Στα Λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες!

Είχε ζητήσει να μην κρίνεται μόνο για τα γκολ που σημειώνει. Η ΑΕΚ δεν το έκανε, και ο ΠΑΟΚ δίνει στον Νέλσον Ολιβέιρα όσα επιθυμούσε για να παραμείνει στην Ελλάδα.
Αριθμός 70. Ευχή και κατάρα. Όχι, ψέματα. Μόνο κατάρα. 70 συμμετοχές στη Νόριτς. 70 συμμετοχές στην ΑΕΚ. Παραπάνω δεν πάει. Παραπάνω δεν έχει γράψει. 30 ετών, με γενέθλια σε σχεδόν ένα μήνα, με συμμετοχές από τα 19 του, με μεταγραφή στα 20 του, με βιογραφικό γεμάτο καλές ομάδες, με Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία και χωρίς λιμάνι. Ο όμιλος Σαββίδη πήρε τον ΟΛΘ και Ο ΠΑΟΚ μπορεί να είναι εκείνο που πάντα έψαχνε ο Νέλσον Ολιβέιρα.

No man’s land!
2011, στην Κολομβία. Η Πορτογαλία φτάνει στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος κάτω των 21 ετών, όπου ηττάται από την Βραζιλία με 3-2. Ο Νέλσον Ολιβέιρα σκοράρει (και) στον τελικό. Είναι μαζί με τον Λουίς Μουριέλ τέταρτος σκόρερ στη διοργάνωση πίσω από τους Ενρίκε, Λακαζέτ και Βάσκεθ. Αναδεικνύεται δεύτερος καλύτερος παίκτης του τουρνουά πίσω από τον Ενρίκε, σε ένα τουρνουά με σπουδαία μετέπειτα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, όπως ο Γκριεζμάν, ο Ίσκο, ο Κόκε, ο Κασεμίρο, ο Σέρχι Ρομπέρτο, ο Κουτίνιο και ο Όσκαρ. Μέσα σε ένα χρόνο έζησε την απόλυτη φαντασίωση. Τη φαντασίωση από τότε που ήταν εννέα ετών και η οικογένειά του τον άλλαζε διαρκώς ομάδες!

«Έλεγα σε όλους ότι θα παίξω στην Μπενφίκα. Μου έλεγαν αποκλείεται. Τους απαντούσα «θα δείτε»». Πριν φτάσει στις ακαδημίες των Λουζιτανών, ξεκίνησε από τη Ζιλ Βιθέντε. Ο Αντέλιο Ολιβέιρα, τον συνόδεψε στην πρώτη του προπόνηση. «Τα παιδιά έτρεχαν σε ένα χωράφι, όπου δύο πέτρες συμβόλιζαν το τέρμα. Δεν υπήρχε καν γκολκίπερ», θα θυμηθεί ο πατέρας του, αγνοώντας εκείνη τη στιγμή το ταλέντο του γιου. Γνώριζε μόνο ότι ήταν πολύ γυμνασμένος, καθότι από δύο ετών τον ακολουθούσε στις ποδηλατικές του διαδρομές. «Στα πέντε του, έκανε ήδη οκτώ χιλιόμετρα», λέει περήφανος, αλλά η περηφάνεια δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος. Και – συχνά – διαμορφώνει χαρακτήρες.

Ο Νέλσον Ολιβέιρα έφυγε από τη Ζιλ Βιθέντε και πήγε στη Σάντα Μαρία. Μετά από ένα μήνα, εξαφανίστηκε. «Νόμιζα ότι δε θα ερχόταν ποτέ ξανά και είχα στεναχωρηθεί επειδή ήταν πολύ καλύτερος από όλα τα παιδιά της ηλικίας του», διηγείται ο Εουσέμπιο Φερνάντεζ, ο οποίος όταν είδε ξανά τον πιτσιρικά είχε να αντιμετωπίσει και τον παππού του. Ο Αουγούστο Κάστρο ήθελε να δει τον εγγονό του γήπεδο. Βρισκόταν στις κερκίδες όταν άκουσε τον προπονητή του να τον επιπλήττει για την καθυστέρηση. «Συγγνώμη, αλλά είχε μάθημα», θα πει ο Νέλσον, με τον προπονητή του να απαντάει: «Πρέπει να αποφασίσεις. Σχολείο ή ποδόσφαιρο;».

