Εθνική Ελλάδος γεια σου (ή άντε γεια)!

Η ιστορία κρατάει από το 1934. 25η Μαρτίου συμπτωματικά και τότε, και δεν ήταν η μοναδική φορά που η Ελλάδα θα έπαιζε αγώνα για τα προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου ανήμερα της Εθνικής επετείου. Διαφορετικές εποχές, διαφορετικοί εορτασμοί, αν υπήρχαν καν τέτοιοι, και πριν 87 χρόνια συναντάμε την αναμέτρηση του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος με την Ιταλία. Την πρώτη ποτέ σε προκριματικά για ένα μουντιάλ. Ο αγώνας διεξήχθη στο Μιλάνο, η Εθνική μας ομάδα ηττήθηκε με 4-0 και οι γείτονές μας, που ήταν και διοργανωτές, προχώρησαν να κατακτήσουν το τρόπαιο τον Ιούνιο στη Ρώμη. Έκτοτε, η Ελλάδα έχει συμμετάσχει 19 φορές στα προκριματικά και την Πέμπτη ξεκινάει η 20η της συμμετοχή. Δεν συμμετείχε πριν το 1934 και δεν συμμετείχε μεταπολεμικά το 1949. Μέσα από 122 ματς προκριματικών και μια γενική μετριότητα (52 νίκες, 26 ισοπαλίες, 44 ήττες), όπως και έξι αγώνων πλέι οφ, το SDNA συγκέντρωσε τις πέντε καλύτερες και χειρότερες στιγμές…

5. Το δεξί του Μπέκαμ…

Ο αγώνας που έχει κάθε λόγο να θυμάται πρωτίστως η Αγγλία. Βλέπετε, το γκολ του Ντέιβιντ Μπέκαμ στις καθυστερήσεις είχε στείλει τα «λιοντάρια» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, απέναντι σε μια Ελλάδα που ήταν αδιάφορη στο «Ολντ Τράφορντ», όμως κέρδιζε 2-1 μέχρι τη στιγμή που η μπάλα στήθηκε στα 30 μέτρα από την εστία του Αντώνη Νικοπολίδη και ο τότε άσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανέλαβε την εκτέλεσή του. Τότε, θα πεις κανείς, γιατί το θυμόμαστε εμείς; Επειδή ήταν μια εκπληκτική εμφάνιση του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος που βρήκε γκολ από τον Άγγελο Χαριστέα και τον Ντέμη Νικολαΐδη, έδειξε προσωπικότητα, χαρακτήρα, τακτική προσήλωση και κατά πολλούς από εκείνο το ματς ξεκίνησε η εποχή που έφερε την κορύφωση με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού το 2004.

4. Θεοφάνια τον Οκτώβρη!

Η Ελλάδα έβαλε πέντε γκολ. Η Ελλάδα έβαλε πέντε γκολ. Η Ελλάδα έβαλε πέντε γκολ. Το λέμε και το ξαναλέμε, αφού δεν έχει συμβεί και τόσες φορές στην ιστορία της Εθνικής μας ομάδας και πολύ περισσότερο δεν έχει συμβεί σε προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Για την ακρίβεια, η Ελλάδα έχει πετύχει πέντε γκολ σε ΠΠΚ μόνο μια φορά, στις 10 Οκτωβρίου του 2009. Και τα πέτυχε απέναντι στην ομάδα με την οποία πάλευε για την πρόκριση για τα πλέι οφ. Ισόβαθμοι αμφότεροι στους 14 βαθμούς, με βατό ματς στην τελευταία αγωνιστική και ο νικητής θα έπαιρνε τη δεύτερη θέση πίσω από την Ελβετία. Το ματς απέναντι στην Λετονία ήταν σαν όνειρο, όταν ο Φάνης Γκέκας άνοιγε το σκορ μόλις στο 4ο λεπτό και σαν εφιάλτης όταν δύο γκολ των φιλοξενούμενων άλλαξαν την εικόνα και έστειλαν τις δύο ομάδες στα αποδυτήρια με σκορ 1-2. Το δεύτερο ημίχρονο αντί για αγχωτικό, ήταν θριαμβευτικό. Ακόμα τρία γκολ του Φάνη Γκέκα και ένα του Γιώργου Σαμαρά, έγραψαν το τελικό 5-2, σε ένα βράδυ που ο βετεράνος επιθετικός σίγουρα θυμάται ακόμα.

3. Τα πιστόλια του Μήτρογλου!

2. Η κραυγή του Σαλπιγγίδη!

