Τσιαβέ Έλενα: «Τι όμορφο πράγμα το παιδί, ο μαθητής, να ασχολείται με τις τέχνες»

Τσιαβέ Έλενα: «Τι όμορφο πράγμα το παιδί, ο μαθητής, να ασχολείται με τις τέχνες»

Η θεατρολόγος, σκηνοθέτης, ζωγράφος και καθηγήτρια θεατρικής αγωγής του πρώτου, τέταρτου και δέκατου ένατου Δημοτικού, στην περιοχή του Ζωγράφου, Τσιαβέ Έλενα,  μιλάει αποκλειστικά στην zografounews, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα.

 

Συνέντευξη στην Κατερίνα Φραγκουλάκη

Κόρη εικαστικού. Καθηγήτρια θεατρικής αγωγής του πρώτου, τέταρτου και
δέκατου ένατου Δημοτικού, στην περιοχή του Ζωγράφου. Η Τσιαβέ Έλενα (Chavez Helena), είναι ένας εκπαιδευτικός με όμορφες και πρωτότυπες ιδέες που σίγουρα στα σχολικά μας χρόνια θα θέλαμε όλοι, όλες μια δασκάλα σαν κι εκείνη.

Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα. Μιλάμε για το μάθημα της θεατρικής
αγωγής το οποίο και διδάσκει, για την παράσταση την οποία θα σκηνοθετήσει με πρωταγωνιστές φυσικά τους μαθητές της και για πολλά ακόμα ενδιαφέροντα θέματα.

Η θεατρολόγος, σκηνοθέτης, ζωγράφος και καθηγήτρια θεατρικής αγωγής, μιλάει αποκλειστικά στη zografounews.

 Είστε θεατρολόγος, σκηνοθέτης, ζωγράφος και καθηγήτρια θεατρικής αγωγής σε δημοτικό σχολείο. – Με βάση την εμπειρία σας-, Τι πιστεύετε πως προσφέρει σε ένα παιδί η ενασχόλησή  με το θέατρο και γενικότερα με τις τέχνες;

Τι όμορφο πράγμα, το παιδί, ο μαθητής να ασχολείται με τις τέχνες. Η τέχνη το βοηθάει να προβάλει στοιχεία του χαρακτήρα του που ίσως σε άλλα μαθήματα να μην μπορεί. Για παράδειγμα, υπάρχουν μαθητές μέτριοι, που όμως στο μάθημα της θεατρικής αγωγής ή στα εικαστικά βγάζουν έναν άλλο εαυτό. Έναν εαυτό κρυμμένο. Ουσιαστικά η τέχνη βοηθάει τα παιδιά να «απελευθερωθούν». Το θέατρο άλλωστε απελευθερώνει και τη κίνηση αλλά και τον λόγο.

Όσο αναφορά το δικό μου μάθημα, το μάθημα της θεατρικής αγωγής βοηθάει τα παιδιά να εξερευνούν αλλά και να αναπτύσσουν τα εκφραστικά τους μέσα, ώστε να επικοινωνούν συναισθήματα αλλά και εμπειρίες.

Για παράδειγμα, όταν ένα παιδάκι είναι ντροπαλό, μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, τόσο με τις κινήσεις του σώματος, όσο και με την έκφραση αρχίζει να «ξεκλειδώνεται». Με λίγα λόγια μαθαίνει να εκτίθεται στο
κοινό. Και ενώ στα πρώτα μαθήματα είναι κλεισμένο στον εαυτό του, μετά σιγά- σιγά «ανοίγεται».

Άλλωστε απο το μάθημα τα παιδιά αποκομίζουν πολλά. Μαθαίνουν να έχουν ρυθμό- κάτι που αρχικά δεν έχουν-, αναπνοές, κάνουν ορθοφωνία, κάνουμε ρυθμό και κίνηση μαζί, συνδυάζοντας κίνηση και λόγο.
Αναπτύσουν τη φαντασία, την παρατηρητικότητα, τη μνήμη αλλά και την κριτική σκέψη. Αναπτύσουν την αρετή της ισότητας, της ετερότητας αλλά και της Δημοκρατίας μέσα από την ύπαρξή τους με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Γίνονται κοινωνικά. Μαθαίνουν να τραγουδούν, να χορεύουν. Αποκτούν αυτοπεποίθηση. Γίνονται θεατές και ηθοποιοί. Αποκομίζουν παρά πολλά.

