Oλυμπιακός: Βρήκε Μέλμπεργκ, βρήκε Ρομπέρτο και πάει με συνταγή Βαλβέρδε!

Με τον Ρουμπέν Σεμέντο σε ρόλο Μέλμπεργκ, τον Ζοσέ Σα σε ρόλο Ρομπέρτο και τον Πέδρο Μαρτίνς σε ρόλο Βαλβέρδε, ο Ολυμπιακός κάνει θραύση στα καλοκαιρινά προκριματικά παίζοντας… κόντρα ρόλο!

Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος…

Όταν δεν έχεις αυτό που αγαπάς, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αγαπήσεις αυτό που έχεις. Να το πιστέψεις, να το «δουλέψεις», να το κάνεις όσο καλύτερο πάει. Ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που είχες ονειρευτεί, τουλάχιστον θα έχεις προσπαθήσει όσο περισσότερο μπορούσες.

Δεν έχει καμία αξία να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Ο Κώστας Φορτούνης χτύπησε, χτύπησε σοβαρά, θα λείψει καιρό, δεν αλλάζει αυτό. Γκαντεμιά, αλλά έγινε. Δεν έχει καμία αξία να υπενθυμίζεται / υπογραμμίζεται η απουσία του σε κάθε παιχνίδι του Ολυμπιακού. Αυτά που έδινε στο χορτάρι (φαντασία, εκτελεστικότητα, δημιουργία από το τίποτα, ηγετικότητα, ασφαλής σύνδεσης κέντρου με επίθεση) δεν αντικαθίστανται, για να πάρει παίκτη ανάλογης αξίας και στην ίδια θέση / ηλικία, ο Ολυμπιακός θα πρέπει να δώσει 20 εκατομμύρια ευρώ, τέτοια λεφτά δεν δίνονται, ας είμαστε σοβαροί.

Ο Πέδρο Μαρτίνς έπρεπε ξαφνικά να ζήσει χωρίς αυτό(ν) που αγαπάει, επομένως έπρεπε να αγαπήσει αυτό που έμεινε πίσω. Δεν γκρίνιαξε ποτέ, δεν το χρησιμοποίησε ως δικαιολογία ποτέ, δεν κοίταξε ποτέ πίσω.

Αποφάσισε να αποτινάξει τον Ολυμπιακό με Φορτούνη και να φτιάξει έναν τελείως διαφορετικό Ολυμπιακό χωρίς Φορτούνη. Τέλος η ορμή, η άκρατη επιθετικότητα, τα (παράλογα) ρίσκα, οι ερυθρόλευκοι υποχρεώθηκαν να πάνε σε κάτι πολύ πιο συντηρητικό, προσεκτικό, κυνικό. Μπορεί να μην είναι όμορφο στο μάτι, μα είναι ότι πρέπει για καλοκαιρινούς σκοπέλους, όπως τα προκριματικά.

Διαχρονικά, ο Ολυμπιακός το έχει στο DNA να εμφανίζει ομάδες στο χορτάρι που παίζουν φουλ επίθεση με… ξαφνικές άμυνες. Ο ίδιος ο κόσμος του το ζητά αυτό. Στην κόψη του ξυραφιού, πολλές φορές αυτοκτονικό, μα αυτό έγινε η άτυπη αγωνιστική ταυτότητα του συλλόγου. Εξ’ ανάγκης ο Πέδρο Μαρτίνς αποφάσισε να αποτινάξει αυτό που αποτελεί σήμα κατατεθέν, ISO του συλλόγου και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Στο ποδόσφαιρο ότι επιλογή κι αν κάνεις, πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Η επιλογή του Πορτογάλου να μαζέψει τα λουριά, να βασιστεί σε ένα πολύ σφιχτό ρόστερ, με πολύ συμπαγή αγωνιστική συμπεριφορά στο γήπεδο ήταν ότι πιο safe μπορούσε να κάνει. Καλό το θέαμα, ακόμα καλύτερες οι προκρίσεις, τα λεφτά από τα μπόνους της ΟΥΕΦΑ, η ευρωπαϊκή συνέχεια.

Σε αυτά τα τρία επίσημα παιχνίδια (αλλά και σε αυτό με την Νότιγχαμ), ο Μαρτίνς εμφάνισε ενδεκάδα ίδια κατά τα 10/11, μοναδική αλλαγή ήταν η είσοδος στο βασικό σχήμα, όταν ξεμπέρδεψε με το Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Και πάνω κάτω ίδιες αλλαγές. Ο Καμαρά εκεί στα μέσα της επανάληψης όταν κουράζεται ο Βαλμπουενά, το 4-2-3-1 να γίνεται 4-3-3 και… τελειώσαμε. Ακούγεται ευανάγνωστο για κάθε αντίπαλο, όμως πιάνει. Κι όσο πιάνει είναι καλό.

