Παναγιώτης Θεριανός: «To θεωρούσα δεδομένο πως θα έβγαινα πρωταθλητής»

Ο 9 φορές πρωταθλητής Ελλάδας, μιλάει αποκλειστικά στην εφημερίδα zografounews.

Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες Πυγμάχους. Η ιστορία του μεγάλη και η τιμή ακόμα μεγαλύτερη για εμάς να δώσει συνέντευξη στην zografounews.

Ο Παναγιώτης Θεριανός, είναι ένας θρύλος. Με μια ιστορία που αξίζει να διαβάσετε, να μάθετε.

Ο 9 φορές πρωταθλητής Ελλάδας, μιλάει αποκλειστικά στην εφημερίδα μας. Θυμάται την πρώτη μέρα που βρέθηκε στο γυμναστήριο, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις νίκες του, τις επιτυχημένες συμμετοχές του σε πανελλήνια πρωταθλήματα, Βαλκανικούς, Ολυμπιακούς και Μεσογειακούς αγώνες. Μας αναλύει το συναίσθημα του νικητή. Απαντάει σε όλες μας τις ερωτήσεις. Γεννημένος πρωταθλητής, γεννημένος νικητής.

Συνέντευξη στους: Κατερίνα Φραγκουλάκη και Ανδρέα Βρακότα 

 

Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε την πυγμαχία- Τι στάθηκε η αφορμή να πάρετε την απόφαση αυτή

 

Την πυγμαχία την ξεκίνησα στην ηλικία των 15 ετών. Εγώ κατοικούσα στην Πάτρα και κοντά στην περιοχή που ζούσα, ήταν και ο σύλλογος ΕΑΠ που δραστηριοποιήθηκα στο άθλημα. Εκείνη την περίοδο δούλευα στην οικοδομή. Ένα μεσημέρι λοιπόν, ολοκλήρωσα την εργασία μου και μου λέει ένας φίλος μου και συνάδελφος: «Παναγιώτη, πάμε στο γυμναστήριο, να γυμναστούμε»; Πήγαμε την πρώτη μέρα, πήγαμε και τη δεύτερη. Αυτό συνεχίστηκε για τρεις μήνες ακόμα.

 

Στο γυμναστήριο παρακολουθούσα μαθήματα πυγμαχίας, με το Νίκο τον Οικονόμου, ως βασικός προπονητής,-άξιος τεχνικός-.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να πηγαίνω.

 

Στο χρονικό αυτό διάστημα που εγώ δεν πήγαινα στο γυμναστήριο, ο προπονητής άλλαξε. Τον αντικατέστησε ο πρωταθλητής, ο Κώστας ο Γαλανός. Ο Κώστας ο Γαλανός με είχε δει, γιατί γυμναζόταν και αυτός εκεί -ως πρωταθλητής που ήταν- και όταν πήρε αυτή τη θέση με αναζήτησε.

Ήρθε λοιπόν στο σπίτι και πήρε την άδεια από τους γονείς μου. Να σας πω φυσικά, πως οι γονείς μου δεν ήξεραν τι σημαίνει πυγμαχία. Επέστρεψα στο σύλλογο και συνέχισα να παίζω, να κάνω τις προπονήσεις μου για 9 μήνες, ένα χρόνο περίπου.

 

Χαρακτηριστικά τα λόγια της μητέρας μου, όταν ήρθε να με δει στα αποδυτήρια, που άλλαζα: «Τι του έκανες του παιδιού; Της λέω, μα ποιου παιδιού; Του Αμερικάνου, μου απαντάει. «Τίποτα δεν του έκανα»…και συνέχισε λέγοντας μου, πως δεν πρέπει να το ξανακάνω…

 

Ο Παναγιώτης Θεριανός θυμάται και περιγράφει την πρώτη φορά που ανέβηκε πάνω στο ρινγκ.

