Μαρία Πολύζου: «Για να κάνεις άθλους πρέπει να είσαι αποφασισμένη να τα δώσεις όλα- Την ύπαρξή σου»

Μαρία Πολύζου: «Για να κάνεις άθλους πρέπει να είσαι αποφασισμένη να τα δώσεις όλα- Την ύπαρξή σου»

Συνέντευξη στην Κατερίνα Φραγκουλάκη

Το 2010 για να τιμήσει την επέτειο της Μάχης του Μαραθώνα, η Μαρία Πολύζου, η σπουδαία Ελληνίδα αθλήτρια, αποφάσισε να αναβιώσει το Φειδιππίδειο Άθλο. Την απόσταση αυτή την είχαν αναβιώσει ήδη 2 άνδρες. Ο Τάκης ο Σκουλής και ο Γιάννης ο Κούρος αλλά καμία γυναίκα ως εκείνη
τη στιγμή που η Μαρία παίρνει την απόφαση και γράψει τη δική της ιστορία στο χώρο του αθλητισμού.
Η Μαρία Πολύζου, η κορυφαία Ελληνίδα αθλήτρια μιλάει αποκλειστικά στην εφημερίδα μας σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.
Η τιμή είναι μεγάλη και ακόμα μεγαλύτερη η συγκίνηση. Σε μια συνέντευξη από καρδιάς υπενθυμίζει σε όλους μας πως: «Nothing is impossible!». και την ευχαριστούμε!

Μαρία Πολύζου: «Για να κάνεις άθλους πρέπει να είσαι αποφασισμένη να τα δώσεις όλα- Την ύπαρξή σου»

Πως και πότε ξεκινάει η Μαρία να ασχολείται με τον χώρο του αθλητισμού- Τι στάθηκε η αφορμή

Ξεκίνησα να τρέχω στην Α’ Γυμνασίου. Αφορμή στάθηκε ο βαθμός μου στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής που ήταν αρκετά χαμηλός. Ο καθηγητής μου, στο πρώτο τρίμηνο μου είχε βάλει 13. Γεγονός που με είχε δυσαρεστήσει ιδιαίτερα. Θυμάμαι για μέρες αναρωτιόμουν. Μα πως είναι δυνατόν; 13; Ζήτησαν λοιπόν από τους γονείς μου, να με πάνε στο Εθνικό Στάδιο της Πάτρας. Ήθελα να ξεκινήσω το τρέξιμο. Στόχος μου να γινόμουν καλύτερη στο μάθημα της γυμναστικής. Έτσι και έγινε. Ξεκίνησα να τρέχω και δεν σας κρύβω πως η διαδικασία μου άρεσε πάρα πολύ. Με λίγα λόγια; Μου άρεσε το τρέξιμο!

Όσο για τον βαθμό στον έλεγχο; Δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα ορθογραφικό λάθος. Στο επόμενο τρίμηνο ρώτησα τον καθηγητή για ποιόν λόγο είχα πάρει 13 και εκείνος μου εξήγησε πως απλά υπήρξε ένα ορθογραφικό λάθος. Το 13 στην πραγματικότητα δεν ήταν 13, αλλά 19!

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από ένα λάθος;

Ναι, όλα ξεκίνησαν από αυτό το λάθος. Εγώ όμως ήδη είχα ξεκινήσει τις προπονήσεις μου και μάλιστα τα πήγαινα και πάρα πολύ καλά. -Είχα ήδη μπει και στον πρώτο αγώνα-. Τόσο εγώ όσο και ο προπονητής μου δεν επιθυμούσαμε να σταματήσω τις προπονήσεις. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα δεν σταμάτησα ποτέ να τρέχω. Και ξέρετε η συγκεκριμένη εποχή δεν ήταν εύκολη. Το να τρέχει εκείνη την περίοδο ένα κορίτσι 12, 13 ετών αλλά και να αθλείται στο Εθνικό Στάδιο της Πάτρας, που κανείς έβλεπε μόνο ποδοσφαιριστές, καταλαβαίνετε δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση. Αλλά και εκείνη την περίοδο ο κόσμος γενικότερα, δεν ασχολούνταν με το συγκεκριμένο άθλημα. Η αγάπη μου όμως, το πάθος μου αλλά και τα όνειρα που έκανα στην πορεία ήταν αυτά που με έπεισαν ότι έπρεπε να συνεχίσω. Και ναι συνέχισα!

