Γιάννα Σταυράκη: «Το θέατρο είναι ανάσα, είναι αέρας, είναι αναπνοή»

Γιάννα Σταυράκη: «Το θέατρο είναι ανάσα, είναι αέρας, είναι αναπνοή»

Συνέντευξη στην Κατερίνα Φραγκουλάκη

Τη συναντώ στο θέατρο «Ακάδημος». Η ώρα 7.30. Χαμογελαστή και ευδιάθετη με καλωσορίζει. Καθόμαστε σε ένα από τα τραπεζάκια, κοντά στο μπαρ του θεάτρου. Μου δίνει χρόνο να ετοιμαστώ, βγάζω το δημοσιογραφικό μου μαγνητοφωνάκι και η κουβέντα μας ξεκινάει.

Η Γιάννα Σταυράκη, στέκεται απέναντί μου. Μιλάμε για τον ρόλο της στην παράσταση «Χαμάμ γυναικών» σε σκηνοθεσία Βάσιας Παναγοπούλου, για την απόφασή της να ασχοληθεί με την τέχνη της υποκριτικής, για τη γυναικεία φιλία.Μια συνέντευξη «από καρδιάς».

Κάποτε ο Ζιγκ Ζίγκλαρ, ο Αμερικανός συγγραφέας είχε πει: «Αν μπορείς να ονειρευτείς, μπορείς και να το κάνεις» και νιώθω πως η Γιάννα Σταυράκη έκανε ακριβώς αυτό.

Έγινε αυτό που ονειρεύτηκε,προσφέροντας πλέον στο κοινό της επί σκηνής την αγάπη της για το θέατρο, ερμηνεύοντας με τελειότητα τους ρόλους της.

«Χαμάμ Γυναικών»- Πείτε μου δυο λόγια για τον ρόλο σας

Είναι ένα αγγλικό έργο της Νέλ Νταν και είναι βασισμένο πάνω στη γυναικεία ψυχολογία. Με πρωταγωνίστριες έξι γυναίκες διαφόρων ηλικιών και χαρακτήρων.Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια φτωχική γειτονιά μέσα στο Λονδίνο. Όλα ξεκινούν όταν το Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει να κλείσει το χαμάμ και τότε οι γυναίκες αυτές αποφασίζουν να αντισταθούν, κάνοντας κατάληψη αυτού του χώρου που τους το παίρνουν.

Οι γυναίκες λοιπόν αυτές, οι εκ διαμέτρου αντίθετες, ενώνουν τις δυνάμεις τους και παλεύουν για ένα σκοπό. Κάνοντας τη μεγαλύτερη υπέρβαση και ίσως τη μοναδική στη ζωή τους, θεωρώντας φυσικά τον σκοπό τους ιερό. Ο ρόλος μου είναι ένας περίεργος ρόλος. Υποδύομαι μια γυναίκα που δεν θα σας έλεγα πως έχει περάσει και τέλεια στη ζωή της.

Μάνα τριών παιδιών που τα δυο μάλιστα την έχουν εγκαταλείψει. Επί σκηνής βλέπουμε τη μια κόρη της που η συγγραφέας αφήνει το ίδιο το κοινό να αποφασίσει τι ακριβώς έχει συμβεί σε αυτό το κορίτσι. Εκείνο αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα, υπάρχει και κάποιο ιστορικό με μια εμπλοκή στην αστυνομία. Μια μάνα καταπιεστική, που μέσα από τη δική της μοναξιά, έχει «πιαστεί» από αυτό το παιδί, έχει ακουμπήσει 100% πάνω του και δεν το αφήνει ούτε να αναπνεύσει, δίνοντας του ακόμα και χάπια, ενισχύοντας του, την εντός εισαγωγικών αρρώστια του.

Στο τέλος του έργου η σχέση τους παίρνει απρόσμενη τροπή. Ο ρόλος μου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και τον κάνω με κέφι και μεράκι. Για αυτό και είμαι εδώ.στη σκηνή του Ακάδημος.

-Η Βάσια Παναγοπούλου σκηνοθετεί έναν θίασο που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες ηθοποιούς: Βίλμα Τσακίρη, Ελευθερία Ρήγου, Γιάννα Σταυράκη, Μυριέλλα Κουρεντή, Φιλίτσα Καλογεράκου,Τέτα
Καμπουρέλη. Παραγωγή: Θεατροκίνημα-.

Έξι γυναίκες πάνω στη σκηνή. Mε τα λάθη τους, τα πάθη τους, τις αποτυχίες

Γυναίκες που έχουν βιώσει πολλές καταστάσεις. Μιλάμε για αποτυχημένες
γυναίκες. Γυναίκες που έχουν χάσει. Είτε ακούσια, είτε εκούσια. Η ζωή τους είναι ένα αναποδογύρισμα. Αυτές οι γυναίκες βρίσκουν σε αυτό το χαμάμ αυτό που λέμε ακροατή. Βρίσκουν κάποιον να μιλάνε.Μια λουτράρισα που ξέρει τα πάντα. Εγώ πιστεύω ότι πηγαίνουν εκεί περισσότερο για να μιλούν παρά για να χαλαρώνουν. Έρχονται σε έναν δικό τους χώρο γιατί μπορούν να πουν πράγματα δικά τους, που δεν θα μπορούσαν να τα πουν έξω από το χαμάμ.