Ο Ολυμπιακός πέρασε την Βικτόρια Πλζεν και είναι το απόλυτο φαβορί για να προκριθεί και επί της Μπασάκσεχιρ χάρη σε κάτι που διαχρονικά αποτελούσε την αχίλλειο πτέρνα του. Την αμυντική του συμπεριφορά. Παράδοξο, αλλά συμβαίνει. Διότι όπως και η μόδα και οι ομάδες κάνουν κύκλους.

Ο καλοκαιρινός Ολυμπιακός θυμίζει εκείνη την αποτελεσματική ομάδα (μιας χρήσης) που έχτισε ο Χάσι το καλοκαίρι του 2017 για να μπει στους ομίλους του Champions League, μα ακόμα περισσότερο θυμίζει ομάδα (λογικής) Βαλβέρδε. Εξάλλου, από την δική του θητεία ο Ολυμπιακός είχε να κρατήσει τρία σερί ευρωπαϊκά μηδέν πίσω.

Στο πρόσωπο του Ρουμπέν Σεμέντο βρίσκει μία διαφορετική έκδοση του Όλοφ Μέλμπεργκ. Παρότι μοιάζει βραδύς, ογκώδης, έχει ένα περίεργο τρέξιμο σαν αυτό του Γιάγια Τουρέ που του επιτρέπει να πέφτει πρώτος στην μπάλα και να τελειώνει φάσεις εν τη γεννέσει τους. Έχει μία εκπληκτική ικανότητα να κόβει όρθιος, χωρίς τάκλιν, να διαβάζει άριστα τον ντριμπλέρ και να καθαρίζει τα πάντα ψηλά. Πακέτο που αν δεν είχε τα γνωστά εξωαγωνιστικά προβλήματα είναι κομμένο και ραμμένο για την Premier League.

Στο πρόσωπο του Ζοσέ Σα βρίσκει έναν άλλον Ρομπέρτο. Χωρίς να είναι η μεγάλη κλάση, ο Πορτογάλος παίζει με τεράστια αυτοπεποίθηση, είναι μακρύς, ελαστικός, ψύχραιμος, διαβάζει καλά τις φάσεις και έχει τρομερή ψυχολογία, κάτι που φάνηκε και στην φάση του πέναλτι στην Τουρκία.

Αργά ή γρήγορα ο Φερνάντο Σάντος θα τους καλέσει στην Εθνική Πορτογαλίας, μοιάζουν με μετοχές blue-chip που ξέρεις ότι αποτελούν βρέξει – χιονίσει τα βαριά χαρτιά στο χαρτοφυλάκιο.

Εκτός αυτών όμως, ο Μαρτίνς έχει χτίσει μία αμυντική μηχανή με παίκτες που υπηρετούν πιστά το αμυντικό πλάνο. Ο Γκερέρο δεν είναι σκόρερ, αλλά ένας defensive striker που το καλύτερο του σημείο είναι η τακτική προσήλωση στο αμυντικό κομμάτι, ένας Φουστέρ με το 9 στην πλάτη. Ο Γιώργος Μασούρας χάρη στα τρομερά φυσικά του προσόντα παίζει σαν defensive winger, όταν ο Ολυμπιακός δεν έχει την μπάλα και ντουμπλάρει αμυντικά τα πάντα. Οι μπακ κάνουν μετρημένα ανεβάσματα, ο Γκιγέρμε με τον Μπουχαλάκη παίζουν σχεδόν πάντα κοντά και σε χαμηλά μέτρα και κάπως έτσι, οι ερυθρόλευκοι σβήνουν τα ματς και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσουν και να… φύγουν σαν κομάντο με το αποτέλεσμα.

Αν ο Ολυμπιακός περάσει και την Πόρτο και μπει στους ομίλους του Champions League θα έχει κάνει την μεγαλύτερη ευρωπαϊκή υπέρβαση στην ιστορία του. Τρεις γύρους νοκ-άουτ, τέτοιας δυσκολίας, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και τέτοιας σημαντικότητας δεν έχει περάσει ποτέ.

Και θα το έχει κάνει παίζοντας… κόντρα ρόλο, με ελάχιστες πρόβες και χωρίς να ξέρει καλά – καλά το σενάριο. Αυτό κι αν είναι έκπληξη…

sdna.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.