Εις την Πόλη

Εις την Πόλη

Εις την Πόλη (Κωνσταντινούπολη)

Ο τρόμος που είχε κυριεύσει τις ψυχές των κατοίκων, όσων είχαν επιβιώσει από την καταστροφή της Πόλης, δεν είχε εξαφανιστεί.

Μετά τον αποδεκατισμό του πληθυσμού, τις πυρπολήσεις, τους βιασμούς, τις λεηλασίες κι όλα τα δεινά που επακολούθησαν, ο σουλτάνος θέλησε να της δώσει πάλι ζωή.

Ένα από τα μέτρα που έλαβε ήταν να αυξήσει τον πληθυσμό της για να τονώσει το εμπόριο, τις επιχειρήσεις και την οικονομία της, γενικώς.

Με καραβιές θα έφερνε από τα νησιά κάμποσες χιλιάδες ανθρώπους, νέους και δυνατούς, άλλους για την προσωπική του φρουρά κι άλλους πεσκέσι για το στρατό.

Οι στρατιώτες έπρεπε κι αυτοί να πάρουν το κατιτίς τους για τις υπηρεσίες τους στο σουλτάνο και το «όραμά» του.

Αυτή η ομάδα φτωχών ανθρώπων, συνήθως, πουλιούνταν στα σκλαβοπάζαρα που κατέληγαν στην Αφρική.

Μια τρίτη κατηγορία ήταν οι πιο σπουδαγμένοι και καλλιεργημένοι και στην οποία ανήκε ο αφηγητής που κατέγραψε την ιστορία που θα σας διηγηθώ.

Οι γαλέρες ξεφόρτωναν συνέχεια στη Βασιλεύουσα τους νησιώτες που έφταναν από τα διάφορα μέρη της οθωμανικής κυριαρχίας.

Εκείνο τον Αύγουστο, Μυτηλινιοί και άλλοι (μια δεκαετία περίπου από την άλωση) στοιβάχτηκαν σε ετοιμόρροπες γαλέρες κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης για το πολυήμερο ταξίδι.

Το λιοπύρι του καλοκαιριού σε συνδυασμό με την έλλειψη νερού και την τιποτένια τροφή έκαναν το ταξίδι βασανιστικό.

Όλες οι εθνότητες προσπαθούσαν να βολευτούν όπως- όπως σε κάποια βρώμικη γωνιά, ξεσπώντας σε βρισιές, κλάματα, τσακωμούς.

Η δυσωδία και η λέρα από τα απόβλητα των ταξιδευτών έφερε γρήγορα αρρώστιες και θύματά τους ήταν κυρίως ταλαιπωρημένοι γέροι.

Όσοι δεν άντεχαν άφηναν την τελευταία τους πνοή στο πλεούμενο του τρόμου, που κλυδωνιζόταν από φουρτούνες.

Τους πετούσαν στη θάλασσα. Οι υπεύθυνοι είχαν φροντίσει προηγουμένως να τους κοπεί το ένα αυτί για να δικαιολογήσουν την απουσία τους από τον κατάλογο, που είχε τα ονόματά τους.

Ανάμεσα στο πολύβουο και πολύχρωμο πλήθος, ο αφηγητής μας γνώρισε την παρηγορητική συντροφιά κάποιου ομόθρησκου μεσήλικα.

Είχε καταγωγή από εύπορη οικογένεια με σπουδές στη μουσική και γνώσεις ξένων γλωσσών. Ήταν πολύ καταβεβλημένος κι η φωνή του έβγαινε με πολύ κόπο.

Ζήτησε μια μεγάλη χάρη από το νεαρό συνταξιδιώτη του.

« παιδί μου, δεν θα αντέξω… σε παρακαλώ, όταν πεθάνω, κόψε εσύ το αυτί μου, πριν το κάνει ο βάρβαρος, που είναι γι αυτή τη δουλειά. Πάρτο κρυφά και κάνε την ταφή του στον αυλόγυρο μιας εκκλησιάς, σα να έκανες την κηδεία μου, αφού το σώμα μου θα το φάνε τα ψάρια…»

Έτσι κι έγινε. Πριν χαράξει, ο λίγων ημερών φίλος του είχε μείνει ασάλευτος στη κουβέρτα του.

Βγήκε στη Βασιλεύουσα, την αναγνώρισε από τους μιναρέδες που περιστοίχιζαν ένα τρούλο, τον επιβλητικό τρούλο της Αγιάς Σοφιάς.

Με το μπόγο του στην πλάτη και το μέλος του φίλου του να τον βαραίνει. Ρωτώντας έφτασε στο μοναστήρι της Παμμακάριστου, όπου έχει την έδρα του ο Πατριάρχης.

Περιπλανήθηκε στους εξωτερικούς χώρους της μονής, μέχρι που είδε μια καλόγρια να ποτίζει τα βασιλικά στα παρτέρια.

Της εξήγησε τι θέλει κι αυτή συγκινημένη συμφώνησε να κάνουν την τελετή καταπώς πρέπει. Έτσι, κάνανε συνοπτικά την ταφή με σιγανόφωνες ψαλμουδίες.

Μετά τον κέρασε γλυκό και παξιμάδι και του πρόσφερε φιλοξενία, αν δεν βρει αλλού να περάσει το βράδυ του. Όμως το βάρος από την ψυχή του νεοφερμένου στην Πόλη είχε φύγει, αφού είχε εκπληρώσει το χρέος του.

Στη λίγη ώρα που συνομίλησαν με τη μοναχή έμαθε πως πολλοί Χριστιανοί αλλαξοπίστησαν για να σώσουν τη ζωή τους.

Βέβαια, δεν αξιοποίησε τη φιλοξενία της μοναχής, όμως εκμεταλλεύτηκε την κουβέντα τους μαθαίνοντας ιστορίες από τη ζωή της Πόλης, όπως τις είχε ζήσει εκείνη μέσα σε τραγικές καταστάσεις.

Αλλά αυτές είναι ιστορίες κάποιου άλλου κειμένου, που ελπίζω πως δεν θα αργήσει να έρθει.

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.