-1990, πρώτοι Βαλκανικοί αγώνες γυναικών στην Κωνσταντινούπολη- Κερδίσατε το χρυσό μετάλλιο. Μιλήστε μου για αυτή τη στιγμή της ζωής σας

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω αυτή τη στιγμή. Αυτή την ευλογημένη στιγμή, που ο Εθνικός μας ύμνος ακούστηκε μέσα στην Πόλη, στην Κωνσταντινούπολη και εγώ σήκωσα την Ελληνική Σημαία. Ένιωσα υπερήφανη, ως Ελληνίδα, ως άνθρωπος. Μια μοναδική στιγμή. Βέβαια να σας πω, πως εγώ είχα πάει να αγωνιστώ για ένα άλλο αγώνισμα, για τα 1500. Γιατί εκεί είχα προκριθεί, στα 1500. Όταν τελείωσα ζήτησα να κάνω και Μαραθώνιο. Αλλά πρώτα έπρεπε να αποφασίσουν οι Βαλκανικές χώρες αν τελευταία στιγμή, είχαν τη δυνατότητα να εντάξουν στο πρόγραμμά τους και μια νέα αθλήτρια. Τελικά δεν είχαν καμία αντίρρηση. Εγώ έτρεξα και μάλιστα με Βαλκανικό ρεκόρ.

Ο αγώνας ήταν σκληρός, όσο αναφορά τις συνθήκες. Θυμάμαι, ξεκινήσαμε με βροχή, που εξελίχθηκε σε χαλάζι στη γέφυρα του Βοσπόρου και έπειτα πάλι βροχή. Όλο αυτό το σκηνικό εξελισσόταν μέσα στην Πόλη. Φοβερή στιγμή. Είχα καταθέσει τη ψυχή μου. Τα είχα δώσει όλα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πως όταν τερμάτισα πρώτη και έβαλαν πάνω μου την Ελληνική σημαία, νόμιζα πως λύγισα. Ούτε το πανί δεν μπορούσα να κρατήσω πάνω μου. Κατάθεση ψυχής. Δεν μπορώ να βρω άλλες λέξεις για να σας περιγράψω τη στιγμή. Ένας αγώνας φοβερός.

” ΦΕΙΔΙΠΙΔΕΙΟΣ ΑΘΛΟΣ”- Αθήνα- Σπάρτη- Μαραθώνας 524χλμ, 2:33:40, ρεκόρ Ελλάδος στο Μαραθώνιο- Η μοναδική γυναίκα

Το 2010, η χώρα μας γιόρταζε την επέτειο της μάχης του Μαραθώνα. Εγώ είχα σταματήσει τον πρωταθλητισμό το 2004. Έτρεχα από 12 χρονών. Είχα ζήσει τα πάντα. Ολυμπιάδες, Παγκόσμια, Πανευρωπαϊκά, Πανελλήνια.

 Την περίοδο εκείνη- και επί 4 χρόνια μάλιστα-, ήμουν διευθύντρια στο Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου και Πρέσβης Μαραθωνίου.

Όταν  μπήκε το 2009 λοιπόν, ξεκίνησα να ταξιδεύω. Έβλεπα πως παντού, σε όλο τον κόσμο, γιόρταζαν την επέτειο της Μάχης του Μαραθώνα, εκτός από τη χώρα μας. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Βοστώνης αλλά και της Κίνας.

Στην Κίνα μάλιστα, γιόρταζαν το γεγονός, με λογότυπα, μπλουζάκια, με πάρα πολλές δράσεις.

Έτσι σκέφτηκα -προς το τέλος του 2009 αρχές 2010-, πως κάτι έπρεπε να κάνω για να τιμήσω την Επέτειο.

Να τρέξω ένα Μαραθώνιο; Μα ήδη είχα κάνει 50… Δεν μου έφτανε, δεν μου αρκούσε. Ήθελα να κάνω κάτι άλλο. Κάτι που να άγγιζε όλο μου το είναι, τη ψυχή μου.

Πέρασε λοιπόν από το μυαλό μου η σκέψη να αναβιώσω τη διαδρομή του ημεροδρόμου Φειδιπίδη. Ήδη την είχαν αναβιώσει δυο αθλητές. Δυο άνδρες. Καμία γυναίκα.

Ο Τάκης ο Σκουλής και ο Γιάννης ο Κούρος. Οπότε η διαδρομή ήταν χαραγμένη. Σκεφτόμουν…250χλμ να πάω, 250χλμ να γυρίσω. 500 χλμ. Από την άλλη, όλο αυτό το έκανα  για να τιμήσω τη μάχη του Μαραθώνα, τους 192 Αθηναίους Μαραθωνομάχους που κείτονται στον Τύμβο. Οπότε έπρεπε να πάω και Μαραθώνα. Αυτό σήμαινε χονδρικά 540χλμ.

