Ας γίνουμε… ιδανικοί επιχειρηματίες

Ας γίνουμε… ιδανικοί επιχειρηματίες

Ας γίνουμε… ιδανικοί επιχειρηματίες …

Αν ξεκινάγατε τώρα μία επιχείρηση, είμαι σίγουρη, ότι από τα πρώτα πράγματα που θα φροντίζατε, θα ήταν να προσλάβετε ένα διευθυντή, ένα μάνατζερ. Η επιχείρησή σας για να έχει προοπτική πρέπει να έχει και καλή διοίκηση, ένα μηχανισμό, ώστε να επιβλέπει τις εργασίες των καταστημάτων σας. Κι έχετε πολλά καταστήματα, συνάμα και πολλούς υποδιευθυντές, τους υπεύθυνους για τη σωστή λειτουργία των καταστημάτων σας. Ως εδώ πάει καλά.

Τι θα κάνατε στη συνέχεια; Ως λογικός επιχειρηματίας θα περνούσατε να ελέγχετε τους διευθυντές και τα λοιπά στελέχη κάθε τέσσερα χρόνια; Θα πληρώνατε ένα στρατό στελεχών διαφόρων ειδικοτήτων και θα τους αφήνατε να ενεργούν σύμφωνα με το ένστικτό τους; ή τη διαίσθησή τους; ή θα εμπιστευόσαστε τις καλές τους προθέσεις;

Αν ενεργούσατε κάπως έτσι θα την είχατε φαληρίσει την επιχείρηση.

Βάλτε τώρα στη θέση της επιχείρησης την Οικονομία της Ελλάδας. (ας μου επιτραπεί ο λαϊκός τρόπος παράθεσης επιχειρημάτων). Γιατί νομίζετε φθάσαμε την οικονομία της Ελλάδας και των Ελλήνων –των άμεσα εξαρτώμενων απ΄ αυτήν- σ΄ αυτό το τραγικό σημείο;

Η οικονομία της χώρας μας έχει τα χάλια της γιατί ακόμα κι όταν κληθούμε να αποφασίσουμε ποιοι θα διαχειριστούν αυτές τις υποθέσεις -που μας αφορούν όλους- όχι μόνο το κάνουμε κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά αποφασίζουμε κι επιπόλαια.

Τι εννοώ: Πρώτον: Αποφασίζουμε συναισθηματικά. Δηλαδή, αν η οικογένειά μας ψήφιζε το ένα ή το άλλο κόμμα, συνεχίζουμε να κάνουμε το ίδιο.

Δεύτερον: αποφασίζουμε με κριτήρια στενά συντεχνιακά, τοπικιστικά ή εμφανισιακά (αν είναι νέος, ωραίος, τα λέει ωραία)

Τρίτον: είμαστε παγιδευμένοι σε μια ιδεολογία -αριστεράς ή δεξιάς- που δεν έχει λόγο ύπαρξης πλέον.

Δεν έχει λόγο ύπαρξης αφενός, γιατί είναι διχαστική, αφετέρου δεν ανταποκρίνεται στην σημερινή πραγματικότητα. Οι εργάτες, οι μισθωτοί και εν γένει η κατώτερη οικονομικά τάξη δεν είναι οπωσδήποτε «προοδευτικοί» ούτε οι υψηλά αμειβόμενοι και οι «έχοντες» είναι αναγκαστικά «συντηρητικοί». (Στο τελευταίο μου επιχείρημα συναινούν οι φορολογικές δηλώσεις και οι καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες της «πρώτης φοράς αριστερά».)

Κι αφού ψηφίσουμε, μετά, θεωρούμε ότι είναι αποτελεσματικό το σύστημα που εκλέγονται, εκείνοι οι οποίοι είναι θα διαχειριστούν τις υποθέσεις μας;

Άραγε υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου της εξουσίας; κι αν δεν υπάρχουν μήπως θά πρεπε να δημιουργηθούν;

Οι περισσότεροι από μας αφιερώνουμε πολύ χρόνο για να εξασφαλίσουμε ένα ανεκτό τρόπο διαβίωσης, οπότε δεν διαθέτουμε χρόνο για τα κοινά. Θα επισημάνω σ΄ αυτό το σημείο πως η συζήτηση, ο προβληματισμός και η ενασχόληση με τα κοινά είναι κι αυτά χαρακτηριστικά της καλής, ποιοτικής ζωής. Αφού μας δίνει την ικανοποίηση πως είμαστε ενεργά μέλη της κοινωνίας.

Μην ξεχνάμε τη διάκριση μεταξύ πολίτη και ιδιώτη. Πολίτης είναι αυτός που ασχολείται με τα κοινά, (η αρχαία ελληνική γραμματεία μάς παρέχει πολλά τέτοια διδάγματα), ενώ ιδιώτης είναι εκείνος, ο οποίος ασχολείται μόνο με τις δικές του υποθέσεις. Το να ιδιωτεύει κάποιος ήταν αξιοκατάκριτο για τους Αρχαίους Έλληνες. [idiot (στα γαλλικά): σημαίνει χαζός]

Οπότε αν και δεν μπορώ να πω ότι έχω τη λύση, στο «τσεπάκι», έχω, εν τούτοις, κρίση να βρω τι μας φταίει. Είναι μια αρχή, όχι η μοναδική. Κάποιος από σας, ίσως έχει κάτι άλλο να προσθέσει στο προβληματισμό αυτό, που δεν εξαντλήθηκε, βέβαια, σ΄ αυτές τις λίγες γραμμές.

Ας αναρωτηθούμε για να «σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται», ας ψάξουμε σε άλλων λαών πρακτικές, και να συζητήσουμε … γιατί ποιος ξέρει… μπορεί στο μέλλον η συνεργασία μας να μας οδηγήσει στο ξέφωτο που θέλουμε.

Είμαι σε αναμονή προτάσεων…

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.