Τα «χειρουργεία» συνεχίζονται, η θλίψη εξοργίζει!

Δεν είναι πλέον εντύπωση ότι κάποιος «δουλεύει» τα ματς του Παναθηναϊκού για παν ενδεχόμενο. Είναι πλέον βεβαιότητα. Το τριφύλλι δεν βλέπεται στο χορτάρι, ούτε όμως η ΑΕΚ.

Γράφει ο Κώστας Μανωλιουδάκης
Απροστάτευτος διοικητικά. Ερμαιο του κάθε κόρακα που δεν διστάζει να ασελγεί απροκάλυπτα στο κορμί του, σφυρίζοντας κλέφτικα και αδιαφορώντας προκλητικά.

Ανεξαρτήτως εθνικότητας για να το εμπεδώσουν άπαντες, να δουν το φως τους οι τυφλοί και να ακούσουν οι μουγκοί.

Πέταξε τη φοβερή… σοφιστία ο Μπόλονι για τους Ελληνες διαιτητές και την «άκουσε» για τα καλά την Τετάρτη στη Λεωφόρο από κάποιον απίθανο Γκορτσίλα. Πέναλτι που θα ζήλευαν ακόμα και σε άλλες εποχές πλήρους σκοταδισμού.

Πριονοκορδέλα σε όλα τα πλέι οφ. Με κάθε αντίπαλο. Μελετημένα πράγματα, χειρουργικά. Λες και κάποιος «δουλεύει» τα ματς του Παναθηναϊκού για παν ενδεχόμενο. Οχι μόνο τα δικά του.

Η διοίκηση του τριφυλλιού και ο Αλαφούζος που έχει τα ηνία, κοιμάται κι ονειρεύεται να φτιάξει το ποδόσφαιρο και να επικρατήσει το ευ αγωνίζεσθαι, αλλά το μαξιλάρι πέφτει συνέχεια κάτω.

Ως πότε, είναι το εύλογο ερώτημα. Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να κάνει αυτά που κάνουν οι άλλοι. Δεν είναι τέτοιος. Δεν του ταιριάζει να γίνει όμοιός τους.

Στην τελική ανάλυση τη βαρβαρότητα δεν τη φοβίζει η βαρβαρότητα. Ουδέποτε τη φόβιζε. Τη φοβίζει όμως η στρατηγική.

Εχει ο Παναθηναϊκός στρατηγική για να προστατευτεί ή περιμένει απαθής το μοιραίο, επειδή δεν μπορεί ή δεν ξέρει να κάνει τίποτα άλλο;

Θλιβερός στο χορτάρι. Τέσσερις πεταμένοι βαθμοί απέναντι στον αδιάφορο βαθμολογικά Αστέρα Τρίπολης. Με την παγκόσμια αποκλειστικότητα τις ισοφάρισης στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων από τον αντίπαλο τερματοφύλακα κι ενώ το σκορ ήταν στο 2-0 έως το 84’ στο πρώτο ματς.

Με αδιανόητες ευκαιρίες σαν αυτή του Καρλίτος στους τριάντα πόντους απ’ τη γραμμή και του Σανκαρέ στο 90’ με όλο το τέρμα γεμάτο. Παραπονιούνται για τον Μπόλονι, «βράζουν» ότι δεν κάνει, αλλά εγωισμό δεν έχουν;

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν δουλέψει τι να κάνουν με τη μπάλα στα πόδια, ότι παίζουν μόνοι τους, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις ευθύνες τους.

Ο Ρουμάνος εκτός από τη μαχητικότητα που βγάζει απέναντι στις… πριονοκορδέλες και το αίμα του που βράζει παρά τα ουκ ολίγα χρόνια στους πάγκους, βρίσκεται σε άλλο κόσμο όσον αφορά την ομάδα.

Εκτός ενδεκάδας ο Σένκεφελντ μίστερ; Από πού και ως πού; Αλλαγή ο Μακέντα αμέσως μετά το τακουνάκι στον Χουάνκαρ στη φάση του 64’;

Δεν μπορεί να συνυπάρξουν ο Ιταλός με τον Καρλίτος σε ματς που είναι στο 2-2, ο αντίπαλος έχει κλειστεί στην περιοχή του και η ομάδα αναπτύσσεται κυρίως με σέντρες από τα πλάγια;

Προφανώς για λίγα εκατοστά, στα δοκάρια του Ισπανού και του Σανκαρέ στο 90’, θα ήταν άλλο το αποτέλεσμα και κατ’ επέκταση και τα δεδομένα που συζητάμε, ωστόσο με τα «αν» δεν γίνεται δουλειά. Το αποτέλεσμα μετράει.

Το οξύμωρο είναι ότι η απόσταση από την ΑΕΚ μειώθηκε στο τρίποντο και την Κυριακή στη Λεωφόρο υπάρχει η προοπτική, θεωρητικά τουλάχιστον, της ισοβαθμίας στην οποία η ΑΕΚ είναι από κάτω. Με δύο ματς να απομένουν, απέναντι στον Αρη και τον Ολυμπιακό για τον Παναθηναϊκό και στον Αστέρα και τον Αρη για την ΑΕΚ.

Ετσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα στους τυφλούς (θα αρπάξει το ευρωπαϊκό διαβατήριο) ο μονόφθαλμος. Ποδοσφαιρικά, αμφότερες οι ομάδες δεν βλέπονται.

Ομως ό,τι και να γίνει, όποια θέση κι αν καταλάβει στο τέλος της διαδρομής ο Παναθηναϊκός, η διοίκησή του θα πρέπει επιτέλους να μάθει από τα αδιανόητα ποδοσφαιρικά της λάθη και να λάβει σοβαρά υπόψη, καταστρώνοντας συγκεκριμένη στρατηγική αντιμετώπισης, τα παρασκηνιακά μηνύματα που του δόθηκαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.