Αποφάσισε ο παππούς του και αφού – δικαιολογημένα – του τα έψαλλε («τι στο καλό λες σε ένα 11χρονο παιδί») πήρε τον Νέλσον από τη Σάντα Μαρία με νέο προορισμό τη Μπράγκα. Έμεινε τρεις σεζόν. Εκεί, έρχεται πάλι η παρέμβαση του μπαμπά. «Έπαιζε με τα παιδιά της ηλικίας του, όμως ήταν εμφανώς καλύτερος. Πήγα στον προπονητή και του ζήτησα να βάλει τον ανεβάσει επίπεδο και μου απάντησε ότι ο γιος μου δεν έχει κάτι παραπάνω από τα υπόλοιπα παιδιά. Όμως, έτσι δεν βελτιωνόταν». Μπράγκα, τέλος! Η Μπενφίκα, που ήδη τον παρακολουθούσε, θα ήταν το επόμενο σκαλοπάτι.

Fast forward ξανά στο 2011. 20 χρονών και ο Νέλσον Ολιβέιρα, μετά από τον δανεισμό του στη Ρίο Άβε και στην Πάκος Φερέιρα, παίζει στην Μπενφίκα. 20 συμμετοχές στις εγχώριες διοργανώσεις με δύο γκολ και δύο ασίστ, δύο συμμετοχές στο Champions League με ένα γκολ. Την άνοιξη ήταν στην προεπιλογή για το Euro του 2011! Αρκετοί θεώρησαν ότι έζησε πολλά, πολύ γρήγορα. Οι οπαδοί της Μπενφίκα συχνά τον κατηγορούσαν για κακή νοοτροπία και υπεροπτική συμπεριφορά. Οι προπονητές του, αντιθέτως, τον περιέγραφαν ως ένα πολύ ευγενικό και ήσυχο παιδί. Οι συμπαίκτες του τον λάτρευαν.

Το πρόβλημά του; Η Μπενφίκα, θα σου πει, δεν αγαπάει τα παιδιά της. Κι εκεί ξεκινούν οι παρεξηγήσεις. «Πιστεύω ότι είχα θέση στην Μπενφίκα. Υπάρχουν πολλοί καλοί παίκτες εκεί, αλλά κι εγώ είμαι καλός παίκτης», λέει σε συνέντευξή του το 2014, εξιστορώντας τη σχέση του με τον Ζόρζε Ζεσούς και την λιποψυχία που δείχνει ο σύλλογος της Λισσαβώνας απέναντι στους Πορτογάλους. «Δεν είναι στο μυαλό μου, είναι αυταπόδεικτο. Δεν παίζουν Πορτογάλοι στην Μπενφίκα. Δεν ξέρω αν είναι απόφαση του προπονητή ή του προέδρου. Ξέρω ότι αγαπάω την Μπενφίκα, πάντα θα είναι η ομάδα μου, αλλά αν δεν μπορέσω να παίξω εκεί, θα δείξω την αξία μου σε άλλη ομάδα».