Εκείνη την περίοδο, επίσης, έφταναν στο λιμάνι τα αμερικάνικα καράβια, τα πολεμικά. Σταματούσαν και οι ναύτες έβγαιναν έξω για να διασκεδάσουν. Κάποια στιγμή λοιπόν, έρχεται στο σύλλογο μια επιτροπή από ένα καράβι και μας ζήτησε να δημιουργήσουμε ομάδες τόσο εμείς όσο και εκείνοι, με σκοπό να πραγματοποιηθούν αγώνες μπάσκετ αλλά και πυγμαχίας. Ο προπονητής μου, μεταξύ των άλλων αθλητών, επέλεξε και εμένα για να παίξω κι εγώ, με έναν αντίστοιχο σε βάρος. Ίδια κατηγορία. Για πρώτη φορά, ανεβαίνω πάνω στο ρινγκ. Μπροστά σε κόσμο. Πρώτος διεθνής αγώνας.

Θυμάμαι πως ο χρόνος ήταν λίγος. Θυμάμαι επίσης, πως από τις πρώτες επιθέσεις που έκανε ο Αμερικάνος, εγώ έβρισκα πάντα τον τρόπο να απομακρύνομαι από κοντά του. Κάποια στιγμή που πλησιάζει, του δίνω ένα δεξί ντιρεκτ – όπως εμείς ονομάζουμε τη κίνηση- και πέφτει κάτω. Με λίγα λόγια, τον πήραν σηκωτό από το ρίνγκ. Χαρακτηριστικά τα λόγια της μητέρας μου, όταν ήρθε να με δει στα αποδυτήρια, που άλλαζα: «Τι του έκανες του παιδιού; Της λέω, μα ποιου παιδίου; Του Αμερικάνου, μου απαντάει. «Τίποτα δεν του έκανα»…και συνέχισε λέγοντας μου, πως δεν πρέπει να το ξανακάνω…

Αυτός ήταν ο πρώτος διεθνής μου αγώνας. Άνευ ουσίας, μια επίδειξη ήταν, που όμως, στάθηκε η αφορμή για να αγαπήσω ακόμα περισσότερο το άθλημα.

Οι εφημερίδες της εποχής, γράφουν για τον Θεριανό.

Οι εφημερίδες της εποχής, ξεκινούν να γράφουν για εμένα. Τι έβλεπαν σε εμένα και έγραφαν, εκείνη την περίοδο, μου ήταν δύσκολο να καταλάβω.

Παναγιώτης Θεριανός: «To θεωρούσα δεδομένο πως θα έβγαινα πρωταθλητής»

 

Τι έγραφαν για εσάς οι δημοσιογράφοι της εποχής κ. Θεριανέ; Πείτε μας

Έγραφαν και ξαναέφραφαν, πως επιτέλους βρέθηκε ο αντικαταστάτης του Γαλανού, πως ήμουν ο διάδοχός του, πως θα μεγαλουργήσω. Πως είμαι καλύτερος νοκαουτίστας. Να σημειωθεί φυσικά, πως εκείνη την περίοδο, ο Γαλανός, ήταν ένας πυγμάχος που μεγαλουργούσε στον χώρο της πυγμαχίας, τόσο στην Πάτρα όσο και σε ολόκληρη τη χώρα. Καταλαβαίνετε λοιπόν τη βαρύτητα αυτών των γραπτών, των σχολίων και των χαρακτηρισμών.

Εγώ συνέχιζα να αγωνίζομαι. Έξι μήνες μετά, κάναμε επίσημη συμμετοχή στα πανελλήνια πρωταθλήματα. Στην Α, στην Β αλλά και στην Γ κατηγορία.

Ξεκινάμε με τη Γ κατηγορία. Εκεί πήρα μέρος σε 4 αγώνες και κέρδισα τους 3. Έχασα στον τελευταίο και ήρθα δεύτερος στην κατηγορία των 63 κιλών.

Στην επόμενη συνάντηση της δεύτερης κατηγορίας, όπου συμμετείχα, το αποτέλεσμα δεν το πίστευα, ούτε κι εγώ ο ίδιος. Βγήκα πρωταθλητής Ελλάδας, δεύτερης κατηγορίας. Μιλάμε για το 1965, με 4 συνεχή νοκ αουτ, μπουνιά και κάτω. Τρεις μήνες μετά, το 1966 πλέον, πραγματοποιήθηκε το πρωτάθλημα Α κατηγορίας στην Θεσσαλονίκη.