Η αξία του νικημένου δίνει δόξα του νικητή και η αξία του απρόσμενου ακόμα περισσότερη δόξα στον νικητή. Η Ελλάδα το 2010 πανηγύρισε την επιστροφή της σε Μουντιάλ μετά από 16 χρόνια. Πανηγύριζε τη μόλις δεύτερη συμμετοχή της σε τελικά και ετοιμαζόταν για το ταξίδι στη Νότιο Αφρική. Πώς; Με μια νίκη όταν κανείς δεν την περίμενε. Με μια νίκη μέσα στην Ουκρανία στις 18 Νοεμβρίου του 2009, στον επαναληπτικό της λευκής ισοπαλίας στο ΟΑΚΑ. Απέναντι στην ομάδα του Αντρέι Σεφτσένκο και του Ανατόλι Τίμοστσουκ η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ κατόρθωσε να βρει γκολ στο 31ο λεπτό με τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη και να αντέξει μέχρι τέλους, παίρνοντας την πρόκριση για το μουντιάλ του 2010.

1. Η πρώτη αγάπη…

και παντοτινή! Σε σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου ή χωρίς, εκείνο το βράδυ παραμένει μέχρι και σήμερα η σπουδαιότερη στιγμή σε προκριματικά παγκοσμίου κυπέλλου και μια από τις βραδιές-ορόσημο στην ιστορία της Εθνικής ομάδας. Ήταν η βραδιά που το ΟΑΚΑ είχε περισσότερο κόσμο απ’ όσο θα μπορούσε να χωρέσει, η βραδιά που έγινε η νύχτα μέρα, η βραδιά που σφράγισε την απευθείας πρόκριση του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος στο μουντιάλ του 1994. Στην πρώτη της ποτέ συμμετοχή σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου και εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή που με κεφαλιά ο Νίκος Μαχλάς έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα των Ρώσων, ουδείς σκεφτόταν και κανέναν δεν ένοιαζε τι θα γινόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες εφτά μήνες μετά.

Εθνική Ελλάδος… άντε γεια!

5. 11, το ολογράφως έντεκα!

Είναι η δεύτερη φορά που συναντάμε την Εθνική μας επέτειο σε προκριματικά μουντιάλ. Και αυτή η φορά ήταν όχι απλώς χειρότερη από την πρώτη, αλλά εφιαλτική. Η πιο βαριά ήττα στην ιστορία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος σημειώθηκε στις 25 Μαρτίου του 1938, στη δεύτερη φάση των πλέι οφ για την πρόκριση. Η Ελλάδα είχε προκριθεί εις βάρος της Παλαιστίνης και απέναντι στην Ουγγαρία στη Βουδαπέστη έζησε το απόλυτο, εφιαλτικό βράδυ. Δέχτηκε συνολικά έντεκα γκολ, τα εφτά στο πρώτο ημίχρονο, τα τέσσερα από τον Ζέγκελερ, ενώ το δικό της τέρμα πέτυχε ο Μακρής στο 89’. Η Ουγγαρία έφτασε μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938, όπου ηττήθηκε από την Ιταλία.

4. Η νύχτα πέφτει στην Κοπεγχάγη!

Από την πιο βαριά ήττα στην ιστορία της Εθνικής ομάδας, έρχεται η δεύτερη πιο βαριά και δίνουμε όρκο ότι το σταματάμε εδώ. Από τα έντεκα γκολ του 1938 περνάμε στα εφτά, τα οποία όμως αν αναλογιστούμε πότε ήρθαν, από ποια ομάδα και κόντρα σε ποια ομάδα, αποκτούν πολλαπλάσιο χαρακτήρα. Η Ελλάδα θεωρητικά δεν τα πήγαινε άσχημα στο δρόμο για το μουντιάλ του 1990. Ισοπαλία στην πρεμιέρα με τη Δανία, ήττα στη Ρουμανία, ισοπαλία με τη Ρουμανία στην Αθήνα και παρότι δε θα την έλεγες και φαβορί για την πρόκριση, δε θα περίμενες κιόλας αυτό που συνέβη στις 17 Μαΐου του 1989. Η Δανία, εξάλλου, είχε με τη σειρά της δύο ισοπαλίες, μια νίκη και είχε πετύχει ως τότε τέσσερα γκολ σε τρία ματς. Ε, θα πετύχαινε εφτά σε ένα! Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα έχανε 2-1 με τη συμπλήρωσε 45 λεπτών στην Κοπεγχάγη, όμως η αποβολή του Στέλιου Μανωλά στο 54’ έγειρε το γήπεδο και δέχτηκε πέντε γκολ στο φινάλε. Τελικό σκορ 7-1 από μια ομάδα που ούτε πρώτη βγήκε στον όμιλο, ούτε προκρίθηκε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας.