Φέτος, στο τέλος της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές σας θα συμμετέχουν σε παράσταση την οποία θα διασκευάσετε, θα σκηνοθετήσετε εσείς- Ποιο έργο έχετε επιλέξει;

Το έργο που αποφάσισα να σκηνοθετήσω είναι η «Λυσιστράτη». Ένα έργο- κατά τη γνώμη μου- επαναστατικό για την εποχή εκείνη, αφού οι γυναίκες αποκτούν δύναμη που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν ΜΟΝΟ οι άνδρες. Ουσιαστικά αλλάζουν οι ρόλοι στο έργο αυτό. -Αν σκεφτεί κανείς πως στην Εκκλησία του Δήμου είχαν το δικαίωμα να μετέχουν οι ενήλικες Αθηναίοι που είχαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα, τα
οποία αποκτούσαν εφόσον ήταν και οι δύο γονείς τους Αθηναίοι πολίτες και αφού είχαν εκπληρώσει τις διετείς στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Αποκλείονταν οι γυναίκες. – Άρα το να πάρει μια γυναίκα ή μια ομάδα γυναικών την εποχή εκείνη μια απόφαση, -στη συγκεκριμένη ιστορία να σταματήσουν τον πόλεμο-, ήταν ιδιαίτερα καινοτόμο, μοντέρνο. Οι γυναίκες στη «Λυσιστράτη» ξεσηκώνονται με τον δικό τους τρόπο, με τα δικά τους «όπλα». Γεγονός που με εντυπωσιάζει και με ενθουσιάζει ιδιαίτερα.

Τι θέλετε ουσιαστικά να «διδάξετε» τους μαθητές σας μέσα από αυτή την επιλογή του έργου;

Πως αν θέλουμε κάτι πρέπει να το διεκδικήσουμε. Να βγούμε ουσιαστικά
στον δρόμο και να το φωνάξουμε.


Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας καθηγητής στην προσπάθειά του να σκηνοθετήσει ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες και κυρίως παιδιά

Αντιμετωπίζει σίγουρα δυσκολίες. Τα παιδιά δεν γνωρίζουν ορθοφωνία. Δεν χειρίζονται τον λόγο καθαρά, βιάζονται να τα πούνε.

Η βιασύνη αυτή, να τα πούνε όλα τόσο γρήγορα (με αποτέλεσμα το κοινό να μην μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς θέλουν να πουν), ίσως και να είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που ένας καθηγητής πρέπει να αντιμετωπίσει και να βρει λύση. Για εμένα ο λόγος είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην παράσταση.

Από την άλλη δεν είναι ηθοποιοί και δεν ξέρουν πως να ελέγξουν το σώμα τους, που να σταθούν, -κάτι που ένας επαγγελματίας ηθοποιός γνωρίζει καλά. Πρέπει συνέχεια να τα καθοδηγείς. Με τη σωστή καθοδήγηση όμως, τα παιδιά ξεκινούν να λειτουργούν σαν ηθοποιοί  Στην αρχή αντιμετωπίζουμε
δυσκολίες αλλά στο τέλος ο καλός ο σκηνοθέτης τα καταφέρνει. Και τα παιδιά τα κάνουν όλα. Τραγουδούν, χορεύουν, ενσαρκώνουν ρόλους.

Πιστεύετε πως το μάθημα της θεατρικής αγωγής, έχει αποκτήσει πλέον και στα ελληνικά σχολεία την αξία που του αρμόζει; Αλήθεια; Υπάρχει ειδκός χώρος στο σχολείο που πραγματοποιούνται οι πρόβες, για να προβάλετε στο τέλος της χρονιάς την παράσταση;

Μπορεί να γίνω λίγο κυνική, αλλά νιώθω πως ακόμα το Κράτος δεν έχει μεριμνήσει τόσο για το μάθημα της θεατρικής αγωγής. Οι τέχνες είναι λίγο παραμελημένες . Δεν τις βλέπουμε σοβαρά. Βέβαια θετικά βήματα έχουν γίνει όπως, πως το μάθημα διδάσκεται πλέον στα σχολεία από την πρώτη Δημοτικού.

