Ο MVP στο σαλόνι σας…

Μέχρι τα 20 του χρόνια έπαιζε ποδόσφαιρο σάλας! Ίσως γι’ αυτό ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί νιώθει την αντίπαλη περιοχή σαν το… σαλόνι του και σκοράρει σα να κάνει ζάπινγκ.
«Το γκολ το έχω στο… αίμα μου. Για μένα επιθετικός σημαίνει γκολ. Αυτό είναι που κάνω και το κάνω  θεωρώ πολύ καλά».

Το απόσπασμα είναι από μια συνέντευξη που έδωσε σε γαλλικό μέσο στα μέσα Οκτωβρίου. Προλόγιζε, τότε, το γαλλικό μέσο ότι έχει πετύχει τέσσερα γκολ και έχει δώσει δύο ασίστ σε έξι αγώνες πρωταθλήματος. Προσθέτουμε, τώρα, ότι είχε πετύχει έξι γκολ και είχε δώσει δύο ασίστ σε συνολικά 11 συμμετοχές του. Μετά από οκτώ μήνες, 27 γκολ και εφτά ασίστ, μπορεί πλέον κάποιος με σιγουριά να πει ότι ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί την κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Κι ας άργησε να πάρει την… εξειδίκευση.

Για ένα πιάτο… ταζίν!

Δεν υπάρχει τίποτα μη παραδοσιακό στην ιστορία του. Γεννήθηκε στη Γαλλία, γιος μεταναστών από το Μαρόκο, οι οποίοι μετανάστευσαν στη δεκαετία του ’80 και δούλεψαν σκληρά για να εξασφαλίσουν μια καλή ζωή για τα παιδιά τους. Έπαιζε μπάλα στο δρόμο με τους φίλους, ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο όπως τα αδέρφια του και πήγε στην πρώτη του ομάδα σε ηλικία εφτά ετών. Θαύμαζε τον Ρονάλντο και ονειρευόταν να παίξει στη Ρεάλ Μαδρίτης, θαύμαζε τον Ροναλντίνιο και ονειρευόταν να παίξει στην Μπαρτσελόνα και θαύμαζε τη Βραζιλία, αλλά ονειρευόταν να παίξει σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με το Μαρόκο. Τίποτα πρωτότυπο, σωστά; Τα πρωτότυπα θα έρχονταν στην πορεία.

«Μέχρι τις αρχές του 2008 ο Ελ Αραμπί έπαιζε σε έναν ερασιτεχνικό σύλλογο στη Νορμανδία, όπου τον ανακάλυψαν οι σκάουτερ της Καέν και του πρόσφεραν μια θέση στην ομάδα. Πριν φτάσει να παίξει σε επαγγελματικό επίπεδο, η ουσιαστική του καριέρα ήταν στο ποδόσφαιρο σάλας, όπου έφτασε να είναι αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας κάτω των 21 ετών». Άγνωστος μέχρι τα 21 του χρόνια. Χωρίς επαγγελματικό συμβόλαιο. Επιθετικός στο φούτσαλ. Με την Εθνική Γαλλίας. Σαν κάτι να γίνεται σιγά-σιγά… «Αν με ρωτούσαν τι σημαίνει να είσαι μετανάστης, σημαίνει δουλειά. Δεν ξέρω κανέναν που να μην είχε τη διάθεση να δουλέψει. Δε θα πω ότι γεννήθηκα για να παίζω ποδόσφαιρο. Γεννήθηκα για να δουλέψω σκληρά και χάρη σε αυτό μπορώ να παίζω σήμερα ποδόσφαιρο».

Και ποδόσφαιρο θα έπαιζε. Υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο στις 12 Φεβρουαρίου του 2009 και έκανε ντεμπούτο λίγες μέρες αργότερα. Η πρώτη του εκείνη σεζόν αναφέρεται μόνο για ιστορικούς λόγους, αφού ουδείς μπορούσε καν να διανοηθεί τι ερχόταν. Έστω κι αν ήταν στη δεύτερη κατηγορία Γαλλίας, ο πρωτάρης Γιουσέφ Ελ Αραμπί άρχισε να φτιάχνει το όνομά του. Πέτυχε έντεκα γκολ και έδωσε οκτώ ασίστ σε 34 παιχνίδια. Βρισκόταν ακόμα στην αρχή. Την επόμενη σεζόν, στην Ligue 1 πλέον, ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακός. 17 γκολ και πέντε ασίστ σε 38 παιχνίδια. 23 ετών. Διεθνής, τώρα πια, με την Εθνική Μαρόκο. Και μετά; Έκανε – εκείνο που μέχρι σήμερα για πολλούς είναι – το ακατανόητο.