Αξίζει να σας πω, πως εκείνη την εποχή, για να μπεις σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα, ή για να βγεις μάλλον πρωταθλητής στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα, έπρεπε να ήσουν εξαιρετικός αθλητής, πυγμάχος. Να γνωρίζεις τεχνικές, να γνωρίζεις πότε πρέπει και πότε δεν πρέπει να χτυπήσεις.

Εγώ σαν να μην συνέβαινε τίποτα, για ακόμα μια φορά, ανέβηκα πάνω στο ρίνγκ και έκανα τη δουλειά μου, όπως ακριβώς την είχα μάθει. Και εκεί θυμάμαι, είχα κερδίσει επίσης με 3 νοκ αουτ σε 4 αγώνες και έναν αγώνα με διακοπή, τη στιγμή που υπήρχαν καλύτεροι πυγμάχοι απο εμένα. Πλέον καθιερώθηκα, ως πρωταθλητής Ελλάδος Α κατηγορίας, όπως επίσης, έγινα και μέλος της Εθνικής ομάδας. Με κάλεσαν στην εθνική ομάδα.

 

Για να είμαι ειλικρινής, το θεωρούσα δεδομένο πως θα έβγαινα πρωταθλητής. Χαίρομαι που τα κατάφερα. Αλλά για να συντηρηθώ 9 φορές πρωταθλητής Ελλάδος, σήμαινε πως αυτο το συναίσθημα του νικητή ήταν πολύ μεγαλύτερο απο το συναίσθημα της προπόνησης.

 

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1971, υπήρξατε πρώτος στα 67 κιλά. Πρώτος όμως υπήρξατε και στους διεθνείς αγώνες, Ελλάδας, Ιταλίας, Γιουγκοσλαβίας, Συρία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία και Ρουμανία. Πως νιώθει ένας νικητής;

 

Αυτή τη χαρά της νίκης, μόνο εκείνη τη στιγμή μπορείς να τη νιώσεις. Έπειτα ηρεμούμε. Την αγάπη του και τη χαρά για το άθλημα φυσικά κάποιος αθλητής τη δείχνει μέσα από τις προπονήσεις.  Για να είμαι ειλικρινής, το θεωρούσα δεδομένο πως θα έβγαινα πρωταθλητής. Χαίρομαι που τα κατάφερα. Αλλά για να συντηρηθώ 9 φορές πρωταθλητής Ελλάδος, σήμαινε πως αυτό το συναίσθημα του νικητή ήταν πολύ μεγαλύτερο από το συναίσθημα της προπόνησης. Γιατί οι συνθήκες προπόνησης, οφείλω να σας πω, πως δεν ήταν εύκολες. Σκεφτείτε πως όταν έβρεχε, έμπαιναν νερά μέσα στο χώρο από την οροφή του γυμναστηρίου.

Εκεί είδαν πραγματικά έναν αθλητή, που κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ήθελε να νικήσει. Η δικαίωση ήρθε, εγώ ήμουν ο μοναδικός, ο ένας.

 

1974: Στην Ρουμανία, στους Βαλκανικούς αγώνες, κατακτήσατε το χάλκινο μετάλλιο. Πως είχε αντιμετωπίσει η χώρα τις νίκες σας αυτές.

 

Η χώρα φυσικά και με βοήθησε. Εκείνη την εποχή άλλωστε, υπήρχε το κίνητρο για να καταφέρει κάποιος να γίνει πρωταθλητής. Εγώ είχα τη τύχη, χάριν αυτής της δραστηριότητας μου στην πυγμαχία, να ενδιαφερθεί για εμένα η πολιτεία.