Οι θεατρολόγοι γενικά αντιμετωπίζουμε ακόμα προβλήματα. Βλέπουμε 600 παιδιά την εβδομάδα, μεταφερόμαστε σε πολλά σχολεία, το μάθημα είναι μονόωρο. Όταν θες να κάνεις μια παράσταση, με μονόωρο μάθημα τα πράγματα γίνονται δύσκολα, γιατί σήμερα θα τα πούμε και μετά από μια εβδομάδα
που θα ξανασυναντηθούμε θα τα έχουμε ξεχάσει.  Εγώ αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες. Αντιμετωπίζω και δυσκολίες με τον χώρο. Δεν έχω ένα χώρο με μια μοκέτα, να είναι ανοιχτός, να είναι δικός μου
ο χώρος. Μεταφέρω τα θρανία στον τοίχο για να κάνουμε θεατρικό παιχνίδι, να κάνουμε ασκήσεις. Για παράδειγμα στο τέταρτο σχολείο δεν έχουμε θέατρο. Για να κάνουμε εκδηλώσεις πάμε στο Γυμνάσιο.

Ως καλλιτέχνης αλλά και ως εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής, θεωρείτε πως ηθοποιός γεννιέται κάποιος ή γίνεται;

Σίγουρα μπορεί να γεννηθεί κάποιος ηθοποιός και να είναι πολυτάλαντος.
Και από τη φύση του να τα κάνει όλα. Και να διαθέτει και χιούμορ και
ταλέντο.

Όμως, ότι ο Θεός μας δίνει απλόχερα πρέπει να το «καλλιεργούμε». Με τον κατάλληλο σκηνοθέτη, ο ταλαντούχος ηθοποιός θα απογειωθεί.

Από την άλλη όμως και τα παιδιά που δουλεύουν σκληρά, έχοντας φυσικά δίπλα τους τον ιδανικό επίσης δάσκαλο, μπορούν- νιώθω- να φτάσουν αυτόν που έχει το ταλέντο και γιατί όχι, ακόμα και να τον ξεπεράσουν.

Είστε και εικαστικός- Πρόσφατα, συμμετείχατε σε μια ομαδική εικαστική έκθεση. Πείτε μου δυο λόγια για τη συμμετοχή σας.

Η συγκεκριμένη έκθεση λεγόταν «Cinderella» και έλαβα κι εγώ μέρος με
ένα έργο μου. Μια επίσης έκθεση που κρατώ «γλυκά» στην καρδιά και στο μυαλό μου,
είναι μια ατομική μου έκθεση που είχα κάνει στο παρελθόν, με το όνομα,
«H ΠΟΛΙΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ», με έργα ασπρόμαυρα, που περιγράφουν ανθρώπους που νιώθουν εγκλωβισμένοι τόσο ψυχολογικά όσο και συναισθηματικά αλλά και οικονομικά.

«H ΠΟΛΙΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ», λοιπόν είναι μια από τις αγαπημένες σας εκθέσεις…

Σίγουρα είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου εκθέσεις. Αλλά μεταξύ άλλων, θεωρώ πως είναι και πιο φιλοσοφημένη. Με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο που βιώνει τη κρίση και τα προβλήματα που
αντιμετωπίζει μέσα από αυτήν. Αν δεν έχεις χρήματα, ουσιαστικά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ούτε να
βγεις μπορείς αλλά ούτε και έχεις τη διάθεση. Με αποτέλεσμα να απομακρύνεσαι από τους φίλους σου, από τους συγγενείς σου, από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Η οικονομική κρίση, στάθηκε η πηγή έμπνευσης για την εικαστική αυτή έκθεση.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.