Το «γνώθι σαυτόν» του ελληνικού έθνους

Το «γνώθι σαυτόν» του ελληνικού έθνους

Δεν θα πω τίποτα για κείνη την ακατανόμαστη, την αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου 1453. Όχι, δεν θα γυρίσω στα παλιά, που μας πονάνε.

Ούτε στα πολεμικά γεγονότα που μας άφησαν ανεξίτηλα σημάδια. Ούτε στις χαρακιές που απέκτησε στη ζωή του το ελληνικό έθνος μας.

Μα θα γυρίσω στα πολύ παλιά, εκεί απ όπου νιώθουμε πως παίρνουμε δύναμη, στους χρυσούς χρόνους της αρχαιότητας.

Εκεί απ΄ όπου ο καθένας αντλεί γνώση και πείρα καθώς οι πηγές της ελληνικής αρχαιότητας είναι αστείρευτες. Κι ο καθένας μας εκεί πρέπει να γυρίζει, στη ρίζα τους έθνους μας. Στων προγόνων τα διδάγματα…. Κι από κει με αυτοκριτική διάθεση και σύνεση να αποκτήσουμε το «γνώθι σαυτόν» του έθνους μας. Ποιοι είμαστε… γιατί και πώς πορευτήκαμε μέσα στους αιώνες, τις συνθήκες και τον τρόπο με τον οποίο πορευτήκαμε.

Τελικά, δεν αρκεί να περιαυτολογούμε αν δεν αποδεικνύουμε με κάθε τρόπο την ευγενική καταγωγή μας.

Αλλιώς γινόμαστε καταγέλαστοι. Κι οι Έλληνες δεν το αξίζουν αυτό.

Είμαστε αξιοπρεπείς και το ξέρουν οι άλλοι λαοί. Έστω κι αν κάποιοι δεν το ομολογούν.

Ανέκαθεν οι Έλληνες ήταν διάσπαρτοι κι ενεργοί πολίτες στον γνωστό τότε κόσμο με το εμπόριο και τη ναυτιλία τους.

Πολυμήχανοι και δραστήριοι αξιοποίησαν τις δυνατότητές τους και κυριάρχησαν στη λεκάνη της Μεσογείου.

«Πολλών δ΄ ανθρώπων άστεα και νόον έγνω» σαν τον ομηρικό Οδυσσέα μας.

Κι αν η Βυζαντινή αυτοκρατορία κρατούσε και άντεχε στην πίεση που δεχόταν από τους άλλους λαούς, αυτούς που κατέβαιναν από τα βόρεια ή εκείνους που έφταναν από την μακρινή Ανατολή, η εξέλιξη της Δύσης θα ήταν διαφορετική.

Το Βυζάντιο πρώτα αντέκρουσε το χλευασμό και μετά απόλαυσε το θαυμασμό της Δύσης. Όχι για πολύ.

Οι φίλοι μας, οι δυτικοί πάτησαν στο πτώμα του Βυζαντίου κι προετοίμασαν την πτώση του από τους Οθωμανούς.

Η πτώση του Βυζαντίου κήρυξε το τέλος της εξέλιξης στα γράμματα, στους θεσμούς, στις επιστήμες.

Όμως αναγνωρίζουν πως οι αυτοεξόριστοι του Βυζαντίου στην Ευρώπη αποτέλεσαν τη μαγιά για την Αναγέννησής της.

Αλλά, δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος που αξίζουμε την εκτίμηση όλων των λαών.

Είναι γιατί ακόμα και στα μαύρα χρόνια της υποδούλωσης στον Τούρκο κατακτητή, ποτέ δεν τον αποδέχτηκαν.

Μέσα στην υποδούλωση, την καταδίωξη, την φτώχεια, τις λεηλασίες, την τρομοκρατία που υπέμενε, σιγόκαιε πάντα μια ελπίδα στο βάθος της ψυχής του έθνους, του Γένους, όπως λεγόταν τότε.

Γι αυτό και δεν σταμάτησαν να εξεγείρονται. Άρπαζαν ό,τι έβρισκαν, που τους χρησίμευε για όπλο, αξίνες, μαχαίρια αλλά και κουμπούρια και βουρ στο χαμό. Η κατάληξη ήταν η ανελέητη σφαγή τους.

Όσοι από τους ξένους τους ξεσήκωναν τα μυαλά, τους άφηναν μόνους κι αβοήθητους.

Οι ξένοι είτε από ιδεολογία είτε από ποικίλα συμφέροντα έβαζαν μπροστά τους κατατρεγμένους αλλά άμαθους Έλληνες, οι οποίοι το πληρώνανε ακριβά. Με αίμα, λεηλασίες, βιασμούς, κάψιμο των χωριών και όλα τα δεινά που επακολουθούσαν. Θάνατος, λοιμός, αρρώστιες, πείνα και φόβος.

Υπήρχαν βέβαια, και κάποιοι Φιλέλληνες Ευρωπαίοι, που θυσιάστηκαν για τα πιστεύω τους, εδώ, στα εδάφη μας. Πίστευαν πως η Ελλάδα με την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού θα ανάσταινε τα παγκόσμια ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της αδελφοσύνης.

Προδόθηκαν οικτρά. Είτε άφησαν τα κορμιά τους στα πεδία των μαχών είτε την πίστη τους κι επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Οι ιδέες τους όμως ρίζωσαν. Βρήκαν πρόσφορο έδαφος να αναπτυχτούν και να διαδοθούν όπου υπήρχε Έλληνας.

Και το ελληνικό στοιχείο τότε ήταν δραστήριο και ζωντανό κομμάτι σε όποια κοινωνία είχε ενσωματωθεί. Σε καθένα απ΄ αυτά ζούσε μέσα του ολόκληρο το έθνος.

Έστω κι αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν ήθελαν αρχικά την ανεξαρτησία μας, οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί τούς έφεραν στο σημείο να πλειοδοτούν υπέρ μας.

Το εκμεταλλευτήκαμε και μας εκμεταλλεύτηκαν. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Γιατί τίποτα δεν πετύχαμε χωρίς αντίτιμο. Κερδίσαμε το μεγαλύτερο καλό με το ανάλογο κόστος. Είχαμε φτάσει σε αδιέξοδο, δεν γινόταν διαφορετικά.

Για τα λόγια μου αυτά, μάρτυρές μου παραστέκουν τούτα τα βουνά, τα κάστρα, οι σπηλιές, τα ερείπια, οι εκκλησιές, όλοι και όλα έχουν να διηγηθούν κάτι γι αυτήν τη μαρτυρική γη, ένδοξα αποσπάσματα της ιστορίας,… γραμμένα με αίμα…!

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.