Η σκηνοθέτις και συγγραφέας Βάσια Αργέντη και ο ηθοποιός Γιάννης Χαντέλης μιλούν στην zografounews

Η σκηνοθέτις και συγγραφέας Βάσια Αργέντη και ο ηθοποιός Γιάννης Χαντέλης μιλούν στην zografounews

Συνέντευξη στην Κατερίνα Φραγκουλάκη

Τους συναντώ μετά το τέλος της παράστασης ‘Κάτι «λύπη»’. Τρεις μήνες πριν, είχα παρακολουθήσει την παράσταση: «Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ». Ένα έργο που με είχε κάνει να δακρύσω, να σκεφτώ πολλά μετά το τέλος της παράστασης αλλά και -μεταφέροντας τις εικόνες στο σπίτι μου- να ονειρευτώ έναν κόσμο καλύτερο…. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, γεννήθηκε η επιθυμία μέσα μου να συνομιλήσω- δημοσιογραφικά- τόσο με τη Βάσια Αργέντη- σκηνοθέτη και συγγραφέα- των παραπάνω έργων, όσο και με το Γιάννη Χαντέλη, πρωταγωνιστή και των δυο παραστάσεων.

Δυο καλλιτέχνες, που το ήθος και η απλότητα του χαρακτήρα τους, με εντυπωσίασαν από την πρώτη κουβέντα που ανταλλάξαμε. Δυο υπέροχα πλάσματα, που ζουν και αναπνέουν μέσα από την τέχνη τους, προσφέροντας τόσο η Βάσια μέσα από την πένα της και τη σκηνοθετική της ματιά, όσο και ο Γιάννης μέσα από την ερμηνεία του, μοναδικό αποτέλεσμα καλλιτεχνικού κάλλους, αισθητικής και σπουδαίου έργου. Γράφοντας τη δική τους ιστορία, βήμα- βήμα. Αφήνοντας τους δικούς τους ήχους επί σκηνής. Κάνοντας το κοινό… εμένα, εσένα…να περιμένουμε με αγωνία την επόμενη δημιουργία. Γιατί…. Όπως είχε πει κάποτε και ο Γάλλος ποιητής, Πωλ Βαλερύ: «Ένα πραγματικό έργο τέχνης δεν τελειώνει ποτέ»…

Η Βάσια Αργέντη και ο Γιάννης Χαντέλης.

Βάσια Αργέντη: «Η σπουδαιότητα και το μεγαλείο των ανθρώπων εκεί συναντάται , στις χαμηλές εντάσεις και στις βαθιές σιωπές τους»….

 

Πείτε μας δυο λόγια για εσάς- Σε ποια ηλικία η Βάσια αποφασίζει να εισβάλει στον χώρο της τέχνης;

Θαρρώ πως συνειδητά παίρνω αυτήν την απόφαση στα 14 μου χρόνια. Ωστόσο, μάλλον το ασυνείδητο και υποσυνείδητο μου είχαν προαποφασίσει από τα 6-7 μου τουλάχιστον , μιας και θυμάμαι τον εαυτό μου να μοιράζει ρόλους στα παιδιά της γειτονιάς και να στήνει παιχνίδια που θύμιζαν θεατρικές παραστάσεις. Το πρώτο έργο που τους μοίρασα ήταν «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Μάλλον, σε αυτή τη χώρα ονειρεύτηκα να ζήσω.

Συγγραφέας- ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτης- Αν σας ζητούσα να επιλέξετε- Ποιον «ρόλο» θα επιλέγατε;