Τι διδάσκουν αυτές οι γυναίκες το γυναικείο τους κοινό;

Δεν είναι απαραίτητο να διδάξεις κάτι μέσα από το θέατρο. Ο θεατής βλέπει τον ηθοποιό μέσα από κάποιους ρόλους και μαθαίνει την ιστορία του ήρωα που ενσαρκώνει.Στο τέλος όμως «παίρνει» και κρατά δικά του πράγματα. Παίρνει πάντα αυτό που θέλει και στη συνέχεια το επεξεργάζεται. Στο συγκεκριμένο έργο οι γυναίκες κυρίως ίσως κάπου-κάπου επαναλαμβάνω- μπορεί και να ταυτιστούν με μια από τις 6 αυτές γυναίκες. Ίσως και να έχουν περάσει από αυτό το δρόμο της αποτυχίας, της σύγκρουσης με την οικογένεια, με τον σύντροφο, με τα παιδιά τους.
Αυτό-πιστεύω εγώ- που θέλει να πει η Νελ Νταν,είναι ότι όταν οι γυναίκες αυτές, οι χαμένες, οι «αποτυχημένες», ενωθούν για έναν σκοπό μπορούν να κάνουν θαύματα. Αποκτούν με λίγα λόγια δύναμη, μέσα από τη δική τους αδυναμία.

Υπάρχει αληθινή φιλία μεταξύ των γυναικών; Δεν είναι λίγες εκείνες οι γυναίκες που πιστεύουν πως δεν υπάρχει. Ποια είναι η δική σας η γνώμη;

Υπάρχει.Το θέμα βέβαια είναι να βρεις την καλή τη φίλη που θα ανεχθεί τη μοναδικότητά σου. Άλλωστε κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αυτό το ξέρουμε. Αν δεχθεί λοιπόν τη μοναδικότητά σου, τα ελαττώματά σου και τα προτερήματά σου, όποια κι αν είναι αυτά και συμπορευτεί με αυτά,τότε ναι μπορεί να γίνει φίλη σου. Δεν είναι εύκολο πράγμα η φιλία ανάμεσα σε γυναίκες. Ακριβώς για αυτό τον λόγο, γιατί υπάρχει πάντα ένας ανταγωνισμός υπόγειος τις περισσότερες φορές που δεν βγαίνει στην επιφάνεια. Ένας ανταγωνισμός υποσυνείδητος θα τον χαρακτήριζα εγώ.

Ειδικά μάλιστα στις γυναίκες ιδίων ηλικιών, παράλληλων δρόμων. Χωρίς να το θέλεις, υπάρχει. Το θέμα είναι πόσο αγαπάς τον άλλον. Και πόσο μπορείς εσύ να δεχτείς τις αδυναμίες του, τα ελαττώματά του κυρίως τα επαναλαμβανόμενα και να τον αποδεχθείς. Αποδοχή και αγάπη. Αποδοχή του άλλου που δεν είσαι εσύ. Γιατί συνήθως θέλουμε να περνάμε στους άλλους τις δικές μας απόψεις, τη δική μας ματιά στη ζωή, τις αποφάσεις μας. Δεν γίνεται. Είμαστε διαφορετικοί. Οπότε αγαπάς τον άλλον έτσι όπως είναι. Δεν είναι εύκολο, είναι δύσκολο, σου το ξαναλέω.

Να γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου λίγα χρόνια πίσω- Πείτε μου δυο λόγια για εσάς

Ήθελα από μικρό παιδί, εξ απαλών ονύχων, να γίνω καλλιτέχνης. Είτε να ασχοληθώ με τη μουσική, με το τραγούδι, γιατί τραγουδούσα και τραγουδάω, είτε να ασχοληθώ με το θέατρο. Τις εποχές εκείνες όμως, οι οικογένειες δεν μπορούσαν να δεχθούν κάτι τέτοιο από τα παιδιά τους.

Ήταν ύβρις, να κάνουν ένα παιδί και να το αφήσουν να ασχοληθεί με το θέατρο, το τραγούδι. Δεν ήταν σωστό για εκείνη την εποχή, και οι εποχές, δυστυχώς, δεν ήταν εύκολες. Κι εγώ από την άλλη δεν υπήρξα το παιδί της επανάστασης ποτέ για να πω, πως εγώ θα το κάνω και ας λέτε.

