Εεεε! εσείς εκεί έξω! μ΄ ακούτε;

Εεεε! εσείς εκεί έξω! μ΄ ακούτε;

Σκάω, πλαντάζω, θέλω να βγω, να ξεδώσω, να φωνάξω και να τσακωθώ! Το εξήγησα την προηγούμενη φορά, αυτό που μου συμβαίνει κάθε Άνοιξη!

Να, το Σάββατο που ήμασταν με φίλους και διαφωνήσαμε έντονα, ήρθα κι ένιωσα πως είμαι ζωντανή. Ειρωνευτήκαμε, κάναμε γκάφες, πλάκες και τι πιο όμορφο διαφωνήσαμε! Είναι υγεία.

Για να με ερμηνεύσω, είναι σαν να μαζεύω τα όπλα μου, τα βέλη μου, εστιάζω πολύ ώρα και ρίχνω, κατευθείαν στο στόχο, εκεί στην καρδιά του θέλω μου, στο κέντρο του είναι μου, στο απίθανο!

Να πετυχαίνω και να βγάζω κραυγή, ξεθύμασμα, να σκίζω κάθε φορά το παραπέτασμα της εικόνας μου και να με κοιτώ φάτσα, κατάφατσα. Κομμάτια, αποκαλύπτομαι στο τέρας! Τέλος!

Οι άλλοι δεν ακολουθούν, ποτέ δεν έχουν διάθεση, δεν με καταλαβαίνουν κι όταν προκαλώ κάποιον, πρέπει να το εξηγήσω… «με την καλή έννοια… πλάκα κάνω… αστειεύομαι…»

Έχω ξενερώσει, άμα πρέπει να εξηγώ κάτι, πάει… χάθηκε… Σκέτη ανοστιά!

Ζω μόνη, σ΄ ένα πλανήτη από συμπυκνωμένο αέρα, απραγματοποίητων ονείρων, που κούρνιασαν εδώ όταν οι κάτοχοί τους παραιτήθηκαν…

Πού θα βρω κάποιον να «τρολάρω», να μην αιτιολογώ, να παίξω άτσαλα, ακανόνιστα, αχόρταγα… να ξεφορτώσω… δεν χωρώ σε συμβάσεις… μια στα τόσα βγαίνω, ψαύω τα σύνορά μου και μετά, αργά- αργά συνέρχομαι. Πέφτει η αυλαία και τα ακουμπώ στο χαρτί, σ΄ αυτό το φιλόξενο χώρο, zografounews, που μ΄ αφήνει να αναμετριέμαι με το μπόι μου, σπάζοντας τον καθρέφτη μου! …….

Τι θυμήθηκα τώρα! Ήταν καλοκαίρι κι είμαστε καμιά δεκαριά, μια τρελή παρέα… είχαμε βγει σε μια αλάνα κάπου στα Μεσόγεια, πήχτρα σκοτάδι, ασέληνη εντελώς η νύχτα και τα φώτα από τα κοντινά σπίτια χάνονταν κι αυτά στη μαυρίλα.

Δεν βλέπαμε τη μύτη μας! Και πώς μας ήρθε η ιδέα… και μόνο που ήταν η Κατερίνα, ο Βασίλης, η Μαρίνα, ο Γιώργος… κι άλλοι… δεν θα περίμενε κανείς κάτι άλλο… να παίξουμε τα «δέντρα»!… Τόσο φυσικό!

Μόνο οι φωνές μας καθοδηγούσαν να βρούμε και να ξελευτερώσουμε με μια λέξη κι ένα άγγιγμα το ταίρι μας! Ν΄ αποφύγουμε το δράκο! Τι γέλια! Ξεκαρδιζόμουν τότε με το παραμικρό.

Όλα μου φαίνονταν αστεία! Κολλούσα και τους άλλους ασταμάτητα γέλια… κι η Φιλιώ γελούσε με το περίεργο γέλιο μου! Ήμασταν τόσο ωραίοι!

Τριαντάρηδες πάνω κάτω κι όμως τόσο ξέγνοιαστοι… Πού είσαι Μαρίνα, Γιώργο, Βασίλη, Κατερίνα, Νατάσα, Φιλιώ, Μένιο και σεις οι άλλοι!!!

Να ξέρετε… εγώ δεν άλλαξα…

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.