Μια Κυριακή τίγκα ΑΕΚ!

Από την ηδονή του κυπέλλου στον τελικό – θρίλερ του Ηρακλείου στην επίδειξη δύναμης στη Νορβηγία και από εκεί στο ποδοσφαιρικό κερασάκι στην τούρτα στη Θεσσαλονίκη, πραγματικά: μα τι Κυριακή!

Γράφει ο Δημοσθένης Χριστόπουλος.
Κάθε οπαδός της ΑΕΚ που γουστάρει να την βλέπει από το γήπεδο μπορεί να το επιβεβαιώσει: η πιο ωραία συγκυρία είναι όταν η ομάδα παίζει την ίδια μέρα εντός έδρας σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ και μπορεί ο κόσμος να πάει από το κλειστό ΟΑΚΑ στο ανοιχτό (ή αντίστροφα).

Όπως πέρυσι για παράδειγμα, τότε που έπαιζε με την Μπάμπεργκ στο μπάσκετ (και είχε πάρει μια πικρή νίκη) και στο καπάκι με τη Λαμία στο ποδόσφαιρο για το κύπελλο. Ή τις τελευταίες μέρες του 2019, τότε που μετά την ποδοσφαιρική νίκη επί του Αστέρα, ο κόσμος γέμισε το μπασκετικό ΟΑΚΑ για το ματς με τη Χάποελ και ο Λάνγκφορντ με την παρέα του είδαν -επιτέλους- λαό, γούσταραν και έπαιξαν μπασκετάρα.

Αυτή η Κυριακή δεν ήταν ακριβώς μια τέτοια συγκυρία: τρία μεγάλα παιχνίδια σε ισάριθμα αθλήματα έπαιζε η ΑΕΚ και ούτε ένα εντός έδρας. Το «κιτρινόμαυρο» overdose δεν τον γλίτωναν οι θαμώνες του πλανήτη ΑΕΚ αλλά ήταν αναγκασμένοι να το βιώσουν από μακριά: η ποδοσφαιρική Ένωση στη Θεσσαλονίκη, η μπασκετική στην Κρήτη και η χαντμπολική (η πιο ιδιαίτερη καψούρα για τους πιο ψαγμένους ΑΕΚτζήδες) κάπου σε ένα λιμάνι της κεντροανατολικής Νορβηγίας. Το τρία στα τρία σε επίπεδο χαράς έμοιαζε ιδανικό αλλά στατιστικά δύσκολο. Βέβαια, ΑΕΚ είσαι…

Ήταν σίγουρα μια όμορφη Κυριακή στο ξεκίνημά της και ας ήταν αναγκασμένος ο κόσμος να παρακολουθήσει τα πάντα από την τηλεόραση. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα επιχειρήματα περί αυτού: η αναμονή πριν τα μεγάλα παιχνίδια είναι πάντα μια γλυκιά διαδικασία, όταν η αναμονή είναι τριπλή (εντάξει, το χάντμπολ ήταν για πολλούς ένα καλό σφηνάκι – γέφυρα ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ αλλά -μην το γελάτε- ένα ειδικό χαντμπολικό κοινό υπάρχει στον πλανήτη ΑΕΚ) είναι τριπλή και η απόλαυση.

ΑΕΚτζής που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν μπορούσε να βρεθεί σε μια «κιτρινόμαυρη» παρέα και να βιώσει συλλογικά, σε κάποια καφετέρια ή σε κάποιο σπίτι, έναν ΑΕΚτζήδικο μαραθώνιο, ήταν ένας ξενερωμένος ΑΕΚτζής στο ξεκίνημα της Κυριακής. Ξενερωμένος φυσικά, μέχρι το τζάμπολ της Κρήτης, το άτυπο δηλαδή έναυσμα του Μαραθώνιου: από εκείνο το σημείο και μετά όλα ξεχάστηκαν, τα διακυβεύματα ήταν πολύ πιο έντονα.

«Μα τι Κυριακή»: αυτή ήταν η σκέψη που -ενδεχομένως με ορισμένες παραλλαγές- ηχούσε στα μυαλά των ΑΕΚτζήδων όταν ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα στο «Κλέανθης Βικελίδης», όταν επικυρώθηκε το τρία στα τρία σε επίπεδο επιτυχιών. Από την ηδονή του κυπέλλου στον τελικό – θρίλερ του Ηρακλείου στην επίδειξη δύναμης στη Νορβηγία και από εκεί στο ποδοσφαιρικό κερασάκι στην τούρτα στη Θεσσαλονίκη, πραγματικά: μα τι Κυριακή!

Το σημαντικότερο από όλα όμως, αυτό που στην πραγματικότητα κάνει τους οπαδούς της ΑΕΚ να γουστάρουν με όλη τους την ψυχή αυτή τη γεμάτη χαρές Κυριακή, είναι πως όλες τους προήλθαν από τρεις ομάδες με διακυβεύματα και έντονη ζωή στο εσωτερικό τους. Από μια ποδοσφαιρική ΑΕΚ που ανοίγει μπόλικες και ενδιαφέρουσες τακτικές συζητήσεις αλλά και συζητήσεις περί φυσιογνωμίας, από μια μπασκετική ΑΕΚ που χτίζει μόνη της τον στόχο να γίνει βασικός πόλος του εν Ελλάδι αθλήματος, από μια χαντμπολική ομάδα (ας το ξαναπούμε: την πιο ιδιαίτερη καψούρα όλων…) που συγκροτεί φανατικό, ειδικό κοινό τριγύρω της. Από τρεις ομάδες που «συμβαίνουν» τώρα.

Και είναι αυτό ακριβώς που κάνει αυτή την Κυριακή ξεχωριστή: στην αυγή μιας νέας δεκαετίας, ένας μεγάλος κιτρινόμαυρος και απέραντος ουρανός φαίνεται στο οπτικό πεδίο των φίλων της Ένωσης. Αυτή η Κυριακή συμβολίζει αυτή την αυγή.

sdna.gr

 

Banner Επαγγελματικός Κατάλογος

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.