3. Winter of ‘69…

Πολύ πριν το γκολ του Νίκου Μαχλά. Πολύ πριν τη βραδιά του 1993, την πρόκριση για το πρώτο μουντιάλ της ιστορίας μας και εν συνεχεία τα τελικά στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών και το 4-4-2, υπήρχε μια Εθνική που έφτασε μια ανάσα από την πρόκριση. Το χειμώνα του 1969, μια εθνική ομάδα γεμάτη ταλέντο, με όλες εκείνες τις μυθικές μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου έφτασε πολύ κοντά στην παρουσία της στα τελικά του μουντιάλ του 1970. Εκείνου που κατέκτησε η Βραζιλία στο Μεξικό και στο οποίο προκρίθηκε η Ρουμανία αντί για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Η διαφορά τους; Ένας βαθμός. Η Ελλάδα είχε την καλύτερη επίθεση στον όμιλο με 13 γκολ, δεν έχασε από την Ρουμανία, όμως δεν κατάφερε και να την κερδίσει στο πιο κρίσιμο παιχνίδι. 16 Νοεμβρίου του 1969, στο Βουκουρέστι. Η Εθνική ομάδα με νίκη θα έπαιρνε την πρόκριση, ωστόσο βρέθηκε να κυνηγάει στο σκορ από το 37’ και παρότι ισοφάρισε με τον Δομάζο στο 50’, δεν μπόρεσε να κάνει την ολική ανατροπή και να προκριθεί.  Η Εθνική ομάδα απαρτιζόταν από παίκτες όπως ο Δομάζος, ο Σιδέρης, ο Κούδας, ο Αριστείδης Καμάρας, ο Σιδέρης, ο Τάκης Οικονομόπουλος και ο Μίμης Παπαϊωάννου, ενώ προπονητής ήταν ο Λάκης Πετρόπουλος.

2. Κι αν είχαμε προκριθεί εμείς;

Φιλολογικό προφανώς το ερώτημα, αλλά μετά την Ιταλία το 1934 και την Ουγγαρία το 1938, η ποιότητά μας… αναδεικνύεται ακόμα μια φορά μέσω της ομάδας που μας αποκλείει. Η Κροατία το 2017 ματς έριξε από τον Όλυμπο. Και κακώς που είχαμε ανέβει εκεί και δεν βλέπαμε αντικειμενικά τα πράγματα, καθότι η διαφορά δυναμικότητας ήταν χαώδης. Μόνο που αντιληφθήκαμε το χάος μήνες αργότερα, όταν οι Κροάτες έκαναν την τρελή πορεία μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας, πριν ηττηθούν από τη Γαλλία με 4-2. Ας γυρίσουμε, όμως, πίσω στις 9 Νοεμβρίου του 2017, όταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αγωνιζόταν στο Ζάγκρεμπ με στόχο ένα θετικό αποτέλεσμα ενόψει της ρεβάνς. Απέναντι σε μια ομάδα που είχε μέσα παίκτες όπως οι Μόντριτς, Ράκιτιτς, Πέρισιτς προφανώς και στοχεύαμε πολύ ψηλά, κάτι που φάνηκε με το 3-1 του πρώτου ημιχρόνου. Το τέταρτο γκολ στο 49’ απλά έσβησε οποιαδήποτε σκέψη και ελπίδα για ανατροπή στον επαναληπτικό.

1. Το πειρατικό βρήκε σε ξέρα!

Είναι η ήττα που έκανε τον περισσότερο κρότο. Η Εθνική ομάδα, η πρωταθλήτρια Ευρώπης, η ομάδα που έκανε όλη την Ευρώπη να παραμιλάει, η ομάδα που έβγαλε εκατομμύρια Έλληνες σε όλο τον κόσμο στους δρόμους, η ομάδα που απέκλεισε Ισπανία, Γαλλία, Τσεχία και κέρδισε στον τελικό τη γηπεδούχο Πορτογαλία, ξεκινούσε την πορεία της για την πρόκριση στο μουντιάλ του 2006. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε στην αρχή… Πριν συμπληρωθούν δύο λεπτά αγώνα στα Τίρανα αντιλήφθηκε ότι ο «τίτλος» που έφερε δε θα έκανε τις ομάδες να χάνουν από τη σέντρα. Η Αλβανία προηγήθηκε νωρίς στο ματς και με τη συμπλήρωση έντεκα λεπτών ήταν, ήδη, μπροστά στο σκορ με 2-0. Η Ελλάδα μείωσε στο 38’ με τον Στέλιο Γιαννακόπουλο, όμως δεν κατάφερε να ανατρέψει την εις βάρος της κατάσταση, σε μια προκριματική φάση στην οποία εντέλει έμεινε στην τέταρτη θέση πίσω από Ουκρανία, Τουρκία και Δανία. Χειρότερο και από την ήττα, ήταν όσα ακολούθησαν σε κάθε γωνία της χώρας με επεισόδια εις βάρος Αλβανών μεταναστών που πανηγύριζαν τη νίκη και τη δολοφονία του 20χρονου Γκράμος Παλούσι στη Ζάκυνθο.

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.