Από το πανηγύρι του Αγίου Θεράποντα στην Αρχαία Αγορά

Από το πανηγύρι του Αγίου Θεράποντα στην Αρχαία Αγορά

Ήταν μεσημέρι, της 14ης Μαΐου, ημέρα που γιορτάζεται ο πολιούχος της πόλης μας, ο Άγιος Θεράπων.

Έβγαινα από την εκκλησία του Αγίου Θεράποντα και κατεβαίνοντας την Ελ. Βενιζέλου με χτύπησε μια μυρωδιά.

Ούτε από λιβάνι ούτε από θυμιατό. Ήταν αλμυρή και πικάντικη, αφού ερχόταν από υπαίθριο σουβλατζίδικο!

Εκατέρωθεν του δρόμου κι όπως ήταν αναμενόμενο, είχαν στήσει τους πάγκους τους οι μικροπωλητές. Η πολύχρωμη πραμάτεια τραβούσε την προσοχή μου, ήθελα δεν ήθελα.

Από καλλυντικά και ψευτοκοσμήματα μέχρι είδη προικός! Κι από παιχνίδια και είδη για το σπίτι μέχρι ρούχα, μαλλί της γριάς κι οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς!

Γιαλιστερό, ελκυστικό, πλαστικό, χρήσιμο ή όχι. Και φυσικά σε τιμές ανταγωνιστικές!

Όσο ήμουν μικρή κι έλπιζα σε κάποιο δώρο μου άρεσε όλο αυτό. Όταν μεγάλωσα, που έπρεπε πια να αποφασίσω η ίδια αν θα αγοράσω κάτι, άρχισα να προβληματίζομαι…

Τώρα που το σκέφτομαι, θυμήθηκα ότι ο Χριστός έδιωξε από το Ναό του Σολομώντα τους εμπόρους με πολύ άσχημο τρόπο. Γιατί οι πραματευτάδες εκμεταλλεύονταν τον ιερό χώρο για να βγάλουν χρήματα.

Οι έμποροι, εκεί, ανάμεσα στους προσκυνητές έβρισκαν την πελατεία τους για τα πουλερικά τους, τα πρόβατα, τα υφαντά, τα μπακίρια τους κι ό,τι μπορούσε να πουληθεί.

Σε κάποια γωνιά έξω από το ναό θα έκαναν τις συναλλαγές τους. Ο ναός έγινε τόπος εμπορίου! Το κέρδος χρησιμοποίησε το θρησκευτικό αίσθημα του πιστού! Χρήμα και πίστη στην αρένα!

Το ανθρώπινο επιχειρηματικό δαιμόνιο βρίσκει τις διεξόδους του στα πιο απίθανα μέρη! Όσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη τόσο πιο καινοτόμες ιδέες κατεβάζουν οι πολυμήχανοι για να πουλήσουν.

Αλλά αυτό το φαινόμενο της αγοραπωλησίας γύρω από τους τόπους λατρείας ξεκινά από την αρχαιότητα.

Απ΄ όταν η πειρατεία, η αρπαγή κι η βία ήταν ένας από τους τρόπους επιβίωσης.

Ο ισχυρότερος πάντα επέπλεε είτε με τη βία είτε όχι.

Όσο δεν αντιμετωπιζόταν από μια δημόσια αρχή, οι φιλήσυχοι, που είχαν το κατιτίς τους, υπέφεραν.

Όταν ηρέμησαν κάπως τα πράγματα, οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να ανταλλάσουν τα προϊόντα τους και βρήκαν ένα μεγάλο χώρο να τα εκθέσουν.

Επειδή ήταν συνηθισμένοι στους κινδύνους της αρπαγής, αφιέρωσαν τα είδη αυτά σε ένα θεό και σ΄αυτό το χώρο έφτιαξαν ένα ναό προς τιμήν του προστάτη τους.

Έτσι, γύρω από το ναό του Ηφαίστου, στο σημερινό Θησείο, έγινε η αρχαία αγορά των Αθηνών. Σε ένα φυσικό χώρο, όπου τα μεγάλα δέντρα πρόσφεραν τη δροσιά τους τα ζεστά μεσημέρια στους Αθηναίους.

Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητή η σύνδεση Αγοράς και Ιερών, αναφέρω το εξής: από το κέντρο της Αγοράς περνούσε η «πομπή των Πέπλων» στη γιορτή των Παναθηναίων, την αφιερωμένη στη θεά Αθηνά.

Σ΄αυτήν την τελετή, χόρευαν τον πυρρίχιο χορό με τη συνοδεία ήχων από αυλούς κι διεξάγονταν διαγωνισμοί όλων των ειδών.

Ήδη, από τότε υπήρχαν τα τραπέζια για τους σαράφηδες, αυτούς που αντάλλασαν ξένα νομίσματα, (εξ αυτού και οι ονομασίες «Τραπεζίτης και Τράπεζα»).

Η εικόνα συμπληρώνεται με το σκλαβοπάζαρο, τους τεχνίτες, τους ξένους, τους χαμάληδες, τους ζητιάνους, τις γυναίκες που πουλούσαν στεφάνια μυρτιάς ή υλικά για θυσίες… τη σκόνη που σήκωναν ζώα κι ανθρώποι…

«Λαός και Κολωνάκι», ρήτορες, εμποράκηδες, χασομέρηδες, ένα πολύχρωμο, φασαριόζικο πλήθος κι ανάμεσά τους κάποιοι ωραίοι καλοντυμένοι νεαροί φιλοσοφούσαν.

Εκεί η οικονομία, η κοινωνία κι η πολιτική συνευρίσκονταν αρμονικά. Εκεί συζητούσαν ό,τι πιο σημαντικό συνέβαινε στην πόλη κι αποφάσιζαν για το πρακτέο!!! Εκεί… εκεί…

Μετά απ΄ όλη αυτή τη φλυαρία του μυαλού, πείστηκα τελικά και ψώνισα παιχνίδια για τα ανιψάκια μου!

Άντε και του χρόνου!

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.