Ειλικρινά είναι μία ερώτηση που δεν ξέρω αν έχει απάντηση.
Νομίζω ότι πάλλεται το ηθοποιός με το συγγραφέας για την πρώτη θέση και έπεται ο ρόλος του σκηνοθέτη. Σαν το καλοσκεφθώ όμως , μπορεί να υπάρξει και αντιστροφή. (χαμογελάει) Νομίζω πως αυτό σχετίζεται με την εκάστοτε περίοδο που διανύω , τις συνθήκες που επρόκειτο να υπάρξω ως Βάσια και ως «καλλιτέχνης». Την προηγούμενη περίοδο που δημιούργησα το κείμενο της Νούρα και έπειτα το σκηνοθέτησα , ενώ μου έλεγαν γνωστοί και φίλοι «γιατί δεν παίζεις;», αισθανόμουν πως δεν δύναμαι να υπάρξω ως ηθοποιός εκεί μέσα. Υπερνικούσε η ανάγκη μου να το σκηνοθετήσω. Ήμουν σίγουρη πως είχα να προσφέρω πολλά περισσότερα από αυτή τη σκοπιά, της ας πούμε εξωδιηγηματικής θεατρικής προσέγγισης.

Σκηνοθετείτε αλλά και γράφετε δυο από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις της θεατρικής σεζόν- «Νούρα», ένα πένθιμο μπλουζ αλλά και Κάτι «λύπη»- Μιλήστε μου για τις πηγές έμπνευσής σας.

Δεν ξέρω τί καθιστά μια παράσταση επιτυχημένη ώστε να αφουγκραστώ στο απόλυτο τα λόγια σας. Ευχαριστούμε όμως για την όποια αναγνώριση και την αγκαλιά που έχουμε δεχθεί όλοι μας αυτόν τον χειμώνα.

Πηγές έμπνευσης: ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος και τα πάθη του. Ο άνθρωπος κι η σχέση του με τη συνείδησή του και τους συνανθρώπους του. Με το περιβάλλον που τον μεγαλώνει αλλά και το οποίο μεγαλώνει ή μικραίνει αντίστοιχα ο ίδιος με τις συμπεριφορικές του προεκτάσεις. Η αχαριστία, η αδικία, η ευγνωμοσύνη, ο σεβασμός, η μοναξιά ( ενδοκειμενικά αλλά και ως εξωτερικός παρατηρητής) Με εμπνέουν όλες οι αρετές, οι αμαρτίες και οι ηθικές επιταγές που φέρει ο άνθρωπος ως οντότητα. Η επικαιρότητα, το παρόν το ίδιο με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Είναι τόσα πολλά εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να με εμπνεύσουν, εξάλλου η πραγματικότητα από μόνη της γεννά καθημερινά ερωτήματα, σκέψεις , προβληματισμούς και νέες προβληματικές κανονικότητες ( π.χ. την καθιέρωση της μη αποδοχής της διαφορετικότητας που τείνει να μοιάζει κανονικότητα).

Και στις δυο παραστάσεις πρωταγωνιστεί ο ταλαντούχος νέος ηθοποιός Γιάννης Χαντέλης- Πείτε μου δυο λόγια για τον κ. Χαντέλη. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία.

Με τον Γιάννη γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια. Ανταμώσαμε πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι ως ηθοποιοί και οι δυο μας. Τον ξεχώρισα ως ηθοποιό αμέσως και σκέφτηκα με το πέρας της συνεργασίας μας ότι θα ήθελα πολύ να ξανά βρεθούμε. Μες στα χρόνια έτυχε να μιλήσουμε για κάποιες ενδεχόμενες συνεργασίες που δεν καρποφόρησαν. Όταν ολοκληρώθηκε κειμενικά η Νούρα , σκέφτηκα πως γι’ αυτόν τον ρόλο χρειάζομαι έναν πολύ ικανό ηθοποιό και αυτομάτως το μυαλό μου με οδήγησε στον Γιάννη. Δεν ήταν και πολύ δύσκολη η μεταξύ μας συμφωνία. Ταιριάξαν τα θεατρικά μας χνώτα πολύ γρήγορα. Αυτό που τον καθιστά ξεχωριστό τον Γιάννη , πέραν του ταλέντου του, είναι το ήθος του, ο σεβασμός του προς τους συναδέλφους του και τον σκηνοθέτη του. Ξέρετε έχω συνεργασθεί (είχα την τύχη) με ανθρώπους πολύ πολύ σπουδαίους καλλιτεχνικά και πνευματικά που φέρουν χρόνους ατελείωτους πάνω τους και επιτυχίες αμέτρητες και με εντυπωσίαζε πάντα η ταπεινότητά τους, όχι ταπεινοφροσύνη, ο σεβασμός που επιδείκνυαν προς όλους τους συντελεστές και κυρίως τον σκηνοθέτη τους που τύγχανε να είναι αρκετά νεότερος και με λιγότερη εμπειρία στις πλάτες του. Ε, ο Γιάννης μου τους θυμίζει απόλυτα στον τρόπο που εργάζεται και συνεργάζεται. Είναι ένας νέος άνθρωπος με ταλέντο, που ούτε ο ίδιος γνωρίζει πού μπορεί να φτάσει. Τον αφορά η δουλειά του και η έπαρση ( που την συναντάμε σε πάρα πολλούς καλλιτέχνες) δεν έχει θέση στη δική του ζωή. Η σπουδαιότητα και το μεγαλείο των ανθρώπων εκεί συναντάται , στις χαμηλές εντάσεις και στις βαθιές σιωπές τους.

