Μπουνιά στην υποκρισία

Μπουνιά στην υποκρισία

Πριν μπω στο θέμα μου, θα υπογραμμίσω πως πολλοί «ευαίσθητοι» στο μεταναστευτικό έχουν σπουδάσει στην Ευρώπη, έχουν καλά οικονομικά, ξέρουν ξένες γλώσσες… γι αυτό δεν ξέρουν πώς λένε στα ελληνικά τις λέξεις: πρότζεκτ, κόνσεπτ, περφόρμανς!!!…Κι επιπλέον δεν γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει φράση: «ατζέντα γεωπολιτική»… Γενικώς; Τρικυμία εν κρανίω…!

Όταν κοιτάς τον κόσμο από ψηλά δεν βλέπεις!

Ρεμβάζεις και … γράφεις διδακτορικό!

[διάβασα σε ένα μηνιαίο περιοδικό για τη δράση μιας θεατρολόγου(;), κοινωνιολόγου(;), ανθρωπολόγου(και δεν ξέρω τι…), σε κάποιο χώρο εντός του κέντρου της πρωτευούσης. Για τους μετανάστες και πρόσφυγες. Προφανώς, θα είχε και εισιτήριο.]

Εκθέτω λοιπόν εδώ κάποιες σκέψεις μου:

Ο καλλιτέχνης που είναι ευαισθητοποιημένος με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες μπορεί και επιβάλλεται να έχει θέση ανθρωπιστική! Τι θέση συγκεκριμένα;

Να τους φιλοξενούμε, να τους παρέχουμε τροφή, εκπαίδευση, κατοικία!!! Φυσικά! Πολύ σωστά τα λένε -εκ του ασφαλούς! Δηλαδή παραθέτουν ένα καλό πρόγραμμα βοήθειας, που θα πάρει πολύ καλή κριτική. Κανείς δεν διαφωνεί. Δεν κοστίζει τίποτα το να έχεις αλτρουιστικές απόψεις. Επιτρέπονται όλα στους καλλιτέχνες!

Μόνο που… πρακτικά δεν μπορούν να συμβάλουν! Δεν είναι γι αυτό καμωμένοι…

Αλλά πώς αλλιώς θα κάνει όνομα και θα πάρει δημοσιότητα;… με τις παραινέσεις προς την κοινωνία.

Για παραινέσεις και λίγα λέει…

Αρχικά, χάρηκα που είναι πληροφορημένη για το πώς δημιουργήθηκε ο ρατσισμός στη Γερμανία. Όντως υπάρχουν ομοιότητες. Όμως οι ομοιότητες είναι πολύ λιγότερες από τις διαφορές. Δεν έχει καμία σχέση η δεκαετία του ΄30 με τη τελευταία δεκαετία σε μας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη! Αν θέλει να τις παραβλέπει είναι άλλο θέμα… μα εγώ το υπενθυμίζω… όσον αφορά στην οικονομία, την κοινωνία, την ιδεολογία… τεράστιες διαφορές!

Γιατί τα απλουστεύουν; Για να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους; Για να κάνουν τέχνη; Για να προβάλλουν το καλό τους πρόσωπο; Ή για να γράψουν βιβλίο και να παράγουν θεωρίες;

Δεν αμφιβάλλω ότι η συγκεκριμένη έχει αγαθές προθέσεις. Θέλει το καλό των διωγμένων από τον πόλεμο κατοίκων … όχι, δεν αμφιβάλλω. Όμως δεν μπορεί να λέει ένα λαό, τον ελληνικό, ότι έχει παθητικοποιηθεί… κι ότι δεν αντιδρά θετικά.

Ξέχασε τις γιαγιάδες, που τάιζαν τα μωρά στην αγκαλιά τους; ήταν κοντά στο Νόμπελ Ειρήνης!

Τους νησιώτες πάνω στις βάρκες, που είναι κάθε μέρα επί ποδός και σώζουν μετανάστες; για να μην πνιγούν! Τους ξεχνά;

Εκείνους που αφιερώνουν χρόνο και χρήμα; τους κατοίκους των ακριτικών νησιών μας; Τι να πώ… πώς να περιγράψω τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν! Όλοι έχουμε δει …τη δυστυχία, το θάνατο, την πείνα, τα μωρά που κλαίνε, τα παιδιά που χάνουν τους γονείς τους, τη γη κάτω από τα πόδια τους!

Ο τόπος τους, τα νησιά μας έχουν αλλάξει εικόνα, η δουλειά τους έχει μειωθεί, η ζωή τους έχει βίαια προσαρμοστεί στη δυστυχία. Πόσοι έχουν υιοθετήσει παιδιά και μάλιστα με τη σημερινή δύσκολη οικονομική κατάσταση!

Πόσο εύκολα βγάζουν θεωρίες και λένε ωραία, μεγαλόστομα «κόνσεπτ» (είναι σπουδαγμένοι, βλέπεις), βγαίνουν στα ΜΜΕ, αποκτούν δημοσιότητα, προβάλλουν την ομορφιά της ψυχής τους!

Στηριγμένοι στη δυστυχία των ξένων! Τους έχουν μελετήσει; Τους έχουν επισκεφτεί; Έχουν άραγε μιλήσει μαζί τους; Ούτε κατά διάνοια! Πώς έχουν βοηθήσει λοιπόν; Μήπως έγιναν εθελοντές να προσφέρουν βοήθεια; Μπήκαν ανάμεσά τους όταν τσακώνονται για ένα πακέτο φαγητό; Έγιναν μεσολαβητές όταν οι δόλιοι αυτοί κατατρεγμένοι βγάζουν μαχαίρια και προσπαθούν να βρουν μια άκρη στο χάος που επικρατεί; Πήγαν να προσφέρουν εργασία ανυστερόβουλα; Να φροντίσουν μικρά παιδιά που έχουν ανάγκη μια αγκαλιά, ένα παιχνίδι, να μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν; Τι προσφέρουν στα μωρά όταν τρέμουν από φόβο, υποφέρουν από κρύο και πείνα, νοιώθουν μόνα και απροστάτευτα;…

Τι κάνουν οι διανοούμενοι; Λόγια! Παροτρύνσεις να γίνουμε πιο ανθρώπινοι! Έλεος! Φτάνει η υποκρισία!

Δεν έχει παθητικοποιηθεί ο ελληνικός λαός, έχει σιχαθεί τους κρατούντες. Κι αυτή η κυρία δίνει άλλοθι δημοκρατίας στους κρατούντες.

Αλλά αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν υπάρχουν άνθρωποι που αντί να πιάσουν δουλειά δίπλα στους διωγμένους -από την τρέλα του πολέμου- κάνουν τέχνη κι επάγγελμα τη δυστυχία! Έτσι δημιουργούν το «κοινό» τους, διδάσκουν… ευαισθησία… από το γραφείο ή τη σκηνή του θεάτρου!

Χειροκροτήστε την υποκρισία!!!

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.