Ως εκείνη τη στιγμή δεν είχα διανύσει ποτέ απόσταση παραπάνω από ένα Μαραθώνιο, 42χλμ..

Από την άλλη…

Δεν ήμουν και υπερ- μαραθωνοδρόμος. Δεν έκανα ποτέ 100αρια.  Δεν ήξερα τίποτα απολύτως. Δεν ήξερα καν πως να διαχειριστώ μια τέτοια κατάσταση.

Δεν ήξερα τι τρώμε, τι πίνουμε. ΤΙΠΟΤΑ. Και το πιο σημαντικό; Είχα σταματήσει να τρέχω.

Από το 2004 έως το 2007 και επειδή είχα κάνει πάρα πολλά χλμ, επιθυμούσα να ξεκουραστώ. Είχα και την κόρη μου, μεγαλώναμε. Ήθελα να δημιουργήσω νέα πράγματα.

Κάποια στιγμή είπα. Αν θα το κάνω, θα το κάνω τώρα(το 2010). Έπρεπε λοιπόν να ξεκινήσω και τις προπονήσεις.-Σκεφτείτε πως εκείνη την περίοδο, λόγο άλλων υποχρεώσεων, έτρεχα μια φορά κάθε 15 για 30 λεπτά και οι επιδόσεις μου δεν ήταν και αυτές που ήθελα-. Δεν είχα και την πολυτέλεια του χρόνου πλέον.

Όμως ήξερα καλά πως η συγκεκριμένη απόσταση δεν θα μπορούσε να διανυθεί με το σώμα αλλά μόνο με το μυαλό.

Πήγαινα στη Σπάρτη και ερχόμουν με το μυαλό. Σκεφτόμουν αυτή την απόσταση κάθε μέρα, όλη μέρα. Αυτό έκανα. Ήξερα πως τη βοήθεια που αναζητούσα θα μου την έδινε ΜΟΝΟ το μυαλό. Πόση βοήθεια θα μπορούσε άλλωστε να μου δώσει το σώμα; Κάποια στιγμή λοιπόν πήρα την απόφαση. Είπα πως 26 Ιουλίου ξεκινάω.

Θα σας πω και κάτι ακόμα. Όταν κανείς παίρνει τέτοιες αποφάσεις, από την αρχή γνωρίζει καλά πως αυτό το πράγμα μπορεί ακόμα να του πάρει και τη ζωή. Όμως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κάνεις άθλους. Πρέπει να είσαι αποφασισμένη να τα δώσεις όλα. Τα πάντα. Την ύπαρξή σου.

Ξεκίνησα λοιπόν. Εγώ όμως δεν γνώριζα πως εκείνη η εβδομάδα, ήταν εβδομάδα καύσωνα για τη χώρα. Με 38 βαθμούς Κελσίου μέχρι και 44 σε κάποια σημεία.

Από την Αθήνα πήγα Κόρινθο, Νεμέα, Σπάρτη. Υπέφερα πάρα πολύ. Ήρθε η στιγμή που πήγα ακόμα και να πεθάνω. Αντιμετώπισα πολλά προβλήματα στα πόδια, την δεύτερη μέρα μάλιστα είχα και υψηλό πυρετό και πολλά- πολλά άλλα…Πήγα να πάθω και μια καρδιακή ανακοπή, τη γλίτωσα τελευταία στιγμή. Η σκέψη όμως και το μυαλό μου, μου έδιναν δύναμη. Ήθελα να φτάσω στον Τύμβο του Μαραθώνα. Και έλεγα μέσα μου: «Δεν είμαι σώμα, είμαι ψυχή». Ήμουν αποφασισμένη. Ό,τι μα ό,τι κι αν περνούσε το σώμα μου, έλεγα, ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ, ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ. Είναι μια λέξη που τη λέω ακόμα και σήμερα. Τότε την έλεγα, γιατί τη βίωνα. Τώρα την λέω γιατί ξέρω τι σημαίνει ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ!

Και για να επανέλθω στην ερώτησή σας. Ο πόνος άρχισε να μαλακώνει. Ένιωθα μια γαλήνη. Και μέσα σε αυτή τη κατάσταση είπα: «Τελειώνει. Άλλα 200χλμ. Τερματίζουμε». Αυτά τα 200χλμ, μου έμοιαζαν σαν ένα μικρό βήμα, μπροστά στην όλη εμπειρία που ήδη είχα βιώσει. Και ευτυχώς τερμάτισα στον Τύμβο του Μαραθώνα. Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Όμως; Η ζωή είναι πανέμορφη. Είμαι τυχερή που ζω. Και δεν σας κρύβω πως η συγκεκριμένη εβδομάδα ήταν ένα σχολείο για εμένα. Μου έμαθε πολλά. Έμαθα πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!