Τη γραφή σας θα την χαρακτήριζα έντονα συναισθηματική, αν μου επιτρέπετε τον χαρακτηρισμό- με στοιχεία ποίησης. Υπάρχει κάποιος συγγραφέας ή ποιητής που έχει επηρεάσει την δική σας πένα;

Μου θυμίσατε τώρα έναν αγαπημένο καθηγητή που είχα στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό μου τον σπουδαίο κο Αγγελάκο ( πρόεδρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου πλέον και Αντιπρύτανη). Μου έλεγε πάντα « Βάσια παιδί μου, σε περνάω στο μάθημα αν και ήσουν εκτός θέματος, γιατί η γραφή σου και η ποιητικότητα σου με παρασέρνουν κάθε φορά». (χαμογελάει) Σίγουρα θα έχω επηρεαστεί από πολλούς συγγραφείς, ποιητές, και ίσως υποσυνείδητα από συγγραφείς που μπορεί να μην είναι κι οι αγαπημένοι μου. Συνειδητά πάντως , ουδέποτε σκέφτηκα πως θα ήθελα να μοιάσω στον τρόπο που συγγράφει κάποιος. Έχω θαυμάσει και συνεχίζω να θαυμάζω ανθρώπους και υπάρχουν λογοτεχνικά αριστουργήματα που πολύ θα ήθελα να τα έχω γράψει εγώ.

Αν θα μπορούσατε να αλλάξετε κάτι σε αυτό τον κόσμο, τι θα επιλέγατε να αλλάξετε κα. Αργέντη;

Τον τρόπο σκέψης μας. Αν αυτός άλλαζε , τότε θα άλλαζαν τα μέτρα, τα σταθμά , οι σταθερές κι οι αξίες αυτού του κόσμου. Να πω, πως θα άλλαζα το εκπαιδευτικό σύστημα; Τί νόημα θα είχε αν η απαρχή της αλλαγής δεν πραγματωθεί εκ των πραγματικών έσω. Κι αυτό το «έσω» ταυτίζεται με τον τρόπο σκέψης μας κι αυτός ο τρόπος βρίθει πολλών μη ανθρώπινων συμπτωμάτων, που χρήζουν άμεσης περίθαλψης και θεραπείας.

Στην παράσταση «Νούρα», ένα πένθιμο μπλουζ», πρωταγωνιστεί η τραγουδοποιός Μαρία Παπαγεωργίου- Πείτε μου δυο λόγια για αυτή τη συνεργασία και κατ’επέκταση για την κα. Παπαγεωργίου.