Η συνέντευξη έγινε όταν μεγαλουργούσε στη Ρεν. Από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο είχε σκοράρει εφτά φορές και το όνομά του έπαιζε μέχρι και για την Άρσεναλ. Η πτωτική του πορεία στη συνέχεια λειτούργησε αποτρεπτικά για τη γαλλική ομάδα να τον αποκτήσει, στην Μπενφίκα δεν κατάφερε πάλι να βρει χρόνο και χώρο για να παίξει και ξεκίνησε ο δεύτερος κύκλος δανεισμός. Σήμερα, θα σου πει, ότι το μεγαλύτερο λάθος που έκανε στην καριέρα του ήταν ότι δεχόταν να παίζει δανεικός. Αλλά δεν είναι ότι κατάφερε πολλά περισσότερα, όταν έπαιρνε ελεύθερη μεταγραφή. Πάντα βρισκόταν κάτι να χαλάσει τη συνταγή. Γιατί και όταν την πήρε το 2016, πάλι κατάφερε – μετά την παραδοσιακή καλή αρχή – να τα κάνει μαντάρα.

Άγγλος ασθενής!
Κυριολεκτικά και μεταφορικά…

«Αν μείνει εδώ, κανείς δεν έχει να κερδίσει τίποτα. Είμαστε πρόθυμοι να διαπραγματευτούμε για να αποχωρήσει ο ποδοσφαιριστής. Το ξέρει και εκείνος ότι πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο. Το καταλαβαίνει. Ο σύλλογος δε θέλει να δει ένα ακριβό του περιουσιακό στοιχείο απλώς να κάθεται στην κερκίδα και ο ίδιος δε θέλει να εξαϋλωθεί η καριέρα του. Έχει αντίληψη της κατάστασης». Ήταν το άκομψο φινάλε. Γιατί, όμως, έτσι; Τίποτα διαφορετικό από την κλασική ιστορία του Νέλσον. Η Νόριτς πήρε ό,τι είχε να πάρει από τον Πορτογάλο. Μια εντυπωσιακή πρώτη σεζόν με 15 γκολ σε 31 ματς, μια θετική δεύτερη με 8 γκολ σε 40 συμμετοχές και μετά το απόλυτο μηδέν. Ο λόγος; Όταν βγάζεις τη φανέλα και δείχνεις το όνομά σου στον προπονητή, μπορεί να το ξεπεράσει εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν το ξεχάσει ποτέ. Όπως κι έγινε με τον Ντάνιελ Φαρκ.

«Ήταν ευγενικό εκ μέρους του να έρθει και να μου δείξει τη φανέλα του. Ελπίζω να μην ήθελε κάτι να μου πει, γιατί τον χρειάζομαι στην ομάδα», έλεγε τον Αύγουστο του 2017 ο Γερμανός προπονητής και ένα χρόνο μετά – όταν προφανώς πλέον δεν τον χρειαζόταν – τού έδειξε την άλλη όψη του νομίσματος. Ο Νέλσον έμεινε εκτός ομάδας. Δεν έπαιξε δευτερόλεπτο, δε βρήκε σύλλογο να πάρει μεταγραφή και τον Δεκέμβριο η καριέρα του ήταν στο χείλος της καταστροφής.
Τον Ιανουάριο του 2019, ο Ολιβέιρα είχε βρει ομάδα. Θα έπαιζε στη Ρέντινγκ. Στις 23 του μήνα ανακοινώθηκε η μεταγραφή, στις 29 έκανε ντεμπούτο με γκολ και πάνω που αναθαρρείς, έρχεται η κλωτσιά στο κεφάλι. Κυριολεκτικά και μόνο αυτή τη φορά. «Τρόμος στην Αγγλία»! «Προσοχή! Σκληρές εικόνες!». «Σκηνή θρίλερ σε ποδοσφαιρικό ματς στην Αγγλία». «Εικόνες τρόμου». Μετά από 121 συμμετοχές και 35 γκολ στο νησί, έτσι θέλεις να σε θυμούνται; Απλώς ως ένα θύμα; Θύτης ήταν ο εγκληματικά ατσούμπαλος ή απαράδεκτα σεσημασμένος, αφού το είχε κάνει και στο παρελθόν με τον Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς, Τάιρον Μινγκς. Θύτης ο Νέλσον Ολιβέιρα, που είδε τις τάπες του αμυντικού της Άστον Βίλα να προσγειώνονται στο πρόσωπό του. Επόμενη στάση ήταν το νοσοκομείο. Επόμενο συναίσθημα – μετά τον πόνο – ήταν ο θυμός.

