Το αρνί στη σούβλα, αλλά ο ναός κλειστός

Το αρνί στη σούβλα, αλλά ο ναός κλειστός

Πώς γίνεται κάθε φορά που θα βρεθώ στην εξοχή να σκέφτομαι το ίδιο πράγμα; Χρόνια τώρα. Με τα σκουπίδια που βλέπω. Απ΄ όπου έχει περάσει ο άνθρωπος έχει αφήσει τα σημάδια του.

Θυμήθηκα το δάσκαλό μου, που μας έλεγε «Στην εξοχή αφήνουμε μόνο τις πατημασιές μας και παίρνουμε μόνο τις εικόνες της, (φωτογραφίες εννοούσε)»

Κριτικάρω, καταδικάζω και συμφωνώ με την παρέα μου, πως δεν προσέχουμε τη φύση και το περιβάλλον μας. «Κάποιοι ασυνείδητοι, κάποιοι που δεν έχουν παιδεία…» και πάει λέγοντας…

Βαρέθηκα.

Θα αρχίσω να παρατηρώ εμένα. Δεν μπορεί μόνο οι άλλοι να κάνουν λάθη. Αλλά … πάλι δεν πετώ, δεν ξεχνώ… τι δεν κάνω σωστό; Δεν μπορεί μόνο οι άλλοι να κάνουν τα στραβά κι εγώ τίποτα!

Παρατηρώ καλύτερα. Το συζητώ με κείνους που με ξέρουν. Αρχίζω να αμφιβάλλω. Μετά, αργότερα, σκέφτηκα… πιθανόν κάτι παραπτώματα να βαρύνουν και μένα. Ουδείς αναμάρτητος.

Όμως το σημαντικό, πιστεύω, σε μένα είναι ότι προβληματίζομαι και ψάχνω τι μπορώ να βελτιώσω στην συμπεριφορά μου. Με διάθεση να φέρω το πάνω κάτω στην εικόνα που έχω για μένα, λέω ναι, υπάρχουν περιθώρια να γίνω καλύτερη. Και όχι μόνο στο περιβάλλον, αλλά και σε άλλους τομείς της κοινωνικής μου ζωής.

Για παράδειγμα, ζήτησα απόδειξη από το μαγαζί που καθίσαμε να φάμε; Έλεγξα τις τιμές; Μπήκα στη διαδικασία διαπραγμάτευσης να μη μού δώσουν απόδειξη και να πληρώσω λιγότερα;

Κι ακόμα άλλα ανέξοδα … Πότισα το δεντράκι κάτω από το σπίτι μου; Τάισα ένα γατάκι που τριγυρίζει στο πεζοδρόμιο; Είπα καλημέρα με αληθινό χαμόγελο, στο γείτονα ή στον ταμία της Τράπεζας; (δεν έχουν τελειωμό).

Κάτι άλλο, όμως, με στεναχώρησε, για το οποίο δεν μπορώ να κάνω κάτι εγώ, αφού αφορά άλλους.

Πήγαμε ημερήσια εκδρομή, ανήμερα του Πάσχα, στην Αίγινα.

Η μέρα ήταν χαρούμενη, οι άνθρωποι γελαστοί, η βλάστηση ικανοποιητική και οι μυρωδιές έσπαγαν τη μύτη. Πήραμε το λεωφορείο να επισκεφτούμε το ναό της Αφαίας. Τον είδαμε, ναι, αλλά πίσω από συρματοπλέγματα, μερικά μέτρα μακριά. «Κλειστό λόγω αργίας».

Κι εμείς οι ταξιδιώτες που ήρθαμε γι αυτό το λόγο; πιθανόν από Αθήνα, επαρχία, Αμερική, Ευρώπη; Ήμασταν εφτά- οκτώ άτομα. Απογοήτευση.

Και θα μου πεις… «και να μην κάνουν Πάσχα οι εργαζόμενοι;» και θα σας πω «αν είχατε δικό σας μαγαζί θα το κλείνατε λόγω αργίας;» Οι μαγαζάτορες όχι μόνο ήταν ανοιχτοί αλλά σε καλοδέχονταν να καθίσεις για να σε εξυπηρετήσουν. Αφού τότε θα δουλέψουν, τις ημέρες αργίας.

Όπως και να ναι, για ένα είμαι σίγουρη πλέον. Δεν αγαπάμε αυτόν τον τόπο. Δεν τον νιώθουμε δικό μας. Δεν μας αφορά, βρε αδερφέ! Παρόλα αυτά συμφωνήσαμε, πως, τουλάχιστον, έχουν καλούς συνδικαλιστές!

Συνεχίσαμε με περπάτημα κάτω από τον ήλιο. Στο βάθος, στη θάλασσα κάμποσα ιστιοφόρα. Έμοιαζαν με γλάρους που λιάζονται σε γιάλινη επιφάνεια. Κι εμείς κάπως έπρεπε να ξεχάσουμε. Να αλλάξουμε παραστάσεις και να προχωρήσουμε. Για να απολαύσουμε το αρνί που έσταζε τσιρίζοντας το λιπάκι του πάνω στη θράκα. Ξεροψημένο και ωραία αλατισμένο με πατάτες φούρνου και τζατζίκι. Μούρλια!

Και του χρόνου να μαστε καλά!

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.