Της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα! (BINTEO)

Αν το ματς με την Μπεσικτάς ήταν ένα στοπ-καρέ αυτό θα ήταν τα λόγια του Δημήτρη Πέλκα μετά την πάσα πάρε – βάλε του Χρήστου Τζόλη για το 3-0 στο 30! «Τι κάνεις ρε μ@λ@κ@»;

Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος…
Η ρουτίνα. Η ρουτίνα. Η επαναληπτικότητα. Αυτή δημιουργεί τους αληθινούς νικητές. Αν προπονείσαι σαν να παίζεις αγώνα, τότε ο αγώνας θα σου φαίνεται σαν προπόνηση. Στα γηπεδάκια της Μεσήμβριας αυτή η ιεροτελεστία κρατάει χρόνια. Δεν έχει σημασία το ηλικιακό γκρουπ. Μία αγκαλιά στην μέση του γηπέδου. Ο αρχηγός στην μέση να δίνει τον τόνο. Και μετά όλοι μαζί με μία φωνή.

«Είμαστε εμείς της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα

που παίζουμε την μπάλα ξακουσμένα.Έχουμε περίσσια χάρη

που καμιά ομάδα δεν την έχει άλλη.

ΠΑΟΚ!»

Είναι σαν τελετουργία. Μυσταγωγία. Κανένα ματς των μικρών ομάδων του ΠΑΟΚ δεν ξεκινά, αν δεν πιαστούν όλοι μαζί αγκαλιά, με τον αρχηγό στην μέση να δίνει τον τόνο. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες είναι που κάνουν την διαφορά στην διαπαιδαγώγηση.

Δεν είναι ο επίσημος ύμνος του ΠΑΟΚ, δεν παίζει στα μεγάφωνα της Τούμπας, αλλά είναι χαραγμένος στις καρδιές όσων νιώθουν.

Όταν η κληρωτίδα έφερε την Μπεσικτάς στον δρόμο του ΠΑΟΚ, οι περισσότεροι ήξεραν τι σημαίνει αυτό το ματς. Ήξεραν ποια είναι της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα. Ο ΠΑΟΚ απέφυγε τις εθνικές κορώνες, αποστείρωσε την αναμέτρηση από κάθε πολιτική χροιά, έριξε πανέξυπνα τους τόνους, ήξερε ότι άπαντες γνωρίζουν τι και πως.

Ο Δικέφαλος είχε τέσσερα τέτοια παιδιά παινεμένα στην αρχική του ενδεκάδα, που είχαν πει το… ποίημα από μικροί. Ο Πέλκας μετρά ήδη 36 ευρωπαϊκά βράδια με την ασπρόμαυρη φανέλα. Ο Γιαννούλης θεωρείται πια παλιός. Ο Τζόλης και ο Μιχαηλίδης στο ευρωπαϊκό τους ντεμπούτο έμοιαζαν να ξέρουν την ιδιαιτερότητα μιας βραδιάς από το πρώτο δευτερόλεπτο. Οι Τούρκοι παρατάχθηκαν με 9 λεγεωνάριους και εξ’ ανάγκης έναν 19χρονο γηγενή τερματοφύλακα και έναν ακόμα Τούρκο χαφ.

Ο Τζόλης έβγαλε δύο γκολ και μία ασίστ. Ο Πέλκας πρόσφερε το τρίτο γκολ. Ο Ερσίν, ο γηγενής γκολκίπερ ήταν ο κορυφαίος των Τούρκων, τους έσωσε από συντριβή.

Ο ευκολότερος τρόπος για να εκτεθείς στο ποδόσφαιρο είναι να κάνεις προβλέψεις. Μα, ετούτη εδώ έμοιαζε με αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Την ώρα που όλοι καταριούνταν που η… ρουφιάνα η κληρωτίδα έφερε στον δρόμο του ΠΑΟΚ και πάλι το μεγάλο ψάρι, το μεγάλο όνομα, την βαριά φανέλα, έγραφα για την ιδανική κλήρωση. Για έναν αετό χωρίς φτερά.