«Δεν είναι αυτό το ποδόσφαιρο που θέλουμε να δείξουμε στα παιδιά. Ο μικρός μου ξάδερφος με πήρε τηλέφωνο. Έλεγε στους γονείς του «δε θέλω πια να παίξω, δε θέλω να γίνω έτσι» και προσπαθούσα να τον πείσω ότι αυτό δεν είναι το φυσιολογικό. Έχω πέντε σημάδια στο πρόσωπο, τρία εξ αυτών μεγάλα. Έχω σπασμένη μύτη και νιώθω τυχερός γιατί αν ήταν το μάτι μου, θα είχα τυφλωθεί». Ο Μινγκς δεν τιμωρήθηκε, καθότι θεωρήθηκε ότι ο διαιτητής ήλεγχε τη φάση και η εξέταση του βίντεο απορρίφθηκε. Ο Ολιβέιρα έγινε έξαλλος.

«Τι πιστεύετε θα είχε συμβεί αν στη θέση μου ήταν ο Χάρι Κέιν; Πώς θα αντιδρούσε τότε η ομοσπονδία; Θα έλεγε «εντάξει η καριέρα του τελείωσε, αλλά ο διαιτητής είχε τον έλεγχο της φάσης και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Το ποδόσφαιρο είναι χαρά, αλλά είναι και επιχείρηση. Κανείς δε θα το διασκεδάζει αν υπάρχουν τέτοιες εικόνες. Δεν αλλάζει κάτι για μένα αν θα τιμωρηθεί ο παίκτης ή όχι. Αλλά πρέπει να θέσεις παράδειγμα στα παιδιά, που ονειρεύονται να γίνουν ποδοσφαιριστές και να παίξουν εδώ. Η Αγγλία είναι γνωστή για το fair play, είναι κάτι το σπουδαίο εδώ. Ε, δεν το λες αυτό fair play».

Η αλήθεια είναι ότι έχασε μόνο ένα ματς. Και όταν επέστρεψε σκόραρε ξανά. Σκόραρε και στις αρχές Μαρτίου, το σύνολο τρία γκολ σε έξι ματς. Το πανηγύρισε λιγάκι παραπάνω και είτε έφταιγε αυτό είτε όχι, ο Νέλσον Ολιβέιρα δεν κατάφερε να καθιερωθεί ούτε στη Ρέντινγκ. Και τότε ήρθε η Ελλάδα και η ΑΕΚ, η οποία θα δαπανούσε περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για να τον αποκτήσει και θα του έδινε ένα από τα μεγαλύτερα συμβόλαια στην ομάδα.

Ο Νέλσον της ΑΕΚ
«Ο κόσμος θεωρεί ότι ο φορ είναι μόνο για να σκοράρει. Είναι αλήθεια όμως ο φορ μπορεί να βοηθά πολύ την ομάδα ακόμα και αν δεν σκοράρει συχνά. Δείτε την Πόρτο, μπορεί ο Άλεξ Τέγες να ήταν ο πρώτος σκόρερ όμως οι επιθετικοί ήταν πολύ σημαντικοί για το στιλ παιχνιδιού τους. Θα σας δώσω το παράδειγμα του Μαρεγκά. Δεν σκοράρει πολύ, αλλά είναι πολύ σημαντικός για το παιχνίδι της Πόρτο και τις επιτυχίες της. Δεν μου αρέσει ο κόσμος να αξιολογεί τη δουλειά μου μόνο αυτό τα γκολ και τις ασίστ, αλλά είναι αλήθεια ότι φέτος πέτυχα πολλά γκολ και έδωσα ασίστ».