Μου έδωσε εργασία, -όπως και σε πολλούς άλλους αθλητές- ,να μπορώ να συνεχίσω τον αθλητισμό. Και καλό θα ήταν στις μικρότερες επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών, να υπάρχει αυτή η παροχή, δηλαδή η πολιτεία να δείχνει το ενδιαφέρον της εμπράκτως. Αν δηλαδή, ένας νέος αθλητής βγει Βαλκανιονίκης, βγει 10 φορές πρωταθλητής Ελλάδος, -φαίνεται ολοκάθαρα πια, μετά από αυτές τις νίκες του, πως έχει μέλλον πάνω στο άθλημα που υπηρετεί,- η πολιτεία να ενδιαφερθεί έστω και λίγο.

Μετά το τέλος της καριέρας σας, υπήρξατε προπονητής πυγμαχίας. Και για χρόνια, υπήρξατε προπονητής της ομάδας των σωμάτων ασφαλείας. Είχατε εντοπίσει «αστέρια»;

 

Να σας πω πως, αν κάποιος είναι καλός αθλητής δεν είναι υποχρεωτικό να είναι και καλός προπονητής. Είναι θέμα μετάδοσης. Εγώ μπορούσα να συμβουλεύσω κάποιον, όχι όμως να τον διδάξω. Ήταν μεγάλη η σταδιοδρομία μου στον χώρο και ίσως και να είχα κορεστεί. Για να αναδείξεις κάποιον, πρέπει εσύ να έχεις την όρεξη. Και εγώ, όπως ήδη σας είπα, είχα κορεστεί. Φυσικά, παρακολουθώ την πυγμαχία όσο μπορώ. Το αγαπάω αυτό το άθλημα.

Προηγουμένως σας ανέφερα πως ήμουν εκπαιδευτής στο σώμα της αστυνομίας και συγκεκριμένα στην αυτοάμυνα, μια υπηρεσία που προσέφερα εγώ. Εκεί λοιπόν είχα ξεχωρίσει κάποια παιδιά και τους πρότεινα, αν φυσικά το επιθυμούσαν, να παρακολουθήσουν μαθήματα σε κάποιο σύλλογο. Κατά κάποιο τρόπο, είχα επιλέξει κάποια άτομα αλλά χωρίς να τα γυμνάζω εγώ. Δυο ή τρεις μάλιστα είχαν διακριθεί. Αν συνέχιζα την προπονητική δεν ξέρω, δεν γνωρίζω πόσα πράγματα θα μπορούσα ακόμα να είχα προσφέρει στο άθλημα.

 

Το βιβλίο το έγραψα, γιατί ένιωσα την ανάγκη να αφήσω κάτι πίσω μου. 

 

Ποια η ψυχολογία του αθλητή πριν τον αγώνα- πως κλιμακώνεται κατά τη διάρκεια του αγώνα- και τι είναι αυτό που σε κάνει νικητή;

 

Τι είναι αυτό που σε κάνει νικητή; Η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά. Όταν είσαι εκτός ρινγκ, περνούν από το μυαλό σου ορισμένα πλάνα ακόμα και αυτοσχεδιασμοί. Σε σκιαμαχία, όπως λέμε. Βάζεις υποθετικά τον αντίπαλο απέναντί σου. Τον βλέπεις να σε χτυπάει με ντιρεκτ ή με δεξί ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Σε αυτό το χρονικό διάστημα του «ζεστάματος», όπως εμείς το χαρακτηρίζουμε, σκεφτόμουν πολλά, όπως πως τώρα με πλησιάζει με δεξί ή με αριστερό.

 

Εγώ έκανα αυτές τις αποφυγές τόσο για να νιώσω έτοιμος όσο και για να ετοιμάσω τους δικούς μου μυς. Με λίγα λόγια, έκανα ένα ζέσταμα.

 

Όταν αρχίζει ο αγώνας, όλα αυτά που σκέφτεσαι κάτω από το ρινγκ και μέχρι να φτάσεις στη μέση μαζί με τον διαιτητή τα έχεις στο μυαλό σου.

Στη συνέχεια, οι πυγμάχοι κάνουμε τον χαιρετισμό μεταξύ μας και πηγαίνουμε στις γωνίες μας, ύστερα από εντολή του διαιτητή. Κοιτάζουμε τους προπονητές, ο προπονητής λέει ελεύθερα, και δεν σκεφτόμαστε τίποτα πια. Η αλήθεια είναι πως ήδη έχουμε ξεχάσει τα πάντα.