Η Μαρία, αχ η Μαρία! Η συνεργασία μας είναι εξαιρετική και ονειρεμένη. Είναι ένα πολύ ευαίσθητο και πολύ Ανθρώπινο πλάσμα. Το ότι ξεχειλίζει από ταλέντο νομίζω πως είναι αρκετά έκδηλο και δεν χρειάζεται τη δική μου επιβεβαίωση. Η ανθρωπιά της όμως, το ήθος της και η ταπεινότητα της την ξεχωρίζουν. Το «αχ» που συνόδευσε παραπάνω την πρόταση μου σχετίζεται με κάτι άλλο. Η Μαρία υπάρχει κοντά 9 χρόνια στη δισκογραφία και από την αρχή της τη συνάντησα στην καθημερινότητά μου. Συντρόφευσε χωρίς να το γνωρίζει πολλές νύχτες και μέρες μου και όλες τις καταθλίψεις μου, τους έδινε ένα άλλο χρώμα. Ήταν όνειρο χρόνων για εμένα να ανταμώσω μαζί της στην πραγματική ζωή και να της πω «Μαρία σε ευχαριστώ». Ωστόσο, η ζωή μου επιφύλασσε ένα δώρο , να βρεθώ και στην θεατρική μου ζωή μαζί της και αισθάνομαι πολύ τυχερή γι’αυτό!

Λίγα λόγια για τη Βάσια Αργέντη

Η Βάσια Αργέντη είναι συγγραφέας, ηθοποιός, δασκάλα θεάτρου και σκηνοθέτης. Είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής και της Σχολής Αθηνών Δραματικής Τέχνης με Κρατική Πιστοποίηση. Είναι κάτοχος 3 Μεταπτυχιακών Διπλωμάτων της Έρευνας, της Εξειδίκευσης Αγωγής του Θεάτρου σε παιδιά και νέους και της Δημιουργικής Γραφής/Συγγραφής. Έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια επί της Αρχαίας Τραγωδίας, Τηλεοπτικής Γραφής, Υποκριτικής και Σπικάζ. Ασχολείται με το θέατρο από τα εφηβικά της χρόνια και στην πορεία της έως σήμερα έχει συνεργαστεί με την Άσπα Τομπούλη, την Κάτια Γέρου, τον Βασίλη Ρίσβα , την Μαίη Σεβαστοπούλου, τον Γιώργο Χατζιδάκι και πολλούς άλλους. Έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες παραστάσεις και έχει σκηνοθετήσει διάφορα έργα και μιούζικαλ όπως το Grease στο Θέατρο Άννα Καλουτά και τους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκώ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Στο θέατρο έχουν ανέβει 4 προσωπικά της θεατρικά έργα, όπως και έχει κυκλοφορήσει το 1ο της ποιητικό αφήγημα το 2013. Με την διδασκαλία του θεάτρου ασχολείται από το 2011.

Γιάννης Χαντέλης: «Πιστεύω βαθιά πως το ελληνικό θέατρο έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν την Βάσια»

Μιλήστε μου για εσάς- Τι στάθηκε η αφορμή για να ασχοληθείτε με την τέχνη της υποκριτικής;

Μάλλον τυχαία ξεκίνησε το ταξίδι αυτό. Είχα μόλις πάρει το πτυχίο λογιστικής και απλώς αναρωτιόμουν με ποιο άλλο επάγγελμα θα μπορούσα να ασχοληθώ το οποίο θα μου προσέφερε και ψυχική τέρψη. Κουβεντιάζοντας το με κάποιον φίλο με παρότρυνε να δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή. Το μόνο που σκέφτηκα είναι ότι δεν έχω να χάσω τίποτα δοκιμάζοντας το, χωρίς να ξέρω αν θα ήθελα πράγματι να το ακολουθήσω. Μου άρεσε βέβαια πάντα το θέατρο, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ σοβαρά να το σπουδάσω. Από το πρώτο μου κιόλας μάθημα βεβαιώθηκα ότι η υποκριτική θα ήταν ο δρόμος που θα ακολουθούσα.

