Αφήνουμε ένα ακόμα έγκλημα να συντελείται

Αφήνουμε ένα ακόμα έγκλημα να συντελείται

Αφήνουμε ένα ακόμα έγκλημα να συντελείται!

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, που έχουμε φτάσει στα μέσα Μαΐου, του έτους 2018, κι ο τουρισμός μας ανεβαίνει χρόνο με το χρόνο, δεν έχουμε αποκτήσει οικολογική συνείδηση.

Όταν θάπρεπε να είμαστε ευαισθητοποιημένοι στην παραμικρή λεπτομέρεια, που δυσφημεί τον τόπο μας, εμείς αφήνουμε να γίνονται κραυγαλέα εγκλήματα κατά της φύσης. Και …σφυρίζουμε αδιάφορα!

Γιατί δεν είναι μόνο η υπεραλίευση των θαλασσών μας, δεν είναι μόνο η ρύπανση των νερών της Μεσογείου, είναι και η μεθοδευμένη καταστροφή του θαλάσσιου πλούτου, της ομορφιάς και της οικονομίας μας. Τι έγινε λοιπόν;

Πριν το Πάσχα -καμιά δεκαριά μέρες- πήγαμε η παρέα μια εκδρομή, σε ένα παραθαλάσσιο, πολύ όμορφο χωριό, στην Πελοπόννησο.

Οι επισκέπτες λιγοστοί, ο καιρός κάπως μουρτζούφλης, γιατί ο ήλιος μόλις είχε ανοίξει το ένα μάτι του και μας κοίταζε μέσα από αραιή συννεφιά. Κι όπως βολτάραμε στην προκυμαία, πρωί ήταν ακόμα, μού λέει κάποιος από την παρέα:

– κοίτα ένα πίδακα… αναταράζει την άμμο… να εκεί.

– μπα,…. τίποτα ψάρια θα ναι, που προκαλούν αυτή τη θολούρα…

Έτσι, μετά από λίγο, καθίσαμε κάτω από ομπρέλες να παραγγείλουμε καφέ. Πιάσαμε κουβέντα με τη σερβιτόρα και καταλάβαμε πως οι κάτοικοι είναι μάλλον αποστασιοποιημένοι από τα προβλήματα του τόπου.

Για να μην την καθυστερούμε, μείναμε εμείς να σχολιάζουμε… χωρίς να μας βαραίνουν τα άσχημα αυτού του τόπου. (άλλοι χαίρονται κι απολαμβάνουν – κι άλλοι έχουνε προβλήματα- Φτηνή φιλοσοφία, ό,τι πρέπει για μια ανοιξιάτικη Κυριακή). Και τι μπορείς να κάνεις, όταν σου αιτιολογεί ο ντόπιος … πώς έχουν τα πράγματα… δηλαδή:

– η γραφειοκρατία, φίλε. Είναι τέτοια η γραφειοκρατία που σου δένει τα χέρια, και συνεχίζει, για να βάψουμε τους φανοστάτες πρέπει να περάσει το θέμα από συμβούλιο -που συγκαλείται μια φορά το μήνα.

Και μετά να εγκρίνουν το χρώμα, να εγκρίνουν το ποσό, τους εργάτες… γιατί δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να κάνει αυτή τη δουλειά… πρέπει οι υπάλληλοι του Δήμου… δε σε αφήνουν… καταλαβαίνεις…

Η αλήθεια είναι, ότι δεν κατάλαβα, ίσως υπονοούσε κάτι περί «διαπλοκής» αλλά για να μην πιέσω περισσότερο, από ευγένεια, συγκατένευσα.

Έριξα, τουλάχιστον, ένα σπόρο προβληματισμού, είπα μέσα μου, για να μη με τρων κι οι τύψεις,… παρά καθόλου;

Φεύγοντας, έριξα πάλι την ματιά μου σε κείνη τη θολούρα που έβγαινε στην επιφάνεια της θάλασσας και χτυπούσε στο μώλο.

– Τι είναι άραγε αυτό; ξέρετε; Ρώτησα, καλοπροαίρετα, εκείνον που λίγο πριν είχαμε τη συνομιλία σχετικά με τα θέματα του χωριού…

– Είναι κι αυτό ένα από τα πολλά προβλήματα…

– Δηλαδή; Ποιο απ΄ όλα;

– Ε, δεν καταλαβαίνεις; Λύματα του χωριού, που βγαίνουν εδώ υποθαλάσσια…

Έπαθα σοκ. Κι ακόμα με κρατάει… έψαξα οικολογικές οργανώσεις να το καταγγείλω, εφημερίδες να ενημερώσω, …

Αν δεν γιατρέψουμε την αδιαφορία μας, δεν έχουμε γυρισμό…

Πάντως, θα συνεχίσω, γιατί δεν μπορώ να εκφράσω τον αποτροπιασμό μου, με ξεπερνάει… καλύτερα να επιληφθούν οι αρμόδιοι, που ελπίζω να βρεθούν για να ρίξουν και καμπάνες!!!

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.