Δεν ζούμε χωρίς ομορφιά… όμως

Δεν ζούμε χωρίς ομορφιά… όμως

Δεν ζούμε χωρίς ομορφιά… όμως…

…Ναοί στο σχήμα τ΄ ουρανού…
…Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…
…Στεριά που βουτά κι υψώνει τον αυχένα..

Λέξεις με ανασαμιές από εξοχή, θάλασσα και χαρά της ζωής αιγαιοπελαγίτικων νησιών. Νοήματα που ξεπήδησαν από ελληνικά βουνά και ξέρες της θαλασσινής αυτής χώρας. Σημαία τους η αφοβιά.

Σαν να έγιναν οι λέξεις άλογα που καλπάζουν διατρέχοντας την ομορφιά για μια άλλη μυστική κι υπερβατική γη. Καμωμένη από υλικά της φαντασίας. Αυτή η άλλη γη έγινε προσιτή με το τέθριππο του ήλιου ενός υπερρεαλιστή ποιητή.

Σωστά, αναγνωρίσατε. Μιλώ για τον Νομπελίστα, Οδυσσέα Ελύτη. Η καθαρότητα της ποίησής του παρηγορεί και γλυκαίνει τις πληγές μας. Και σαν μέσα από καλοταιριασμένες λέξεις γνωρίζεις καλύτερα την Ελλάδα. Υπήρξε ελληνοκεντρική η ποιητική του ιδιοφυΐα.

Και τα μηνύματά του ρωμαλέα και μεστά γι αυτή τη χώρα. Τη χώρα με τα φωτερά ενδύματα, τα ξέπλεκα μαλλιά και το διάφανό της σώμα, που ψάχνει το νόημα της ύπαρξης. Στον άχρονο χώρο.

Η ομορφιά της κοντράρεται με τα βάσανα των ανθρώπων. Ομορφιά κι ασχήμια παλεύουν σ΄αυτό το ακρωτήρι του κόσμου. Μια ξέρα εδώ κι εκεί δασωμένη, «πεταμένη στο πέλαγο» προορίζεται να γίνει κομμάτι της αιωνιότητας. Έχει ήδη πάρει το μερτικό της. «Τα όνειρα παίρνουνε εκδίκηση».

1996. Ποιος πέθανε αυτή τη χρονιά;

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, θα μου πουν οι περισσότεροι. Άλλοι θα μου πουν και για τον Αντρέα Παπαντρέου. Φυσικά, σωστά θυμόσαστε. Όμως τον Υπερρραλιστή ποιητή (υπερπραγματιστή, εκείνος ο οποίος υπερβαίνει την πραγματικότητα) λίγοι θα τον αναφέρουν. Πέθανε 18 Μαρτίου, πριν από είκοσι δύο χρόνια. Λίγες μέρες μετά, στις 21, η ημέρα για την Ποίηση.

Ένας άλλος μεγάλος ποιητής, ο Καβάφης, μάς τονίζει «…είναι υψηλή της ποιήσεως η σκάλα…»

Κι ο φιλόσοφος Αριστοτέλης θεωρεί ότι είναι η ανώτερη τέχνη, καθώς μας εκπαιδεύει να προχωρήσουμε σε εσώτερα πεδία. Αυτή είναι η αποστολή της Ποιήσεως για τον Μακεδόνα φιλόσοφο.

Όμως και η κατάκτηση των υλικών, γήινων στοιχείων λειτουργεί σαν κρισάρα για την είσοδό μας στα ενδότερα, συμπληρώνω.

Κι έρχομαι στον επίλογο αυτού του κειμένου εκθέτοντας εδώ τον προβληματισμό μου.

Η ψυχή αναζητά κάτι πιο επείγον από την ομορφιά. Η ομορφιά είναι το όχημα κι όχι ο σκοπός της αναζήτησής μας. Σκοπός η έξοδος από τα βάσανα της ζωής.
Μπορεί, λοιπόν, να απαλύνει αυτή την αγωνία ο Οδυσσέας Ελύτης; Άραγε βάδισε στα χνάρια της αναζήτησης αυτού του εσωτερικού κόσμου ο μεγάλος μας ποιητής;

Είναι αρκετή για τη λύτρωσή μας η περιγραφή της ομορφιάς;

Τελικά, είμαι πολύ απαιτητική από την Τέχνη της Ποιήσεως

Μ. K.

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.