Πρωταγωνιστείτε σtην παράσταση- «Νούρα, ένα Πένθιμο Μπλούζ» και σας είδαμε επίσης στην παράσταση «Κάτι “λύπη”- Πείτε μας δυο λόγια για τους ρόλους σας

Για την ακρίβεια είναι οι πιο σημαντικές παραστάσεις στην μέχρι τώρα πορεία μου και έχουν θέσει πολύ υψηλό πήχη για την όποια μελλοντική μου σταδιοδρομία. Ο Αλέξανδρος της «Νούρα» μας είναι ένας νέος Έλληνας ο οποίος έχει χάσει τον πατέρα του από δεκατριών χρονών και ζει με την μητέρα του, η οποία όπως φανερώνεται στην πορεία του έργου κινείται με αναπηρικό καροτσάκι. Έχει μεγαλώσει με μαρξιστικές ιδέες οι οποίες και έχουν ριζωθεί βαθιά μέσα του. Όνειρο του, μέσα από την ενασχόληση του με την πολιτική, να κάνει την Ελλάδα πιο δίκαιη. Πιο ανθρώπινη. Είναι ενθουσιώδης, ρομαντικός και βαθιά ευαίσθητος. Στην πορεία τον βλέπουμε, να μάχεται μέσα στο σύστημα που ζούμε. Μάχη άνιση για την όποια δεν είναι έτοιμος και μέσα σε αυτήν χάνει και τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο «άνδρας» του «Κάτι λύπη» είναι ένα σύμβολο. Είναι το απαύγασμα της μοναξιάς. Μοναξιά την οποία έχτισε ο ίδιος για τον εαυτό του μέσα από την έλλειψη θάρρους, την αναβλητικότητα, την σιωπηρή αποδοχή της εγκατάλειψης του από τους λίγους δικούς του ανθρώπους. Είναι άνθρωπος που πάντα «ήθελε» και «μπορούσε» μα ποτέ δεν «έκανε». Την στιγμή που τον γνωρίζουμε είναι τελματωμένος. Πάσχει από ψυχική διαταραχή και «γιορτάζει», μόνος φυσικά, τα γενέθλιά του. Σε αυτά τα γενέθλια αποφασίζει να αλλάξει όλη του τη ζωή. Μάχη σκληρή λοιπόν και εδώ αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό, τα χαμένα του όνειρα, τον ένα και μοναδικό χαμένο του έρωτα και πόσα ακόμη… παρελθόν, παρόν και λαχτάρα για καλύτερο μέλλον είναι το πεδίο της δικής του μάχης.

Είναι ρόλοι που έχω αγαπήσει και παλεύω ακόμα μαζί τους. Άνθρωποι απλοί, της διπλανής πόρτας που μέσα από την ματιά και την πένα της Βάσιας Αργέντη παίρνουν μορφή συμβόλων.

 Ποιος είναι τελικά ο Αλέξανδρος της παράστασης «Νούρα, ένα Πένθιμο Μπλουζ»;

Προσωπικά, μου είναι πολύ οικείος ως προσωπικότητα. Έχω μεγαλώσει στην Νίκαια. Ένα μεγάλο κομμάτι των κατοίκων της έχουν μεγαλώσει μέσα σε αριστερές ιδεολογίες. Την σχολική μου παρέα ήμασταν όλοι «Αλεξανδροι». Μας απασχολούσαν θέματα όπως ο ρατσισμός και η κοινωνική αδικία και η ανισότητα και θέλαμε όλοι να αλλάξουμε τον κόσμο. Ο Αλέξανδρος είναι ο μέσος Έλληνας. Τα διλήμματα και οι προβληματισμοί του είναι πράγματα που όλοι έχουμε συναντήσει λίγο πολύ. Όπως λέω συχνά, δεν μπορεί κάποιος να ταυτιστεί με τον Αλέξανδρο ούτε και να τον αποστραφεί γιατί είναι πολλά αυτά τα χαρακτηριστικά του που είναι και χαρακτηριστικά του καθενός.

