπως ήταν η αίγλη. Να σε κάνει ο ηθοποιός να βγάλεις από τη ντουλάπα σου το πιο όμορφο ρούχο σου. Να το φορέσεις και να πας στο θέατρο.

Πείτε μου ένα όνομα

Κατράκης. Βουγιουκλάκη. Καρέζη. Κούρκουλος. Έχει πάει κανείς να παρακολουθήσει αυτούς τους ηθοποιούς, με άσχημο ντύσιμο;
Με ενοχλεί να μου εμφανιστεί στο θέατρο κάποιος με βερμούδα και σαγιονάρα. Με ενοχλεί το μίνι που είναι στον αφαλό.

Πας στο θέατρο. Δεν πας σε ένα Καλοκαιρινό σινεμά με το χαλίκι, να φας και τα σποράκια σου. Οφείλεις να είσαι περιποιημένος.

Όπως ο καλλιτέχνης έχει μεριμνήσει για την εμφάνισή του, να το δεις όμορφο, ωραίο, αστραφτερό, με το φοβερό σκηνικό. Με τα ρούχα του, το μακιγιάζ του, με το μαλλί του το περιποιημένο. Εγώ δεν έχω δει κανέναν ηθοποιό να βγαίνει απεριποίητος πάνω στη σκηνή, εκτός και αν το επιβάλλει ο ρόλος. Πως θέλεις λοιπόν εσύ που βρίσκεσαι στα καθίσματα να είσαι απεριποίητος;

Από τους νέους συναδέλφους, υπάρχει κάποια/ κάποιος ηθοποιός που έχετε ξεχωρίσει;

Δεν θα αναφέρω συγκεκριμένο όνομα γιατί θεωρώ ό,τι θα αδικήσω κάποιους. Θεωρώ όμως πως ταλέντα έχουμε! Έχουμε άτομα που μπορούν όντως να ορθοποδήσουν και να κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Αρκεί να μην χάσουν το στόχο τους και τους μπερδέψει η αναγνωρισιμότητα.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.