Σημασία δεν έχει μόνο τι λες, αλλά και πότε το λες. Ίσως, μάλιστα, το πότε λες κάτι να είναι πιο σημαντικό και από το περιεχόμενο όσων λες. Στις 15 Αυγούστου του 2020 ο Νέλσον Ολιβέιρα ήταν η επιθετική κολώνα της ΑΕΚ, γύρω από την οποία έπρεπε να κινηθεί η Ένωση. Ει δυνατόν, έπρεπε να επεκτείνει και το συμβόλαιό του, ώστε να αποφύγει να το κάνει χειμερινό σίριαλ. Στην πρώτη του σεζόν με τα κιτρινόμαυρα είχε πετύχει 16 γκολ σε 34 παιχνίδια και είχε δώσει εννέα ασίστ. Ήταν τόσο καλός που βρέθηκε ξανά στην προεπιλογή της Εθνικής Πορτογαλίας νωρίς τον χειμώνα του 2019 και θα ήταν στην κλήση αργότερα στην ίδια σεζόν αν ένας τραυματισμός και μια λίγο περίεργη ιστορία δεν είχε κόψει τον ρυθμό του.

Δεν ήταν Σέρχιο Αραούχο, αλλά μπορούσε να δημιουργήσει φάση για τον εαυτό του. Δεν ήταν Έκι Πόνσε με το ιδανικό timing και τα ιδανικά τελειώματα, αλλά σκόραρε. Μόνο στα πλέι οφ της μετά καραντίνας εποχή πέτυχε πέντε γκολ. Στο κύπελλο, είχε δώσει την ασίστ στον Μάρκο Λιβάγια για να χαρίσει την πρόκριση στην ΑΕΚ μέσα στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Και στο πρωτάθλημα τα είχε κάνει όλα; Έγραψε χατ-τρικ, σκόραρε σε ντέρμπι, ενώ στην Ευρώπη ήταν καθοριστικός στη ρεβάνς με την Τράμπζονσπορ στην Τουρκία, παρότι έχασε την ευκαιρία για το 0-3. Και μετά ήρθαν οι… λύκοι! Η εβδομάδα εκείνη τον Ιανουάριο του 2020 με το ενδιαφέρον της Γουλβς, την πρόταση στην ΑΕΚ, το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, τη φαινομενική αδιαφορία του και όσα εν γένει έγιναν χάλασε τη συνταγή. Σα να έπεσε λίγο αλάτι παραπάνω. Θα το φας το φαγητό, αλλά δε θα έχει την ίδια γεύση. Σα να λέμε ότι έγινε λύσσα!

Και λύσσα θα παρέμενε. Η δεύτερη σεζόν του με την ΑΕΚ (σ.σ. κάτι που συχνά έχει συμβεί στην καριέρα του) ήταν χειρότερη. Είχε πολλή γκρίνια, κι ας μην είχε κόσμο στην κερκίδα. Είχε πολλή ατυχία. Πολλές χαμένες ευκαιρίες. Πολλή μιζέρια. Πολλή αμφισβήτηση. Τρωγόταν και ο ίδιος με τα ρούχα του. Σκόραρε και πανηγύριζε ξορκίζοντας το κακό. Μα, το κακό δεν έλεγε να φύγει. Δέκα γκολ σε 36 ματς και μόλις μία ασίστ. Καμία συνέπεια στο σκοράρισμα, καμία συνέχεια στο σκοράρισμα. Και, φυσικά, ένα σίριαλ με την παραμονή του να εξελίσσεται σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Τόσα δίνω, πόσα θες και – εντέλει, ναι – στα Λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες…

sdna.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Το σχόλιό σας καταχωρήθηκε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να σας προσφέρει την καλύτερη εμπειρία. Διαβάστε τους όρους εδώ. Δέχεστε τους όρους πατώντας στο κουμπί Αποδοχή.