Πως θα χαρακτηρίζατε την Βάσια Αργέντη;

Πάντα πίστευα ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο κάποιος να είναι καλός ηθοποιός και ταυτόχρονα καλός σκηνοθέτης. Το να είναι και καλός συγγραφέας σχεδόν ανέφικτο. Με την Βάσια συνεργαστήκαμε πριν αρκετά χρόνια σε μια παράσταση, ως ηθοποιοί και οι δύο. Από τότε λοιπόν γνώριζα πως είναι μια εξαιρετική ηθοποιός. Η πρόταση για τον Αλέξανδρο της «Νουρα» μου ήρθε μαζί με ένα μικρό απόσπασμα του έργου. Φυσικά και δέχτηκα αμέσως να συμμετάσχω. Κατάλαβα ότι πρόκειται για σπουδαίο έργο και από άποψη γραφής αλλά και πλοκής. Όταν το διάβασα όλο κατάλαβα πως η Βάσια είναι και εξαιρετική συγγραφέας. Στην διαδικασία των προβών είδα πως είναι και πολύ ταλαντούχα σκηνοθέτις. Συνεργάζομαι φέτος λοιπόν με έναν καλλιτέχνη που είναι αυτό που θεωρούσα σχεδόν ανέφικτο. Πρόκειται για καλλιτέχνη βαθιά σκεπτόμενο, ευαίσθητο και μορφωμένο, με αληθινή αγάπη για το θέατρο, η οποία δεν προσπαθεί να προβάλει ποτέ τον εαυτό της μέσα από την δουλειά της αλλά τους συνεργάτες της. Είναι τεράστια η τιμή που μου έκανε να με επιλέξει ως πρωταγωνιστή στα δύο έργα της φέτος και ακόμα μεγαλύτερη τιμή το γεγονός ότι μας συνδέει και προσωπική φιλία. Πιστεύω βαθιά πως το ελληνικό θέατρο έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν την Βάσια.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας θεατρικός συγγραφέας;

Είναι τόσοι πολλοί… πιστεύω πως ένας θεατρικός συγγραφέας οφείλει να είναι ενεργό μέλος της εκάστοτε κοινωνίας στην οποία ζει. Οφείλει να είναι ευαίσθητος όσο και σκληρός. Οφείλει να έχει υψηλή αισθητική και άριστη γνώση της γλώσσας. Πάνω από όλα να γράφει αλήθειες. Για εμένα ο συγγραφέας πρέπει να είναι και φιλόσοφος. Μέσα από αυτά λοιπόν οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Άρθουρ Μίλλερ, ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ο Έντουαρντ Άλμπι, ο Σάμουελ Μπέκετ, ο Χάρολντ Πίντερ, ο Λουίτζι Πιραντέλο και πολλοί άλλοι. Έλληνες αγαπημένοι μου θεατρικοί συγγραφείς είναι σίγουρα οι τρεις τραγικοί μας ποιητές, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο Παναγιώτης Μέντης, ο οποίος είχα την τύχη να είναι και καθηγητής μου στην δραματική σχολή και η Βάσια Αργέντη.

Αλήθεια κ. Χαντέλη- Είστε ένας νέος καλλιτέχνης- Πως βλέπετε την προβολή τόσων talent show στην ελληνική τηλεόραση; Πιστεύετε πως βοηθούν τους νέους καλλιτέχνες

Η αλήθεια είναι πως δεν παρακολουθώ καθόλου τηλεόραση και ένας από τους πολλούς λόγους είναι και η προβολή των τόσων πολλών talent show. Βοηθούν τους νέους καλλιτέχνες μόνο στο ότι τους δίνεται η ευκαιρία να τους γνωρίσει το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Βέβαια θεωρώ πως η συντριπτική πλειοψηφία καλλιτεχνών οι οποίοι έγιναν γνωστοί μέσα από talent show ξεχνιούνται από το ίδιο κοινό την επόμενη κιόλας χρονιά. Αυτός είναι και στόχος των συγκεκριμένων εκπομπών κατά τη γνώμη μου. Να ξεχνιούνται οι «περσινοί» και να δώσουμε νέα ταλέντα στο κοινό. Το κακό είναι πως και το τηλεοπτικό κοινό βουλιάζει ακόμα περισσότερο στην «tv-πληξια» του και αναγνωρίζει ως ταλέντο μόνο ότι βλέπει και ξαναβλέπει (και ξανά και ξαναβλέπει) στην τηλεόραση. Ξαφνικά ένα βράδυ πηγαίνει στο θέατρο, «ανακαλύπτει» έναν νέο ηθοποιό – οποίος μπορεί να έχει δεκαπέντε χρόνια στο επάγγελμα – και νομίζει πως ανακάλυψε την πυρίτιδα. Ταλέντο υπάρχει στην χώρα μας και σε όλες τις τέχνες αλλά ο κόσμος δεν θα το γνωρίσει αν περιμένει να εμφανιστεί στους τηλεοπτικούς δέκτες του.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα- κατά τη γνώμη σας- που αντιμετωπίζει στην Ελλάδα ένας νέος ηθοποιός

