Αλλαγή-Μια πολυπαιγμένη λέξη

Αλλαγή-Μια πολυπαιγμένη λέξη

Θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, όταν αυτό δεν μας αρέσει. Κι είναι πολλά αυτά που δεν μας αρέσουν.
Είναι και ο λόγος που μας κρατά μακριά από το να προσπαθήσουμε.

«Πού να αλλάξω εγώ τον κόσμο!» λένε πολλοί.Ή εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Αυτό είναι χάος!» σκέφτονται.
Κι όμως η Μητέρα Τερέζα από ένα άτομο ξεκίνησε. Κάθε μέρα ένα άτομο.

«Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι είμαι υπεύθυνη για τις μάζες, έλεγε, το έργο μου σταγόνα στον ωκεανό. Όμως αν δεν το έκανα, ο ωκεανός θα είχε μια σταγόνα λιγότερη».

Οι μικρές πράξεις είναι σημαντικές. «Είναι η ευλογημένη μονοτονία» όπως πιστεύουν οι Σούφι.
Το αίτημα για αλλαγή υπέβοσκε από το 1974, με τη μεταπολίτευση.

Όταν άνοιγε ο δρόμος του εκδημοκρατισμού και των μεταρρυθμίσεων. Ναι, έδινε τέτοια προοπτική ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το βλέμμα στραμμένο στη Δύση.

Έγινε το ξεκίνημα για μια διοίκηση εκσυγχρονισμένη, για μια οικονομία σωστά διαρθρωμένη. Κι όμως, ο Έλληνας αν και στήριξε το νέο πολλά υποσχόμενο ηγέτη, δεν του έμεινε πιστός για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μόλις φάνηκε μια άλλη λογική και φρασεολογία, ο Έλληνας αποσκίρτησε από το «παλιό», που παρέπεμπε πλέον ο Καραμανλής.

Συντάχτηκε με το (φαινομενικά;) νέο κόμμα του 12%, το κόμμα της αλλαγής. Ο μπροστάρης του, Ανδρέας Παπανδρέου συγκίνησε τα πλήθη και κέρδισε τις εκλογές, φτάνοντας στο 48%.

Ο σοσιαλιστής ηγέτης γέμιζε τις πλατείες, και η ατμόσφαιρα δονούνταν από λαϊκά συνθήματα. Επειδή στη δικτατορία ο λαός ασφυκτιούσε έφτασε η ώρα και ξέσπασε με συνθήματα.

Ο ηγέτης του τον ενέπνευσε σ΄ αυτά. Και πόσο εύκολα πίστεψε ο λαός ότι ο Ανδρέας θα φέρει το πάνω κάτω! Ο δικός του Ανδρέας! της αλλαγής, του νέου οράματος, της λαϊκής κυριαρχίας!

«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!» Ηχούσε η φωνή του (με ελαφρύ αξάν) και τράνταζε τους ξένους!

Οι Έλληνες ήξεραν πάντα να πιστεύουν σε ό,τι πιο σωστό, σε ό,τι πιο δίκαιο και γι αυτό χειροκροτούσαν. Πολλές φορές χειροκρότησαν. Όσο πιο πολλές φορές το χειροκρότημα, τόσο πιο υψηλό το φρόνημα του εργαζόμενου, του συνταξιούχου.

Ο μικρομεσαίος Έλληνας διψούσε να ρουφήξει αέρα καθαρό, ευρωπαϊκό. Κι η νεολαία να συμπαραταχτεί με τους λαούς όλου του κόσμου, διεθνιστικά.

Λίγα χρόνια μετά, αφού έσβησε ο πρώτος ενθουσιασμός μετρούσαμε τις αλλαγές. Μηδαμινές. Τα οράματα αποδείχτηκαν λόγια. Οι πολίτες πάλι στους δρόμους. Διαδηλώσεις κι απεργίες για καλλίτερες συνθήκες εργασίας, μισθούς, να χτυπηθεί η (επάρατη) ανεργία. Διαδηλώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, ΜΑΤ…

Τελικά, η αλλαγή ήταν μια λέξη κι αυτή στη σημαία του ΠΑΣΟΚ. Σαν τόσες άλλες δίπλα στον πράσινο, ανατέλλοντα ήλιο. Τι άλλαξε το Σοσιαλιστικό αυτό κόμμα; Τι κατάφερε; Μήπως περισσότερη διαφάνεια; Την άμεση δημοκρατία; Ή να απαλλάξει το σύστημα από τη διαφθορά;

Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του. Δεν αλλάζουν τα πράγματα με διαμαρτυρίες κι απεργίες. Δεν φτάνουν. Άλλοι τις είπανε «Επαναστατική γυμναστική». Για να τονώνεται το πεσμένο ηθικό και να στηρίζει την ελπίδα πως κάποιος θεός μας ακούει.

Μόνο η συμμετοχή του κόσμου μετράει. Όσο μικρή κι αν είναι βοηθάει. Αν μικρές αλλαγές γίνονται από όλους μας, τότε, μόνο, φαίνεται το φως στο βάθος του τούνελ. Και δεν είναι το τρένο που έρχεται κατά πάνω μας.

Αυτό που στη Φυσική λέμε «η ποσότητα μετατράπηκε σε ποιότητα». Πολλές μικρές αλλαγές, αναγκαστικά, τροποποιούν το όποιο περιεχόμενο για να γίνει η ποιοτική αλλαγή.

Και τώρα πάλι το «Κίνημα Αλλαγής» με το Συνέδριό του. Η κα Γεννηματά, ο κ. Θεοδωράκης, ο κ. Καμίνης… Πώς το παλεύουν άραγε το όλο θέμα;

Ευχής έργον, λέω εγώ, να ενωθούν και να δουλέψουν. Αν μας δώσουν την ευκαιρία να συνδράμομε κι εμείς, τότε ναι, υπάρχει ελπίδα για την πολυπόθητη Αλλαγή.

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.