Με ευχαρίστηση πλέον περίμενα την πρωτοβουλία του αντιπάλου. Δηλαδή, πως θα ξεκινήσει αυτός.

Δεν τον γνώριζα.

Έφευγα, απομακρυνόμουν για λίγο από κοντά του. Ήθελα να δω τι μπορούσε να κάνει. Μετά από λίγο…ένιωθα  έτοιμος να τον χτυπήσω. Και ότι σχεδίαζα στην σκιαμαχία μου έβγαινε στην πράξη με αποτέλεσμα να έβγαζα νοκ αουτ τον αντίπαλο. Η ευχαρίστηση μου ήταν μεγάλη για τη νίκη μου. Η ευχαρίστηση είναι άλλωστε μεγάλη για τον πρώτο νικητή.

 

Ο Παναγιώτης Θεριανός θυμάται 

 

1971: Πραγματοποιούνται οι Μεσογειακοί αγώνες στη Σμύρνη. Φτάνει εκεί, μια ομάδα 4 πυγμάχων, μεταξύ αυτών ήμουν κι εγώ. Εκεί κέρδισα έναν αγώνα, τον δεύτερο τον χάνω. Βγήκα τρίτος. Τρίτο μεσογειακό μετάλλιο, ένα από τα μεγαλύτερα μου μετάλλια.

 

Το 1972, γίνονται Βαλκανικοί αγώνες στην Άγκυρα.

 

Εκεί πάλεψα με έναν Βούλγαρο, αρχικά. Σε κάποιο σημείο στον πρώτο γύρο, κοντά στο τέλος του αγώνα δέχτηκα ένα χτύπημα, στο συκώτι, ένα «ωραίο» χτύπημα, θα το χαρακτήριζα.

 

Εκείνη την εποχή η πυγμαχία στη Βουλγαρία ήταν «δυνατή».

 

Θυμάμαι πως απέμειναν 5,15 δευτερόλεπτα για να τελειώσει ο πρώτος γύρος. Μόλις δέχτηκα το πρώτο χτύπημα, εγώ σηκώθηκα.

Στη συνέχεια, βλέπω τον προπονητή να μου κάνει νόημα με τα χέρια του λες και διηύθυνε ορχήστρα. Πηγαίνω κοντά του.

Μου λέει παιδί μου εσείς μπορείτε. Του λέω, μα τι μπορούμε; Να παίξετε με δεξιά γκαρντ. Στην πυγμαχία υπάρχουν γκαρντ. Αν παίξεις δεξιά γκαρντ, και ξέρεις καλά να παίζεις  μπερδεύεις τον αντίπαλό σου…

Στον τρίτο λοιπόν γύρο, ξεκινάει ένα φοβερό παιχνίδι. Στα 20 δευτερόλεπτα πρίν λήξει ο αγώνας, στέλνω τον αντίπαλό μου νοκ αουτ. Στη συνέχεια με ανακήρυξαν νικητή.

Όμως…

Σε κάποιο σημείο του αγώνα στο δεύτερο γύρο, χτύπησα το χέρι μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να διεκδικήσω το χρυσό μετάλλιο στη Βαλκανιάδα του 1972 . Με έναν μεγάλο αθλητή που λεγόταν Σαντάλ. Τρελάθηκα. Μου δινόταν η ευκαιρία, να παίξω με έναν τόσο μεγάλο αθλητή και να μην μπορώ; Αλλά με ένα χέρι, δύσκολο. …

 

Ο Παναγιώτης ο νοκαουτίστας

 

Επίσης το 1972, πραγματοποιήθηκαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, στο Μόναχο, στη Γερμανία.

Μεταξύ των Ελλήνων αθλητών ήμουν κι εγώ. Εκεί έπρεπε να παλέψω με τον Γουόλκερ, τον ανατολικογερμανό, που είχε βγει πρώτος Ολυμπιονίκης στο Μέξικο. Είχα την ατυχία να πέσω σε μια κλίκα κριτών. Σκεφτείτε πως ο κόσμος, 4 αγώνες μετά τον δικό μου, συνέχιζε να γιουχάρει τους κριτές για το αποτέλεσμα που μου είχαν δώσει, 2-1. Είχα χάσει.

