Σας νοιάζει πώς θα ζήσουν τα παιδιά σας;

Σας νοιάζει πώς θα ζήσουν τα παιδιά σας;

Όταν ήμουν παιδί, τα απογεύματα του καλοκαιριού και πριν δώσουμε το σπίτι αντιπαροχή, οι γειτόνισσες έφερναν τις καρέκλες τους στη βεράντα μας για την καθημερινή τους κουβεντούλα. Ιστορίες, σχόλια, γέλια…

Το κουβεντολόι άναβε. Μερικές – η κυρά Ευγενία, η Φρόσω, η Μαριγούλα – κι άλλες … στριμώχνονταν στα σκαλιά της μονοκατοικίας, που ζούσαμε τότε. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε παραδοσιακή γειτονιά στα όρια του Δήμου μας, του Δήμου Ζωγράφου.

Τότε που είχαμε αυλές με κληματαριές, γλάστρες με κρεμαστά άνθια και γαζίες στα πεζοδρόμια να στέλνουν μια βελούδινη, κροκί μοσχοβολιά.

Βέβαια, είχε προηγηθεί κατάβρεγμα του δρόμου για να δροσίσει. Άλλα τα χρόνια, τότε, άλλο το κλίμα… όλα ήταν μια χαρά! Δεν ξέρω, αν πρέπει να μελαγχολήσω… γιατί δεν μου ταιριάζει…

Αλλά πάλι δεν μπορώ να ξεχάσω πως πλέναμε τις αυλές με το λάστιχο, παίζαμε μπουγελώματα εμείς τα παιδιά και βρέχαμε τους δρόμους χωρίς καμία ενοχή.

Ενώ τα τελευταία χρόνια αντιδρώ τελείως διαφορετικά:

Πέρσι, πάλι καλοκαίρι είδα μια κυρία με το λάστιχο κι ανοιχτό το νερό να καθαρίζει το πεζοδρόμιο. Το νερό το χρησιμοποιούσε σαν σκούπα, ακόμα και στο δρόμο.

– Δεν έχετε παιδιά; Τη ρωτάω. Με κοιτάει παραξενεμένη. Δεν σας νοιάζει που τα παιδιά σας θα στερηθούνε το νερό; Συνεχίζω. Γιατί το σπαταλάτε; Δεν ακούτε τι γίνεται στον κόσμο και σε μας, στην Ελλάδα;

Απομακρύνθηκα, χωρίς να πάρω απάντηση. Τη δικαιολόγησα, κάπως, … η συνήθεια δεν κόβεται εύκολα…

Γιατί μού ήρθαν τώρα αυτές οι σκέψεις; Για την οικονομία του νερού; Ναι, δεν το αντέχω. Τουλάχιστον να μη γίνεται σπατάλη. Τα στοιχεία των οικολογικών κι επιστημονικών οργανισμών από έρευνες των τελευταίων ετών είναι αποκαρδιωτικά.

Γίνομαι πιο συγκεκριμένη.

Το 1/3 των εδαφών της χώρας μας είναι υποψήφιο για ερημοποίηση. Αυτό οφείλεται στην υπερκατανάλωση των υδάτινων πόρων, την ασφαλτόστρωση- τσιμεντοποίηση των αγροτικών περιοχών, τις εντατικές καλλιέργειες και τη χρήση χημικών. Είναι κάποιοι από τους συντελεστές με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στα καταστροφή.

Η ερημοποίηση, με τη σειρά της, είναι αλληλένδετη με την εξαφάνιση πολλών ειδών της χλωρίδας και πανίδας, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τη χαμηλή βροχόπτωση.

Οι κάτοικοι που έχουν εισοδήματα από αυτά, τα νεκρωμένα εδάφη, φτωχοποιούνται κι εγκαταλείπουν τα χωριά τους. Καταφεύγουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, χάνουν την ποιότητα της ζωής τους κι επιβαρύνουν με ρύπους την ατμόσφαιρα, αφού καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια. Κλείνει ο φαύλος κύκλος των επιπτώσεων στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι – γίνεται θύτης και θύμα συγχρόνως, με ή χωρίς τη θέλησή του.

Ας σκεφτούμε λίγο περισσότερο το καλοκαίρι που έρχεται…! (και φυσικά το λέω και για μένα, κάνοντας την αυτοκριτική μου). Για να συνεχίσουμε να βλέπουμε πράσινο. Μήπως γι αυτό είναι το πράσινο το χρώμα της ελπίδας; Γιατί χωρίς πράσινο ζωή δεν έχει.

Σας έφτιαξα το κέφι; Δεν μπορούσα να το αποφύγω.

Καλό καλοκαίρι! αν και λίγο πρώιμα τα λέμε. Επειδή θέλω να πιστεύω πως μιλάμε για πρόληψη, ας είναι και πρώιμη. Κακό δεν κάνει. Μόνο καλό.

ΕΛΕΝΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.