«Η προτεραιότητά μου ήταν να μείνω στη Γαλλία και να επαναλάβω όσα έκανα στην παρθενική μου σεζόν στην πρώτη κατηγορία. Το Μάιο άρχισαν να έρχονται προσφορές, αλλά τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ που ζητούσε η Καέν ήταν πολλά, όμως για να είμαι ειλικρινής είχα απογοητευτεί. Δε θα πω ψέματα. Έφυγα για τα λεφτά. Όταν είσαι 24 ετών και έρχεται μια τέτοια πρόταση, σκέφτεσαι ότι έχεις την ευκαιρία να εξασφαλίσεις την οικογένειά σου και το κάνεις».

Θα μπορούσε να έχει την Ευρώπη στα πόδια του. Προτίμησε να φύγει για τη Σαουδική Αραβία. «Έχουν ακουστεί πολλά για μένα. Κάποιες φορές δεν είχα τις προσφορές που περίμενα. Έκανα τις επιλογές μου και δεν το μετανιώνω. Έμαθα πολλά και κυρίως το πως να είμαι ώριμος», εξήγησε πρόσφατα αμετανόητος για την τροπή που πήρε η καριέρα του. Δε θα την έλεγες και καταστροφική. Εξάλλου, έμεινε μόνο ένα χρόνο στην Αλ Χιλάλ και επέστρεψε στην Ευρώπη για να παίξει στην Primera Division. Η Γρανάδα πλήρωσε πέντε εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει, ο ίδιος άφησε το συμβόλαιο των 13 εκατομμυρίων για τέσσερα χρόνια που είχε υπογράψει ένα χρόνο πριν και για τέσσερις σεζόν απόλαυσε το ποδόσφαιρο στο έπακρο.

Και μετά; Μετά, πρέπει πάλι να ακολουθήσεις τη διαδρομή του χρήματος για να καταλάβεις την καριέρα του. «Είχα τη διπλάσια προσφορά από το Κατάρ, αλλά δε θα πήγαινα εκεί. Δε με ενδιαφέρει αυτό το πρωτάθλημα. Δεν έχω βγει στη σύνταξη ακόμα». Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις και ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί το 2016 ίσως έκανε το μεγαλύτερό του λάθος. Άφησε στα 29 του χρόνια την Ισπανία για το Κατάρ, το οποίο είχε απορρίψει το 2011. Και ήταν το μεγαλύτερό του λάθος γιατί έβγαλε τον εαυτό του από τον ποδοσφαιρικό χάρτη, σταμάτησε να καλείται στην Εθνική του ομάδα και κατά συνέπεια έχασε το μουντιάλ του 2018.

Το καλοκαίρι το συμβόλαιό του έληγε. Θα χρειαζόταν έναν γνώστη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, κάποιον που μπορούσε να θυμάται τι είχε γίνει κάποτε στη Γαλλία, για να καταλάβει ότι στο Κατάρ υπάρχει… πετρέλαιο. Ο Ολυμπιακός δε χρειάστηκε να τρυπήσει βαθιά, δε χρειάστηκε να το διαφημίσει πολύ, αλλά η εξόρυξη είχε πετύχει.

«Ο Ολυμπιακός έψαχνε έναν έμπειρο φορ και μου μεταφέρθηκε το ενδιαφέρον του μέσω του μάνατζέρ μου. Για μένα ήταν ευκαιρία να γυρίσω στην Ευρώπη».

Μετά από δέκα μήνες, 27 γκολ, εφτά ασίστ, ένα πρωτάθλημα, μια σπουδαία πρόκριση στο Λονδίνο, η ευκαιρία ήταν μάλλον του Ολυμπιακού. Ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί διεκδικεί με τον Ματιέ Βαλμπουενά τον τίτλο του MVP της σεζόν των ερυθρολεύκων και έχει μόνο έναν αστερίσκο στα στατιστικά του: Το κύπελλο Ελλάδας είναι η μοναδική διοργάνωση, στην οποία δεν έχει σκοράρει.

Σαν να έχει και αυτό το ενδιαφέρον του…

sdna.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.