Δυστυχώς είναι πολλά και μεγάλα τα προβλήματα. Από την στιγμή που θα ξεκινήσει τις σπουδές του ένας ηθοποιός έρχεται αντιμέτωπος με ένα διάτρητο σύστημα σπουδών και αξιολόγησης. Βγαίνοντας από τη σχολή έχει να ανταγωνιστεί κυρίως ανθρώπους που δεν έχουν καν σπουδάσει υποκριτική μιας και το επάγγελμα μας είναι ανοιχτό. Ορθάνοιχτο μάλλον! Δεκάδες θέατρα, εκατοντάδες παραστάσεις, χιλιάδες ηθοποιοί, «ηθοποιοί», σκηνοθέτες και «σκηνοθέτες». «Μιλημένες» ακροάσεις, μήνες προβών που δεν πληρώνονται ποτέ και βέβαια το αισχρό καθεστώς της πληρωμής με ποσοστά επί των εισιτηρίων. Μαύρη η αλήθεια, αλλά δυστυχώς αυτή είναι. Και αναφέρω μόνο λίγα από τα προβλήματα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας; Αλήθεια ένας επιτυχημένος άνθρωπος, είναι και ένας ευτυχισμένος άνθρωπος; Τι πιστεύετε

Θα έλεγα πως είναι η μοναξιά. Αγαπώ την μοναχικότητα αλλά η ουσιαστική μοναξιά με τρομάζει.
Στις μέρες μας η επιτυχία έχει γίνει συνώνυμο των πολλών χρημάτων. Στις τέχνες για να χαρακτηριστείς επιτυχημένος πρέπει να είσαι διάσημος. Αν έχεις αυτά είσαι επιτυχημένος στα μάτια του κόσμου. Δεν ξέρω κατά πόσο αναρωτιέται κανείς, πόσες ώρες κοιμάται «αυτός ο επιτυχημένος άνθρωπος». Ή αν έχει στερηθεί χρόνο και εμπειρίες με την οικογένεια ή την/τον σύντροφό του ή τους φίλους του. Ή το αν αγαπάει αυτό που κάνει.

«Αυτός ο επιτυχημένος» λοιπόν δεν συνεπάγεται πως είναι και ευτυχισμένος.
Προσωπικά πιστεύω πως δεν μπορεί να είναι κάποιος επιτυχημένος αν δεν είναι ευτυχισμένος και το αντίστροφο.

Επιτυχία είναι το να πετυχαίνει κανείς τους στόχους που θέτει ο ίδιος. Το χρήμα για εμένα είναι μέσο και όχι στόχος.

Επιτυχημένο θεωρώ τον άνθρωπο που εργάζεται πάνω σε κάτι που αγαπά, κερδίζει τόσα όσα χρειάζεται ο ίδιος και η οικογένεια του για να ζουν αξιοπρεπώς, διαθέτει το ενδεχόμενο περίσσευμα του σε φιλανθρωπίες, εξελίσσει το πνεύμα του, ζει ερωτευμένος με την/τον σύντροφό του αν αποφασίσει να έχει, βλέπει τα παιδιά του να ξεπερνούν τον ίδιο σε πνεύμα, ζει με ανθρώπους που αγαπάει και τον αγαπούν ως τα βαθιά γεράματα και στον τελικό απολογισμό της ζωής του θα καταλήξει πως είναι χορτασμένος από την ζωή. Για εμένα αυτός είναι ο επιτυχημένος αλλά και ευτυχισμένος άνθρωπος

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.