46 Μαραθωνίους σε όλο τον κόσμο και συνεχίζετε ακόμα και σήμερα- Ποιες ήταν οι θυσίες που κάνατε για να φτάσετε στην κορυφή

Θυσίες; όταν αγαπάς δεν νιώθεις πως θυσιάζεις κάτι. Όμως υπήρχαν πράγματα που δεν έκανα. Και τα έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου, οι έφηβοι.

Όπως: Δεν έβγαινα πότε για να διασκεδάσω. Ποτέ. Δεν πήγα σε καμία σχολική εκδρομή. Πολλές στερήσεις ως προς τη διατροφή. Γιατί έπρεπε να ήμουν αδύνατη, να μην είχα λίπος. Ήμουν πάντα 46 κιλά, 47. Ξέρετε; Ο πρωταθλητής είναι δοσμένος. Όπως ακριβώς είναι ο μοναχός. Η απόλαυσή μου ήταν μετά τους μεγάλους αγώνες που είχα 15 μέρες ξεκούραση περίπου. Ως τη στιγμή που θα ξεκινούσε ο νέος μου στόχος, το νέο μου πρόγραμμα.

MARATHON TEAM GREECE- δεν είναι απλά μια ομάδα- Ο σκοπός της ύπαρξής της ιερός

Πολλούς σκοπούς. Ξέρετε… Η ίδια η ζωή και οι εμπειρίες μου, μου δίδαξαν πως ο άνθρωπος όταν προσφέρει, ξαναγεννιέται. Γίνεται καλύτερος άνθρωπος. Δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος χωρίς προσφορά. Όσο έχεις ζωή, πρέπει να προσφέρεις.

Τόσο, τόσο. Ό,τι μπορεί ο καθένας να δώσει. Μια φιλοσοφία που έχω περάσει και στην ομάδα μου. Αυτός όμως είναι και ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει. Έτσι ζω. Και οι άνθρωποι που είναι κοντά μου έχουν επιλέξει κι εκείνοι αυτό τον τρόπο ζωής. Δεν ταιριάζεις με κανέναν απόλυτα. Αλλά ξέρετε; Όλα έλκονται τελικά!

Και όταν λέω προσφορά δεν αναφέρομαι στα χρήματα. με τα χρήματα δεν ανακατεύομαι.

Θες να κάνεις κάτι; Αγόρασε τρόφιμα, μάζεψε ρούχα, παπούτσια. Πρόσφερε. Ακόμα και η παρουσία σου μπορεί να δώσει χαρά σε ανθρώπους. Απλά πράγματα, καθημερινά, ανθρώπινα.

Έτσι ξεκινήσαμε κι εμείς. Προσφέροντας ο καθένας ό,τι μπορούσε. Λέγαμε. Την Κυριακή έχουμε αγώνα; Να μην πάμε με άδεια χέρια. Υπάρχουν και ανάγκες. Ο καθένας από εμάς έφερνε μια σακούλα.

Στη συνέχεια υποστηρίξαμε το «Μπορούμε». Μια οργάνωση που την αγάπησα πολύ..

Έπειτα κάναμε τη δράση: «Παπούτσια χωρίς Σύνορα». Έχετε παπούτσια; Μπορείτε να τα φέρετε, λέγαμε. Είχα μαζέψει πολλά παπούτσια.

Το τελευταίο καιρό μου είχαν προτείνει να υποστηρίξω το «Όραμα Ελπίδας». Μια δράση εξαιρετικά σημαντική. Μια μεγάλη μερίδα κόσμου δεν γνωρίζει πως με λίγο σάλιο μπορείς να σώσεις μια ζωή ή πιο σωστά μπορεί να είσαι τυχερός και να σώσεις μια ζωή. Το να γίνεις εθελοντής Δότης Μυελού των οστών, δεν απαιτεί τίποτε περισσότερο από το να συμπληρώσεις μια φόρμα και να δώσεις λίγο σάλιο. Να χρειαστεί κανείς 5 λεπτά; Και αν είσαι τυχερός και βγεις συμβατός. η διαδικασία πια δεν είναι όπως ήταν παλιά. Η διαδικασία είναι, δίνω αίμα. Τόσο απλά τα πράγματα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας μότο;

Nothing is impossible!

 

 

 

 

 

 

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.