«Αφήστε μου την Άνοιξη»- Ποια μοίρα φέρνει κοντά τους ανθρώπους- Ποια τους χωρίζει;

«Αφήστε μου την Άνοιξη»- Ποια μοίρα φέρνει κοντά τους ανθρώπους- Ποια τους χωρίζει;

Της Κατερίνας Φραγκουλάκη

Ποια η σχέση του έρωτα με το θάνατο; Της επανάστασης με την ερωτική εξάρτηση; Το αντάμωμα των ψυχών με τα ερωτικά συναισθήματα;
Ποια μοίρα φέρνει κοντά τους ανθρώπους; Τους ενώνει για πάντα. Τους κάνει ένα. Με τον έρωτά τους να ζει την αιωνιότητα και οι ίδιοι πρωταγωνιστές αιώνιοι αυτής της ζωής και της επόμενης. Μιας ζωής που επιθυμούν να ζήσουν, γεύονται και φαντασιώνονται με τις χορδές του μυαλού τους. Και η ψυχή χορεύει στο παλμό των συναισθημάτων. Εκείνων των συναισθημάτων, των δυνατών, των παντοτινών, των ερωτικών που ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να διαλύσει, να καταστρέψει, να συντρίψει.
Στο θέατρο «Αλκμήνη», είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μια από τις πιο «δυνατές» παραστάσεις -από όλες τις απόψεις-, των θεατρικών σκηνών των Αθηνών.
Η παράσταση «Αφήστε μου την Άνοιξη», το έργο της Σοφίας Αδαμίδου, σε σκηνοθεσία: Μανώλη Ιωνά, με τις εξαιρετικές: Άννα Παντζέλη και Ιζαμπέλλα Φούλοπ, είναι μια παράσταση που εισβάλλει με πάθος στις ψυχές μας ταξιδεύοντας την, συγκινώντας την, κάνοντας την να νιώσει και να γίνει συνένοχος, συμμέτοχος, κομμάτι αυτού του έργου. Μια παράσταση εμπνευσμένη από τα χρώματα του πάθους, του έρωτα, της ίδιας της ζωής. Του θανάτου, της επανάστασης, της κραυγής, της εσωτερικής ανάστασης. Του ονείρου, του δυνατού θέλω, του πάθους.
Πρωταγωνίστριες δυο γυναίκες που συγκρούονται. Δυο γυναίκες που αγαπούν τον ίδιο άνδρα από διαφορετική σκοπιά η καθεμιά. Μάνα και ερωμένη.
Και ο έρωτας, εκείνος ο θεός, που δεν βρήκε στέγη επί γης. Δεν βρήκε σάρκα και οστά. Δεν μπόρεσε να αναπνεύσει. Με τους πρωταγωνιστές να δίνουν όρκους αιώνιας πίστης, αφοσίωσης και αγάπης πέρα από τα πλάνα, τα σχέδια αυτού του κόσμου.
Το έργο πραγματεύεται και αναλύει διαχρονικές καταστάσεις του ανθρώπινου βίου, όπως η φιλία, η σχέση γονιού και παιδιού, το πέρασμα από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή, η μοναξιά, ο έρωτας και το σεξ, η προδοσία, η απώλεια, η αρρώστια, το πένθος, ο θάνατος.
Η κα. Παντζέλη σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, αγγίζει με το ταλέντο της επί σκηνής και την τελευταία ευαίσθητη χορδή της ψυχής και του μυαλού μας. Ενσαρκώνει τον ρόλο της μάνας με τελειότητα. Της γυναίκας που δεν πρόλαβε να ζήσει, μέλος μιας σκληρής κοινωνίας που οι φυσικοί της νόμοι, εκείνοι οι άγραφοι νόμοι εισβάλλουν στις ζωές των ανθρώπων μετατρέποντας την καθημερινότητά τους σε ένα σκληρό Γολγοθά, μια άνιση μάχη. Η Άννα Παντζέλη ενσαρκώνει έναν ρόλο- που κατά την άποψή μου την ταπεινή- τον χαρακτηρίζω δύσκολο.. Τον αντιμετωπίζει και τον αγκαλιάζει με το ταλέντο της επαγγελματικής της μαεστρίας, γίνεται ένα μαζί του, τον μεταμορφώνει και μεταμορφώνεται. Το στοίχημα το κερδίζει και δικαιολογημένα εισπράττει το ζεστό μας χειροκρότημα.
Όσο για την Ιζαμπέλλα Φούλοπ, ουκ ολίγες φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης με έκανε να σιγοψιθυρίσω πως επρόκειτο για ένα σπουδαίο ταλέντο που ήρθε για να μείνει. Μια νέα κοπέλα που αν κρίνουμε από τη συγκεκριμένη ερμηνεία της, στο μέλλον το ταλέντο της θα «ταράξει» πολλές φορές τα νερά. Σκηνική παρουσία δυνατή. Στον ρόλο της ερωμένης, της κόρης, της αδικημένης, της ερωτευμένης, της νεαρής γυναίκας που η εποχή και οι κανόνες της δεν της επιτρέπουν να ζήσει τη ζωή της, η Ιζαμπέλλα με την ερμηνεία της κερδίζει μια θέση στην καρδιά μας αλλά και την αγωνία μας να την δούμε ξανά επί σκηνής.
Μια παράσταση που σας προτείνω ανεπιφύλακτα!

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.