Ο Νικορέστης Χανιωτάκης σκηνοθετεί μια παράσταση στο θέατρο «θησείον-ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ» και δικαιολογημένα κλέβει το χειροκρότημα

Ο Νικορέστης Χανιωτάκης σκηνοθετεί μια παράσταση στο θέατρο «θησείον-ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ» και δικαιολογημένα κλέβει το χειροκρότημα

Της Κατερίνας Φραγκουλάκη

Επίσημη πρεμιέρα χθες(19/2) για την παράσταση: «Η Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;» στο θέατρο θησείον-ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ. Ένα έργο του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα Έντουαρντ Άλμπι, με πρωταγωνιστές τους εξαιρετικούς ηθοποιούς: Νίκο Κουρή, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννη Δρακόπουλο, Μιχαήλ Ταμπακάκη. Και σε σκηνοθεσία του υπερταλαντούχου Νικορέστη Χανιωτάκη που σε όλες τις δουλειές του μας έχει αποδείξει το τεράστιο ταλέντο του και τη διαφορετική ματιά του.
Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα η παράσταση ξεκινάει.
Ο Μάρτιν, τον οποίο ενσαρκώνει ο Νίκος Κουρής κλέβει τις εντυπώσεις. Ο ηθοποιός υποδύεται έναν επιτυχημένο οικογενειάρχη και επαγγελματία, που αν και τρελά ερωτευμένος με τη γυναίκα του, ερωτεύεται μια… «γίδα»… Η ιστορία ξεκινάει όταν ο καλύτερος φίλος της οικογένειας και δημοσιογράφος Ρος (Γιάννης Δρακόπουλος), στέλνει ένα γράμμα στην γυναίκα του, (Λουκία Μιχαλοπούλου), αποκαλύπτοντας το καλά κρυμμένο μυστικό του.

Ο Νίκος Κουρής ερμηνεύει με μεγάλο μεράκι τον ρόλο του. Έναν ρόλο γεμάτο εντάσεις και συναισθηματικές εναλλαγές, δικαιολογώντας για ακόμα μια φορά τον τίτλο που του έχει δοθεί από το κοινό, ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Πόσο εύκολα ή πόσο δύσκολα ο σύγχρονος άνθρωπος αποκαλύπτεται στην μικρή κοινωνία στην οποία ζει καθημερινά. Αναπνέει, ονειρεύεται και εξελίσσεται. Βρίσκει άραγε τη δύναμη να πετάξει τη μάσκα, αυτό το προσωπείο που τον κάνει αρεστό στον κύκλο του και να μιλήσει ενώπιον όλων με τα λόγια που εμπνέουν την καρδιά και τη ψυχή του. Ποιοι είμαστε; Και κατά πόσο ο φόβος πρωταγωνιστεί και «ζωγραφίζει» με τα δικά του χρώματα τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια μας. Θύματα ή θύτες της ζωής μας; Σκακιέρα ή πιόνια μιας ζωής, που κάποιος με πάθος μας δείχνει τον δρόμο και εμείς ακολουθούμε. Αλλά ποιος είναι αυτός ο άλλος και πως αποκτάει αυτή τη δύναμη; Μήπως είναι ο φόβος μας, η ανθρώπινη τάση να μην πιστεύει στον ίδιο της τον εαυτό; Η προσωπική ανασφάλεια που γεννάει πολλά ερωτηματικά;… Σε αυτά και άλλα πολλά ο σπουδαίος συγγραφέας δίνει απαντήσεις και μέσα από το θεατρικό λόγο προσφέρει τροφή για σκέψη στο κοινό του.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου, στέκεται στη σκηνή και με την ερμηνεία της συγκινεί. Γελάει, φωνάζει, ουρλιάζει. Ζει! Ζει τον ρόλο της.

Η ερμηνεία του Μιχαήλ Ταμπακάκη, «συντρόφευσε» τη σκέψη μου καθ’όλη τη διάρκεια της επιστροφής μου για το σπίτι. Ένα νέο παιδί, γεμάτο ταλέντο και ζωντάνια. Μια πανέμορφη παρουσία. Μια ελπίδα για το μέλλον του θεάτρου. Ο Μιχαήλ, ενσαρκώνει τον γιο της οικογένειας, το μοναχοπαίδι. Η ερμηνεία του εντυπωσιάζει και κλέβει τις εντυπώσεις. Κερδίζοντας δικαιολογημένα το θερμό χειροκρότημα μας και το ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!

Δυνατή η ερμηνεία του Γιάννη Δρακόπουλου. Ο οποίος και εκείνος με τη σειρά του κερδίζει το χειροκρότημα του κοινού.

Κλείνοντας, θα ήθελα να γράψω λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη. Το νεαρό αυτό παιδί που ακούει στο όνομα Νικορέστης Χανιωτάκης. Ο Νικορέστης, -τελειώνοντας η παράσταση-, δεν σας κρύβω, πως με έκανε να σιγοψιθυρίσω πως στην Ελλάδα της κρίσης- σε όλα τα επίπεδα-, υπάρχουν δημιουργοί που με το ταλέντο τους μας υπενθυμίζουν πως πάντα θα υπάρχουν Έλληνες που θα γεννούν την ελπίδα. Τεράστιο το ταλέντο σου!!!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.