Να σημειωθεί πως τον αγώνα παρακολούθησαν αρκετοί επίσημοι

 

 Ο Παναγιώτης Θεριανός περιγράφει

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, την έκπληξη που ένιωσα στην Ολυμπιάδα του Μονάχου. Η καρδιά μου φτερούγισε. Πρώτη φορά βρισκόμουν μπροστά σε τόσο κόσμο…

 

1973, Βαλκανικοί αγώνες.

Στο στάδιο έπαιξαν την πρώτη μέρα 4 αθλητές, Έλληνες. Μεταξύ αυτών που θα έπαιζαν την πρώτη μέρα, ήμουν κι εγώ. Παίζω με ένα Γιουγκοσλάβο. Ένα παιχνίδι, φανταστικό. Τον αγώνα παρακολούθησε 15.000 κόσμος. Χειροκροτούσε, συνέχεια.

Δυνατό παιχνίδι.

Θυμάμαι πως ο Γιουκοσλάβος αντίπαλος, πήγε νοκ αουτ στον τρίτο γύρο.

Έπειτα  μου έμεινε ο χαρακτηρισμός, ο Παναγιώτης ο νοκαουτίστας.

 

Το 1975, αναδείχθηκε ένας νέος αθλητής στη κατηγορία τη δική μου,

που ακούει στο όνομα Θανάσης Ιλιάδης. Παίξαμε μαζί στον τελικό.

Αυτός ο αγώνας, μου θύμισε, λίγο, τον αγώνα στην Άγκυρα. Στον πρώτο γύρο, ο αντίπαλος, με χτυπάει στο συκώτι, πέφτω κάτω. Ξεκινήσαμε και δεύτερο γύρο. Ο κόσμος είχε σηκωθεί όρθιος. Εμείς παίζαμε ελεύθερη πυγμαχία. Τέτοιο παιχνίδι είχα σίγουρα ξανακάνει. Αλλά προς το τέλος της καριέρας μου, μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω ένα ακόμα μεγαλύτερο παιχνίδι.

Μετά το τέλος του αγώνα ανακήρυξαν νικητή τον Ιλιάδη. Ο αντίπαλος μου δίνει το κύπελλο, λέγοντας μου πως το αξίζω. «Εγώ είμαι πιτσιρίκος, εσύ είσαι 30 χρονών. Εσύ τα δικαιούσαι όλα», μου είπε χαρακτηριστικά και μου έδωσε το κύπελο.

Κλείνοντας…

Μιλήστε μου για το βιβλίο σας: «Τεχνικές του Μποξ»

 

Tελειώνοντας τη μάχιμη δραστηριότητά μου, σκέφτηκα πως έκανα ένα μεγάλο κύκλο 18 ετών. Και ως αθλητής της αστυνομίας και ως αθλητής του συλλόγου μου. Και ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι και να μείνει. Με αφορμή κάποιο βιβλίο που έτυχε να πέσει στα χέρια μου, έγραψα κι εγώ ένα βιογραφικό σημείωμα, έγραψα μια ιστορία για τον Παναγιώτη, αναφερόμενος στις επιτυχίες. Παρουσίασα μάλιστα και σε σκίτσα τη τεχνική του μποξ. Το βιβλίο το αφιέρωσα στην αστυνομία.

 

Πωλείται στα βιβλιοπωλεία;

 

Δεν πωλείται στα βιβλιοπωλεία. Το έγραψα, γιατί ένιωσα την ανάγκη να αφήσω κάτι πίσω μου.

Πως περνάτε τον ελεύθερό σας χρόνο κ. Θεριανέ;

Όμορφη η ερώτησή σας. Έχω φτιάξει ένα μικρό δωμάτιο, έχω τοποθετήσει έναν σάκο του μποξ, έχω γάντια και εκεί προπονώ τα εγγονάκια μου, αγόρια- κορίτσια!

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.