Τα πάντα βγήκαν στο χορτάρι. Η ελλιπής προετοιμασία δύο εβδομάδων των Τούρκων. Η έλλειψη φιλικών προετοιμασίας. Η αποψίλωση από παίκτες σταρ. Τα άδεια τρεξίματα των παικτών της. Η έλλειψη από ανάσες. Η τσαπατσουλιά όσων πέρσι ήταν αναπληρωματικοί. Το μεγαλύτερο όπλο του ΠΑΟΚ δεν ήταν η δική του ετοιμότητα, αλλά η τουρκική ανετοιμότητα. Η 25η Αυγούστου, η ημερομηνία του μονού αυτού τελικού ήταν τελικά το μεγαλύτερο ατού. Αυτό έγειρε την πλάστιγγα.

Αν ο Αμπέλ Φερέιρα έγραφε το ιδανικό σενάριο για αυτό το ματς δίχως αύριο, αποκλείεται να σκαρφιζόταν ένα πιο αβανταδόρικο μονοπάτι. 3-0 στο ημίωρο ο δικός του ΠΑΟΚ δεν έγραψε ούτε απέναντι σε… μπυραρία. Κι όχι ένα τυχαίο 3-0. Με γκολάρες. Με στόχευση στις αδυναμίες του αντιπάλου. Με ποικιλία. Με επιλεγμένο στιλ παιχνιδιού.

Ο ΠΑΟΚ έδωσε την μπάλα στους Τούρκους, τους άφησε να ανέβουν ψηλά στο γήπεδο και τους χτύπησε αλύπητα στο επιθετικό τρανζίσιον, στα ξέφωτα. Με λιγότερο από 40% τελική, έβγαλε 15 τελικές, έχασε πέναλτι και είχε τουλάχιστον άλλες τέσσερις καθαρές ευκαιρίες. Το πλάνο του Πορτογάλου δούλεψε στην εντέλεια. Ο ΠΑΟΚ δεν είχε αμυντική ασφάλεια, «έφαγε» φάσεις, παραχώρησε αδικαιολόγητα πολλά φάουλ (27), τα κόρνερ ήταν 1-8, όμως το τελικό σκορ ήταν 3-1! Και όχι άδικα…

Μέσα σε 90 λεπτά ο ΠΑΟΚ κατάφερε και βγήκε από την ΜΕΘ και με εγγυημένα επιπλέον έσοδα μπορεί να ονειρεύεται πιο ήρεμες θάλασσες. Κυρίως όμως μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για να βγουν κι άλλα παιδιά της Πόλης παινεμένα. Ο Χρήστος Τζόλης πέρσι τέτοια εποχή ήταν ένας ανήλικος τινέιτζερ που ονειρευόταν να φορέσει έστω και μία φορά την φανέλα των ινδαλμάτων του. Σήμερα είναι ο CT11 με ανυπολόγιστη αξία στο ποδοσφαιρικό χρηματηστήριο. Πέρσι ο Γιάννης ο Μιχαηλίδης ήταν απλώς ο αρχηγός των νέων. Σήμερα είναι μέλος της Εθνικής ανδρών.

Ο ΠΑΟΚ έχασε τον προσανατολισμό του, έμπλεξε σε φουρτούνες, στριφογύρισε αδέξια, άγαρμπα και πανικόβλητα το τιμόνι, όμως βγήκε ξανά σε ήρεμα νερά, με μία μαγιά που μυρίζει πολύ έντονα αγνό, ανόθευτο, καθαρό ΠΑΟΚ. Ξαναβρήκε την χαμένη του αυτοεκτίμηση. Το κέφι του. Το γούστο του.

Αν το ματς ήταν ένα στοπ-καρέ αυτό θα ήταν τα λόγια του Δημήτρη Πέλκα μετά την πάσα πάρε – βάλε του Χρήστου Τζόλη για το 3-0 στο 30! «Τι κάνεις ρε μ@λ@κ@»;

sdna.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.