Έτσι ήταν να γίνει και έτσι έγινε. Άλλωστε δεν μπορούμε να γυρίζουμε πίσω και να ρίχνουμε ευθύνες σε κανέναν. Γιατί αυτή ήταν η ζωή, αυτές ήταν οι γενιές, αυτά είχαν οι γονείς μας και με αυτά
μάχονταν.Όλα γίνονται στη ζωή μας στο πλήρωμα του χρόνου. Και γιατί δεν μετανιώνω και για τη ζωή που έζησα. Δίπλα σε έναν υπέροχο άνθρωπο, κάνοντας ένα ακόμα πιο υπέροχο παιδί. Αγαπημένοι μέχρι τη στιγμή που έχασα τον άνδρα μου, πριν από αρκετά χρόνια. Μια απώλεια που με συγκλόνισε.

Βέβαια είχα υποστεί και άλλες απώλειες. Πέρασα μια δεκαετία μεγάλων απωλειών θα έλεγα. Είχα χάσει τον αδελφό μου στα 33 του χρόνια ξαφνικά, έχασα τη μητέρα μου 60 χρονών. Είχα απανωτές απώλειες που με πόνεσαν πάρα πολύ. Και την τελευταία του άνδρα μου δεν μπόρεσα να τη διαχειριστώ καθόλου. Και το έχασα το παιχνίδι. Και πέρασα κάποια χρόνια θα λέγαμε Σαββατισμού. Σαββατισμό, λέμε στην Εκκλησία, τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, όταν ο Χριστός βρίσκεται σε πλήρη σιωπή στον τάφο. Πέρασα κι εγώ χρόνια Σαββατισμού. Και έτσι έπρεπε να γίνει.

Γιατί όταν δεν αποδέχεσαι κάτι ή δεν είσαι σε θέση να το αποδεχθείς,αυτό αν το ψάξεις πολύ, πολύ, ίσως και να κρύβει έναν εγωισμό. Πάντα υπάρχει κάποιος κρυμμένος εγωισμός, που ελοχεύει και δεν το βλέπουμε.

Αυτές οι καταστάσεις όμως πρωταγωνιστούν καθημερινά, «φεύγουν»άνθρωποι, τραγικά συμβάντα. Πιστεύω πως είχα έναν άκρατο εγωισμό που δεν μπορούσε να ανεχθεί αυτή την απώλεια, αν μπορώ να το θέσω έτσι….

Όμως δεν υπήρχε πιθανότητα να κάνω κάτι άλλο από αυτό που κάνω τώρα. Απλά ήταν ένα όνειρο που δεν ήταν εύκολο να βγει προς τα έξω. Αυτό το όνειρο θα μπορούσε να πάρει σάρκα και οστά από την εποχή που ήμουν παντρεμένη. Γιατί είχα στο πλευρό μου έναν άνδρα, έναν άνθρωπο που ήταν φιλελεύθερος και θα μπορούσα να το είχα κάνει τότε. Απλά είχε θαφτεί τόσο πολύ μέσα μου, που για να γίνει αυτό που τελικά έγινε έπρεπε να συγκλονιστεί όλο μου το είναι. Και για αυτό ίσως και να έγινε. Ήταν μια έκρηξη. Και βγήκε στην επιφάνεια αυτό. Δεν ήταν κάτι εύκολο, κάτι απλό. Και αυτό όταν αποφάσισα πια να το κάνω ένιωσα σαν το νεαρό κορίτσι που πάει επιτέλους να κάνει αυτό που θέλει από πάντα.
Και έτσι νιώθω ακόμα.

Θέλω να σας πω πως, ο άνθρωπος που μου έδωσε τη σκυτάλη να ξεκινήσω τηλεοπτικά ήταν ο Χάρις ο Ρώμας και αυτό δεν το ξεχνώ. Και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

Τι είναι για εσάς το θέατρο, η υποκριτική

Το θέατρο είναι ανάσα, είναι αέρας, είναι αναπνοή. Η αναπνοή είναι ζωή. ‘Όταν αναπνέεις ζεις. Και το θέατρο είναι το σπίτι μου, θα φανεί λίγο περίεργο, αλλά το ένιωσα αυτό. Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρή, με πήγαν να βγάλω μια φωτογραφία στον φωτογράφο, συγκεκριμένα στο φωτογραφείο της γειτονιάς. Θυμάμαι με βάλανε σε ένα σκαμπουδάκι. Και μου είπε ο φωτογράφος θα κοιτάς εδώ, σε ένα φακουδάκι, σε ένα φακό-γύρευε πως ήταν εκείνα τα χρόνια τα φωτογραφικά, τη δεκαετία του 50-.
.
Και κοιτώντας το, σκέφτηκα εκείνη την ώρα: «Πολύ με αγαπάει αυτό αλλά το ίδιο το αγαπάω κι εγώ..»…και σκάω ένα χαμόγελο και βγάζω την πιο ωραία φωτογραφία της ζωής μου. Ένιωσα πως είχα αγαπητική σχέση με αυτό το πραγματάκι, με αυτό το φακουδάκι. Και του χαμογέλασα για να βγω φωτογραφία.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.